IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Terugval?

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Kaley

avatar

Posts : 20

Profiel
Naam: Kaley Cuoco
Partner: L.A. Powder
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Terugval?   di feb 22, 2011 10:48 am

Kaley hing met haar benen van de Living af en zat rustig te genieten van het uitzicht. Het was midden in de nacht en redelijk koud ook. Ze kon niet slapen, maar eigenlijk wilde ze ook niet slapen. Dat kwam door de inhoud van haar gesloten hand. Ze was aan Amphetamine gekomen, zo moeilijk bleek dat dus niet te zijn in perfect America. God Bless America, except the stolen B. Waarom niet weggooien? Zou menig mens denken. Waarom niet gewoon loslaten en erbij weglopen? Zo makkelijk ging dat dus niet, niet dat ze het niet probeerde, maar het lukte gewoon niet. Ze moest en zou het bij zich dragen. Langzaam maar zeker begon ook de weigering van afstand nemen te evolueren in de neiging om het naar binnen te snuiven. Kaley liet niet snel zien dat ze zich zorgen maakte en ookal was er niemand in de buurt, ze zag er van de buitenkant best vrolijk uit. Iets wat ze zich had aangeleerd, maar wat volledig losstond van de drugs.
Het zakje met speed in Kaley's hand begon ernstig te jeuken, ze wilde het innemen. Ze moest en zou het naar binnen werken, nu, snel. Één keertje, gewoon om weer te weten hoe slecht het was. Dat kon toch wel? Één keer. Dan snapte ze tenminste dat ze er niemand meer in terug moest gaan vallen. Ja, dat kon best. Het meisje ging met haar rechterhand in haar broekzak om er twee pasjes en een dollar-briefje uit te halen. Het dollarbriefje draaide ze uit automatisme al als inhaler. Het ging fout, dat wist ze, toch kon ze de pasjes en het papiergeld niet meer terugstoppen in haar zak. In haar linkerhand werd een plastic zakje zichtbaar, genoeg voor zo'n vijf flinke speed-shots. Maar Kaley sloot die hand snel toen ze een geluid van achter zich hoorde. Welke idioot kwam er op dit tijdstip nu op het dak? Het meisje stopte de pasjes en het briefje in haar broekzak, maar het zakje met de speed bleef ze stevig vasthouden. Het lukte haar niet om dat ook in haar broekzak terug te stoppen.
Ze stond op, met haar linkerhand als een vuist zodat de inhoud niet meer zichbaar was. Ze perste haar lippen op elkaar en wist wat haar volgende bestemming was, het toilet. Old-school, maar erg nuttig om drugs in te nemen zonder dat iemand het kon merken.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nick

avatar

Posts : 752

Profiel
Naam: Nick di Destino
Partner: -
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Terugval?   wo feb 23, 2011 12:18 am

Onder de zolen van zijn schoenen knerpte de kiezels die zich als een slang door het gras veld heen kronkelde en een pad vormde. Hij had de capuchon van zijn zwarte vest over zijn blonde haar getrokken, zijn handen had hij diep in zijn broekzakken gestoken. Over zijn schouder hing nu een lege sporttas, de inhoud hadden ze op het schip in een andere tas gestopt. Om te voorkomen dat hij argwaan zou wekken bij de haven politie, die hij op weg naar het schip tegen was gekomen. Roberto -zoals de man heette bij wie hij de smokkelwaar steeds af moest geven- was van mening geweest dat als hij zonder tas terug zou keren ze hem waarschijnlijk aan zouden houden. Maar veel had het waarschijnlijk niet uit gemaakt, want twee agenten waren te druk bezig geweest met een dronkenlap die een poging deed in de mast van een zijljacht te klimmen. Iets waar Nick hem dankbaar voor was, aangezien hij er niet op zat te wachten aan gehouden te worden. Roberto had het niet erg gevonden de inhoud van de tas voor Nick ogen uit de tas te halen. Kennelijk was hij er van op de hoogte dat Nick wist wat hij smokkelde. Al varieerde de inhoud nog wel eens, de ene keer was het drug, de andere keer waren het wapens. Dit keer was het drugs geweest, iets wat Nick deed denken aan de eerste keer dat hij Lucas tegen was gekomen. Sinds die dag had die man hem in zijn macht, een zucht schoof over zijn lippen. Zou zijn moeder weten in wat voor problemen hij door haar verzeild was geraakt? Al was het waarschijnlijk net zo gegaan als hij die dag geen drugs voor haar had moeten halen. In de buurt waar zij leefde was het gewoonweg onmogelijk om niet in problemen te geraken, al helemaal voor iemand als hem. Hij had het ook niet altijd erg gevonden, nee sommige dingen gaven hem een kik. Stelen, vechten, hij had gedacht dat hij het enkel deed om te kunnen overleven maar nu wist hij dat dit niet de enige reden was. Ach ja, niemand was perfect. Nick duwde de deur open van de living building, liep de trap op in de richting van zijn kamer. Viste de kleine sleutel uit zijn broekzak en draaide de deur van het slot, moe was hij niet. Hij was dan ook niet van plan in de kamer te blijven, waarom zou hij? Het zou hem toch niet lukken om in slaap te vallen, bovendien verwachtte hij dat Angel hem over niet al te lange tijd zou bellen en het was beter als hij dan op nam. Anders flipte ze, en dit wou hij zowel Stefano, als haar als zichzelf niet aan doen. Hij gooide de zwarte sporttas op zijn bed, waarna hij de deur weer sloot en hem op slot draaide. Oké, en nu? Hij had weinig zin om weer tot een uur of vier door de stad te dwalen, naar Iana gaan was geen optie die lag waarschijnlijk te slapen. Het dak dan maar, hij draaide zich om liep de trap op die naar het dak leidde. Duwde de deur open, de wind was hier duidelijker voelbaar dan als je beneden liep. Met een klap viel de deur achter hem dicht, zijn blik viel op een meisje dat op de rand van het dak zat. Ze hield wat in haar handen, maar vanaf hier was het moeilijk te zien wat dit precies was. Hij liep rustig in haar richting, kneep zijn ogen tot spleetjes. Om te kunnen zien wat ze vast hield, maar nog voor dit hem duidelijk werd kwam ze overeind. Een deel van het geen wat ze zonet in haar hand had gehad had ze in haar broekzak gestopt, het andere deel hield ze in haar tot een vuist gebalde huid. Waarom hij zo nieuwsgierig was naar het geen wat ze in haar hand hield wist hij niet. Misschien was het haar houding, die hem bekend voor kwam. Of het feit dat ze niet alles in har broekzak had gestopt. “Hé.” zei hij, waarna hij zijn ogen op die van het meisje richtte.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jimmy

avatar

Posts : 303

Profiel
Naam: Jimmy
Partner:
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Terugval?   wo feb 23, 2011 4:41 am

Jimmy zat op de flat roof ergens in de schaduw zodat niemand hem kon zien. Hij had de helft van de nacht al wakker gelegen en kon het niet meer harden in zijn bed. Hij had zorgvuldig zijn kamer afgesloten en was naar de flat roof gegaan. Van naar de sterren hemel te kijken kwam hij tot rust net zoals van naar de horizon te staren. Hij had een vest aangedaan omdat het toch wel wat frisser kon zijn daar boven. Zo waren ook zijn tatoeages niet zichtbaar, zijn ogen waren zoals altijd verborgen onder een petje. Hij zuchtte en dacht na over zijn miezerig leventje. Hij haatte het om hier op school te zijn, het was dan misschien wel zo ver mogelijk weg van zijn geboorte plaats maar toch. Sinds hij jong was haatte hij school, er was ook zo veel gebeurd in die tijd. Hij schrok uit zijn gedachte op toen er een meisje kwam. Jimmy hield zich gedeisd want hij had geen zin in een gesprek, hij wou gewoon met rust worden gelaten op dit moment. Hij keek het meisje even na die vrij zenuwachtig was. Wat zou er aan de hand zijn schoot het door zijn hoofd. Hij keek even naar iets wat ze tussen haar handen had zitten. Hij kon niet precies zien wat het was. Zelfs vanaf zijn plek kon hij zien dat het meisje aan het twijfelen was, het zal wel over het gene zijn wat ze in haar hand had. Nog steeds wist hij niet wat ze vast had, maar hij was wel nieuwsgierig dus bleef hij maar even kijken. Hij zag hoe ze een pasje en wat geld papier te voorschijn haalde. Even dacht hij na maar na een paar tellen viel het kwartje ze wou gaan snuiven. Hij kon het haar niet kwalijk nemen want snuiven is nou eenmaal ook erg lekker. Maar als hij haar was had hij eerst even gekeken als er zeker wel niemand in de buurt was. Aan de handelingen van het blonde meisje zag hij dat ze ervaring had, wie niet tegenwoordig in america. Hier kon je alles krijgen wat je wilde zonder dat er moeilijk over gedaan werd. Hij zag haar nog steeds twijfelen toen hij een deur hoorde dicht klappen. Hij keek even om en zag een vaag bekende bij de deur staan. Okal was het donker de sterren schenen goed bij. Hoorde die jonge ook niet bij Die Hard, volgens mij wel. Jimmy zuchtte even geluidloos kon hij nou nergens met rust worden gelaten. Hij zag hoe vluchtig het meisje haar spullen opruimde en opstond. Nog steeds hield ze de drugs stevig vast in haar hand. Het zag er vanaf deze kant nog al Paranoïde uit. Hij hoorde de vaag bekende jongen ‘Hé’ zeggen. Jimmy had nog steeds geen zin om zich er mee te bemoeien, hij had geen zin in een of ander gesprek. Hij was niet voor niets hier heen gekomen anders zou hij wel naar een club zijn gegaan of iets in die richting. Hij bleef dus maar gewoon in de schaduwen zitten. Maar al snel verraadden een deuntje zijn plek. Er ontsnapte een nogal herkenbare ‘Shit’ uit zijn mond. Wie belde hem nou in godsnaam op deze tijd van de dag, hij had al een zwaar vermoeden. Gelukkig had hij een HTC mobiel dus kon hij zijn mobiel omdraaien zonder dat hij opnam of ophing, maar het geluid wel stopte. Jimmy baalde er flink van hij kon nu moeilijk hier ongezien en ongehoord blijven zitten. Hij twijfelde om weg te lopen maar dat zag er ook zo dom uit maar blijven zitten was ook niet echt een optie. Hij koos toch maar voor het weg te lopen. Voor hij weg liep gaf hij nog een flauwe opmerking tegen het meisje, hij kon wel aardig zijn maar nu had hij daar dus echt geen behoefde aan ‘Volgende keer zou ik snuiven met meer licht meid ‘ zei hij terwijl hij langs liep.

> Als ik er nog bij mag <
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kaley

avatar

Posts : 20

Profiel
Naam: Kaley Cuoco
Partner: L.A. Powder
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Terugval?   wo feb 23, 2011 1:55 pm

Kaley keek een jongen aan met blonde krullen, ze gokte net iets jonger dan zij was. Hij begroette haar, maar het meisje bleef stil staan. Wat moest hij hier? Het was hier prima zonder die dummy. Nouja, prima. Ze was net van plan om opnieuw te gaan snuiven, na maanden in een afkickcentrum te hebben gezeten. Na uit Amsterdam te zijn verhuisd om hier moeilijker aan drugs te komen was. Het meisje snoof en voelde de speed in haar hand branden. Het was onvoorstelbaar, ze wilde het zo graag loslaten en weggooien, maar dat ging gewoon niet. Een heel raar gevoel. Alsof je aan de bar stond en je stond een macho te versieren waarvan je wist dat het geen persoon was die lief voor je kon zijn. Het was een belachelijk gevoel.
Ze schrok op door een mobieltje wat afging, dat had ze net nodig, een stalker. Welke retard zat je nu 's nachts te begluren? Niet echt dat je kon zeggen, veel eigenwaarde. Duidelijk een homo die het zelf niet wilde toegeven. Dat kon ze hem niet kwalijk nemen, Kaley had lang niet aan zichzelf toegegeven dat ze verslaafd was. De homo wilde een beledigende opmerking maken, duidelijk om de aandacht op haar te zetten in plaats van zijn geaardheid.
Kaley bleef staan en keek opnieuw naar de blonde, haar lippen op elkaar persend. Beide konden haar aangeven en zij zou een celstraf kunnen krijgen. Het meisje zuchtte diep en wachtte tot de homo uit het zicht was om zich op de blonde te richten. Waarom liep hij niet gewoon weg? Dan was ze alleen op Flat Roof en kon ze hier mooi een shot nemen. Buiten snuiven was zo veel leuker dan binnen, dat was alleen als het niet anders kon. Maarja, nu kon het niet anders. Het was of ze haar hart voelde kloppen in haar linkerhand, waarmee ze stevig het drugszakje vasthield.
Hij wist nu ook, dankzij de homo, dat ze snuifsel bij zich had. Eigenlijk waren ook alle homo's gewoon verlinkers, hij zat er wel zo stoer bij, maar Kaley durfde te wedden dat hij ook vrienden verraadde als hem dat iets opleverde. Niet iets om zorgen over te maken, hij was weer weg. Hij moest wel trots zijn op zichzelf, waarom kwam hij niet direct uit de kast? Met een slap handje en een hoge stem praten was minder duidelijk dan hij in zijn geaardheid.
Kaley slikte, bleef de jongen in zijn ogen aankijken. Wat voor reden kon hij hebben om er zo te blijven staan? Hij zag er niet uit als een stalker. Wilde hij haar drugs? Er was geld mee te verdienen en dealers deden veel om goedkoop aan drugs te komen. Was hij een dealer? Wat een eikel, het waren háár drugs! Zij had ze gekocht, van haar geld! En hij wilde ze afpakken?
Voor ze er zelf erg in had besefte ze dat ze naar hem toe was gerend en dat ze met haar rechtervuist zonder remming aan het uithalen was richting het hoofd van de jongen. Alsof het vanzelf ging, alsof alles om haar heen als een film werd gedraaid.
Zoals ze in Amsterdam zeiden, vage shit...
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nick

avatar

Posts : 752

Profiel
Naam: Nick di Destino
Partner: -
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Terugval?   do feb 24, 2011 3:34 am

Het meisje had blond haar dat tot over haar schouders reikte, en zo ver hij in dit geringe licht kon zien blauwe ogen. Ze was iets kleiner dan hij, al kon hij het verschil niet precies bepalen door de afstand tussen hen. Waar die nieuwsgierigheid naar het gene wat ze in haar hand hield vandaan kwam wist hij niet. Misschien was het iets in haar houding, die haar vreemd bekend voor kwam. Lang kreeg hij niet de kans hierover na te denken, het geluid van een mobieltje verbrak de stilte die er had geheerst. Het kwam van de zijkant van het flatroof, wat verder bij hen vandaan. Zijn ogen zochten naar degene wiens mobiel het geluid had veroordeeld, het leek er op dat die er al een tijdje had gezeten. Althans anders had het meisje tegenover hem wel anders gereageerd. Een jongen maakte zich los uit de schaduwen, en Nick herkende de jongen vrijwel direct. Evenals hem hoorde de jongen bij Die hard, Nick wist niet wat hij van de jongen moest vinden. In zijn ogen was het een beetje een mee lopertje, iemand die liever blindelings bevelen op volgde dan zelf na dacht. ‘Volgende keer zou ik snuiven met meer licht meid ‘ zei de jongen. Ah dat was het dus, ze hield de drugs van haar volgende shot in haar hand. Vandaar dat ze het zo stevig vast hield, alsof het een reddingsboei was. “Volgende keer kun jij maar beter je mobiel op stil zetten, als je iemand ongestoord wilt begluren.” zei Nick. Het was een stomme actie van de jongen, je mobiel niet op stil zetten. Zo iets kon bij een inbraak het einde betekenen, ondoordacht. Het was een bevestiging om zijn eerdere beeld van de jongen. Het blonde meisje kwam plots op hem af, haalde uit met haar vuist. Hij ontweek de slag, greep haar pols beet. “Dat was nergens voor nodig.” bromde hij lichtelijk geïrriteerd waarna hij haar pols weer los liet. “Ik hoef je drugs niet.” voegde hij er aan toe. Waarna hij langs haar heen naar de rand van het dak liep, en hier ging zitten. Als ze hier haar shot moest nemen moest ze dat vooral doen, wie was hij om haar tegen te houden? Dat had hij vroeger wel eens bij zijn moeder geprobeerd als klein jongetje, iets wat voor hem niet goed was af gelopen. Een junkie deed werkelijk waar alles voor drugs. Nick viste zijn mobiel uit zijn broekzak, wierp een blik op het schermpje. Nog geen bericht van zijn zusje, vreemd. Toch maakte hij zich weinig zorgen, voor iemand haar iets aan zou kunnen doen zouden ze eerst bijna een gehele bende uit moeten moorden en dit ging niet zo makkelijk. Ja, ze was veilig daar. Niet onveiliger dan ze was geweest voor zijn vertrek in elk geval.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jimmy

avatar

Posts : 303

Profiel
Naam: Jimmy
Partner:
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Terugval?   do feb 24, 2011 4:20 am

Jimmy was van plan om na zijn lullige opmerking gewoon weg te lopen, niet omdat hij bang was of zich schaamde. Hij heeft niemand begluurt , hij was gewoon aan het na denken over bepaalde dingen. Hij was vandaag gewoon chagrijnig en boos. Waarom moest die trut hem vanochtend in eens bellen. Hij moest van haar toch dood zijn, en nu ze zeker geen geld meer had was hij zeker zijn laatste keus. Zou het niet andersom moeten zijn, zou een moeder niet voor zijn zoon moeten zorgen. Blijkbaar niet blijkbaar mocht een zoon zomaar wegrotten van een moeder. Gewoon dood mogen gaan neer worden geschoten of wat dan ook. Als hij maar geen last meer voor haar was, als hij maar geen geld koste en maar niet tussen hem en haar ‘vriendjes’ kwam. Blijkbaar was zijn opmerking tegen het meisje harder aangekomen dan bedoeld. Maar het maakte hem niet uit hij had toch een slecht humeur en hij kon haar toch niet en zou haar toch nooit meer zien, monica was zo groot er zaten veel leerlingen op. Bij de woorden van de andere jongen draaide hij zich om en keek hem boos aan. Hij was haar helemaal niet aan het begluren waarom zou hij. ‘Ik weet niet wat jij allemaal doet maar ik hoef geen meisjes te begluren’. Zei hij. Wat hij allemaal deed hoefde niet te betekenen dat iedereen dat doet. Hij keek de blonde jongen nog even aan en keek naar het blonde meisje. Hij voelde de warme wind langs zijn blote armen gaan. Door het donker waren zijn tatoeages niet het beste zichtbaar maar als je goede ogen had kon je ze misschien zien. Jimmy keek vermakelijk toen het meisje die jonge wou slaan, echter hij wist dat het toch niks uithaalde want als Esther die jonge bij Die hard wou dan zou hij geen watje zijn. Bij de woorden twijfelde Jimmy even, hij wist niet zeker maar zijn gevoel zij dat hij vast ook wel drugs heeft gebruikt of gebruikt, maar hij kon het natuurlij ook miss hebben. Maar het was zeker geen braverdje.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kaley

avatar

Posts : 20

Profiel
Naam: Kaley Cuoco
Partner: L.A. Powder
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Terugval?   do feb 24, 2011 7:13 am

Kaley miste, wat geen wonder was, begaafd vechtster was ze niet. Dat was ook niet nodig, in Nederland ging ze doorgaans niet met foute lui om en kreeg ze alles wat ze maar hebben wilde. Inclusief een dikke bankrekening die niet gecontroleerd werd en waar ze dus rustig speed van kon halen. Ze was geen reguliere junk, integendeel, ze groeide op in een villa en een gelukkige familie. De enige aanleiding om te gebruiken was dat ze slapen haatte en ze zo veel mogelijk van haar leven wilde meemaken.
Kaley rukte zich los uit de greep van de blonde jongen en snoof toen hij meldde niet uit te zijn op haar drugs. Wat deed hij hier dan? Ook gluren? Nee, hij zag er niet uit als een gluurder. Maar ook niet als een dealer, zoals ze eerder vermoedde. Hij zag eruit als iemand die na school rechten ging studeren om advocaat te worden, zoals de rest van de familie van hem verwachtte. Uit zijn ogen kon Kaley de informatie niet halen, afgesloten voor emoties, maar zijn uiterlijk vertelde veel. Zoals het uiterlijk van de homo veel vertelde over de persoonlijkheid van hem, een sneue meeloper met de massa. Omdat hij vriendjes had gemaakt met mensen die zich zo kleedden dacht hij waarschijnlijk dat, dat de massa was. Ze waren allemaal hetzelfde, de populaire sletten volgden de mode-bladen en de lui die dachten dat ze daar tegenaantrapten legden hunzelf de groepsdruk op om zwart te dragen en alternatieve make-up op te doen, gangsters - zoals ze zich noemden, Kaley hield het op homo's - droegen wijde kleding. Ze wist ook dat er op haar kledingkeuze werd beoordeeld, de anti's zouden haar onder de populaire sletten plakken en de populairen zouden haar slechts onder de sletten plakken. Ze wist dat ze zich niet riant inpakte met kleding en dat deed ze omdat ze het mooi vond. Anderen mochten daar conclusies uittrekken. Ze voelde zich lekker bij wat ze droeg.
De blonde en de homo leken elkaar te kennen, zoals ze op elkaar reageerden, dat deed je alleen als je elkaar kende. Op de laatste uitspraak van de homo reageerde Kaley zonder dat ze hierbij nadacht, ''Omdat jij weet dat je toch geen kans maakt bij ze. Je kan hem niet verwijten dat er mensen zijn die wel kans maken.'' Ze moest toegeven dat de blonde dummy er goed uit zag, beter dan de homoseksuele zwerver.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nick

avatar

Posts : 752

Profiel
Naam: Nick di Destino
Partner: -
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Terugval?   do feb 24, 2011 8:32 am

Het meisje rukte zich los uit zijn greep, snoof als reactie op zijn woorden. Rustig nam hij haar in zich op, haar shirt verhulde slechts een klein deel van haar bovenlichaam. Hij kon niet ontkennen dat ze er goed uit zag, maar in zijn ogen was het onnodig om zo over straat te gaan. Wat was er dan nog aan voor een jongen, als een meisje al zo veel toonde? Bovendien deed het hem denken aan zijn moeder, onmerkbaar schudde hij zijn hoofd. Richtte zijn blik voor een moment op de jongen wiens karakter hem lichtelijk irriteerde, althans dat was bij hun vorige ontmoeting zo geweest. Hij had het niet zo op mensen die andere blindelings volgde, en niet na dachten over hun volgende zet. ‘Ik weet niet wat jij allemaal doet maar ik hoef geen meisjes te begluren’ zei de jongen, Nick rolde met zijn ogen. Wat wou hij daar mee zeggen, dat Nick meisjes begluurde? Nee, dat was nergens voor nodig. Als een meisje hem aan sprak knoopte hij wel een gesprek met haar aan, al had hij dit de laatste tijd minder gedaan. Eigenlijk was hij best trots op zich zelf, hij was Iana tot nu toe trouw gebleven en het ging hem makelijker af dan hij in eerste instantie had verwacht. “Het was maar een tip, ik bedoel als je het geen probleem had gevonden dat we je mobiel hadden gehoord had je niet staan vloeken.” zei hij. ''Omdat jij weet dat je toch geen kans maakt bij ze. Je kan hem niet verwijten dat er mensen zijn die wel kans maken.'' merkte het meisje op, hij grijnsde onwillekeurig.
Ondanks het feit dat het niet heel gek was dat zijn zusje nog niet had gebeld, zat het hem niet toch niet helemaal lekker. Vooral niet aangezien ze de afgelopen weer in haar oude patroon scheen te vervallen, iets wat hem zorgen baden. Ze mocht hun moeder niet achter na gaan, nee ze mocht niet zo worden als die vrouw. Zwijgend staarde hij naar het schermpje, vanuit zijn ooghoeken hield hij het tweetal in de gaten. Veel kon het hem niet schelen wat die twee zouden doen, als dat meisje hier haar volgende shot zou nemen ging ze haar gang. Ze moest zelf weten wat ze met haar leven deed, als ze zou sterven aan een over dosis was dat haar eigen schuld. Net als het zijn moeders eigen schuld was, dat ze was gestorven.

[Beetje afgeraffeld, maar ik moet gaan (aa)]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kaley

avatar

Posts : 20

Profiel
Naam: Kaley Cuoco
Partner: L.A. Powder
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Terugval?   vr feb 25, 2011 11:07 am

Kaley had de drugs nog altijd stevig in haar handen, kijkend naar de grond dit keer. Wat moest ze? Ze wilde weg, maar dat ging niet. Iets in haar blokkeerde het om weg te gaan en Kaley wist precies wat. Het was veiliger voor haar om bij de blonde dummy te blijven dan naar de WC te gaan. Aan de andere kant hield ze het hier niet meer uit en moest en zou ze de WC opzoeken. Een onbeschrijfbaar en dodelijk gevoel. De junk ging in één van de vele zitzakken zitten die op het dak stonden en opende voorzichtig haar hand, zodat enkel zij de inhoud ervan kon zien. Alsof ze de anderen geen blik gunden, terwijl ze wist dat ze ook door hadden dat en geen speelgoedautootje in zat.
Haar blik was star, koeltjes. Haar kapsel bedekte één van haar ogen, maar haar rechteroog was zichtbaar als je aan de rechterkant stond. Het boeide Kaley eigenlijk ook niet zo veel dat de dummy kon zien dat er een traan over haar wang liep. Ze vond het wel prettig dat die zwerver het niet kon zien, niet dat ze zich ervoor schaamde, of dat ze zou balen als hij het wel kon zien. Ze gunde het hem gewoon niet, het zou niet de eerste zwerver zijn met leedvermaak. Leedvermaak is een ironische manier van humor, enkel de meest sneue mensen bezaten leedvermaak. Vreemd was alleen dat ze geen zelfspot hadden.
Kaley slikte, kijkend naar de speed. Ze mocht niet terug, ze wilde niet terug. Ze wilde niet eindigen als zwerver, als een mooie vorm van die homo. Haar koude blik veranderde niet, ook niet door de tranen. Maar haar gedachtes vormden orkanen in haar hoofd. Ze zuchtte schokkerig en haperend. Voor anderen was het onvoorstelbaar hoe lastig de handeling was die volgde, Kaley smeet het zakje namelijk met kracht weg, van het dak af.


[Sorry, Jimmy, gebrek aan geduld x]]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nick

avatar

Posts : 752

Profiel
Naam: Nick di Destino
Partner: -
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Terugval?   do maa 03, 2011 7:28 am

Vanuit zijn ooghoeken zag Nick dat er een traan over de wang van het blonde meisje liep, hij vroeg zich af waarom ze huilde. Al had hij zo’n vermoede dat het iets te maken had met het geen wat ze in haar hand hield. Het was hem onderhand duidelijk wat dit was, en ergens verbaasde het hem dat ze er zo lang over deed om haar volgende shot te nemen. Ze wist dat zowel hij als de andere jongen, wiens naam Nick nog altijd onbekend was, er van op de hoogte was dat ze drugs in haar hand had. Drugs die overduidelijk niet bedoeld waren om te verkopen, nee daarvoor was het één te weinig en twee dan had ze hem waarschijnlijk geen klap willen verkopen. Ergens had hij de neiging naar haar toe te lopen, om te vragen of het met haar ging. Maar er was iets wat hem tegen hield, hij bleef dan ook zwijgend zitten. Staarde naar het beeldscherm van zijn mobiel, hopend dat het op zou lichten en dat hij enige levens teken van zijn zusje zou krijgen. Het was niet zo dat hij zijn vrienden niet vertrouwde, maar het scheen de laatste tijd nogal rumoerig in zijn oude buurt te zijn. Het zou hem dan ook niks verbazen als er een bende oorlog in opkomst was, wat betekende dat zijn vrienden het druk zouden krijgen. Ze konden niet de gehele dag zijn zusje in de gaten houden, een zucht schoof over zijn lippen. Het was makkelijker geweest als ze met hem mee had gekund, dan wist hij in elk geval zeker dat ze oké was. Verbaasd keek Nick naar het kleine zakje speed dat over de rand van het dak werd gegooid, hij keek naar het meisje. Zag dat er nog altijd tranen in haar ogen stonden, stopte na een korte aarzeling zijn mobiel in zijn broekzak. Waarna hij zich recht stelde, en rustig naar haar toe liep. “Dat was een goede keus.” zei hij, hij betwijfelde of ze zat te wachten op die woorden. Maar dat was geen reden ze niet uit te spreken, niet voor hem in elk geval. Hij ging op de zitzak naast die van haar zitten. Hij vroeg zich af waar ze de kracht vandaan had gehaald de drugs weg te gooien. De junks die hij kende zouden dat nooit doen, die zouden nog liever sterven dan dat ze hun drugs op zouden even. Ze draaide door als je het probeerde af te pakken, werden gek als je het verstopte. Onmerkbaar schudde hij zijn hoofd, hield zijn ogen op het meisje gericht. Benieuwd naar hoe ze zou reageren, en of ze überhaupt zou reageren. De jongen die evenals hem bij Die hard zat, stond een eindje bij hen vandaan. Had nog geen reactie gegeven op de woorden van Nick en het meisje, en Nick betwijfelde of die nog zou komen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kaley

avatar

Posts : 20

Profiel
Naam: Kaley Cuoco
Partner: L.A. Powder
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Terugval?   ma maa 28, 2011 10:06 am

Kaley bleef naar de plek kijken waar het zakje uit het zicht verdween. Godverdomme, wat had ze gedaan? Waar was ze mee bezig? Ze had de fucking drugs weggesmeten. Een soort spijt kwam naar boven, alsof ze het net had uitgemaakt met haar ware liefde en ze eigenlijk toch wel terug wilde naar die liefde. Zo wilde ze ook terug naar de poeder. Ze kon de poeder al bijna in haar neus voelen, zo veel zin had ze daar in!
De jongen begon weer tegen haar te praten, een goede keuze? No way! Alles behalve. Ze wilde het terug, ze wilde weer terug. Ze wilde terug naar de drugs, toen was ze tenminste gelukkig. ''Fuck you!'' snauwde ze, boog voorover en klemde haar hoofd met stress tussen haar armen. Like a junkie. Wat moest ze doen? Wat wilde ze doen? Snuiven. Dat moest ze doen. Kaley haalde haar mobiel uit der broekzak en toetste het nummer van haar dealer in. Toen kwam er weer de andere kant van haar naar voren, die een tijdje op de achtergrond was. Nee, ze kon niet eindigen als een zwerver, ze had maar één leven en in dat leven moest ze gelukkig zijn. Haar leven moest perfect zijn, zoals die begonnen was. Maar waarin alles werd opgefokt door die drugs. Haar leven was ooit zo mooi zonder die drugs, waarom kon dat nu niet gewoon weer terug komen?
Kaley bleef naar het scherm van haar mobieltje staren, niet wetende wat ze moest doen. Woede en frustratie kwam in haar op, hetzelfde gevoel als toen ze de drugs wegsmeet. Op die manier smeet ze nu haar mobieltje op de grond, kapot. Shit! Shit! Shit! Waar was ze mee bezig? Ze moest die drugs toch hebben. ''Fuck, fuck, fuck!'' snauwde ze en bukte op de grond om wat uit te proberen op haar mobiel, of wat daar van over was. Maar hij deed het niet. ''Kut!'' schreeuwde ze en smeet haar mobiel weer weg. De kant die dacht aan haar toekomst was weg, ze moest en zou snuiven. Beter nu dan over vijf minuten.
Kaley keek naar de blonde jongen, de jongen die dacht dat ze een goede keuze had gemaakt. Ze zou een moord doen om het zakje terug te krijgen. Bijna letterlijk, het scheelde in ieder geval niet veel. ''Laat me één iemand bellen...'' zei ze zacht en veegde een traan uit haar gezicht, maar ze verloor het geduld al snel. Waarschijnlijk voor de jongen überhaupt over een antwoord kon nadenken. Kaley greep kwaad het shirt van de jongen vast bij zijn kraag. ''Geef me godverdomme je mobiel!'' schreeuwde ze.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Esther

avatar

Posts : 1062
Naam : Diantaa ;D

Profiel
Naam: Esther Marylin Campbell.
Partner: Don't you share your smile with anyone else but me. I wanna touch your heart. I wanna crush it in my hands.
Vereniging: Die Hard! - r.i.p.

BerichtOnderwerp: Re: Terugval?   di maa 29, 2011 5:35 am

Een luide knal klonk. Ze schoot wakker uit haar droom en zat meteen overeind in bed, met enorme zweethanden. Wat was dat nou voor vage droom? Werd ze nou zojuist neergeschoten? Ze had niet kunnen zien door wie, het figuur, die duidelijk de bouw had van een man, was zwart. Volledig zwart. Door die droom had ze niet meer zo gauw de drang om opnieuw in bed te gaan liggen en te gaan slapen alsof er niks aan de hand was, nee ze was klaarwakker. Iets in haar zei dat ze op dit moment het beste naar de Flat Roof kon gaan. Esther schoof de deken van haar af en draaide zo dat haar voeten de grond reikten. De zachte stof kriebelde tussen haar tenen. Ze had geen kamergenoot meer, dus het was stil in haar kamer. Te stil, voor als je het haar vroeg. Binnenkort moest ze maar eens checken bij de balie of er al een nieuwe kamergenoot of kamergenote voor haar was. Vermoeid stond ze op, knipte het licht aan van de badkamer waar ze naarheen gelopen was en bekeek zichzelf in de spiegel. Lichte wallen waren te zien, tenminste als je goed keek. En haar rode haar zat wat warrig. Ze slaakte een zucht en kamde het stijl, zodat het niet meer lelijk pluiste. Na zichzelf nog een laatste keer bekeken te hebben, draaide ze zich om richting haar slaapkamer en deed daar ook het licht aan. Op haar nachtkastje lag haar mobiel, die ze ook pakte en simpelweg in de zijkant van haar onderbroek verstopte. Voor eventuele noodgevallen. De zwarte nachtjapon die ze aanhad was vrij lang, dus viel het ook niet op dat ze er iets onder verstopt had. Het zou niet al te koud zijn buiten, schatte ze, voor in de lente 's avonds. Ze schoof haar haar naar achteren, zodat het op haar schouders en rug viel. Nog een laatste handelingetje in haar kamer, haar zwarte Birkenstocks aantrekken, en ze kon naar boven. Die waren niet moeilijk te vinden, die stonden naast het deurmatje bij de opening van de ingangsdeur. Ze knipte het licht uit van de slaap en badkamer, schoof haar teenslippers aan en deed de deur achter zich op slot wanneer ze in de donkere hal stond.

Boven gekomen, bij de Flat Roof, opende ze de zware deur, die erg leek op een of andere deur van een kluis, en keek recht in de duisternis. Het was donker op het dak van het gebouw, maar toch mooi. De maan die scheen, de sterren die blonken. Maar dat trok niet als eerste haar aandacht, nee dat niet. Een meisje schreeuwde, iets verderop op het dak. 'Geef me godverdomme je mobiel!' Een bekende stem, die ze eerder had gehoord. Meteen al liep ze er op af en zag, naarmate ze dichterbij kwam gelopen, een blonde meid met nogal zwarte en korte kleding aan een jongen bij zijn kraag vasthouden. Toen ze nog wat dichterbij kwam zag ze dat het een bekende jongen was, Nick, met blonde krullen. ''Hee!'' brulde ze naar de blondine. Uit automatische reactie rende ze erop af en greep haar bij haar haren. ''Jij blijft van hem af, lieffie, of er gebeurt jóu wat!'' Dreigde ze brutaal, alleen maar om haar af te schrikken en hem los te laten. Niet dat ze dacht dat hij haar niet aankon, maar meer het idee dat zij nu niet meer degene was die de 'macht' over iemand had.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kaley

avatar

Posts : 20

Profiel
Naam: Kaley Cuoco
Partner: L.A. Powder
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Terugval?   za apr 02, 2011 12:54 pm

Kaley voelde dat er aan haar kapsel werd getrokken en een bekende stem meldde dat ze van het blondje moest afblijven. De stem kon ze niet zo snel plaatsen, maar het feit dat iemand haar onverwachts aanraakte liet haar knappen. Plus het feit dat ze de drugs moest missen natuurlijk.
Kaley wierp haar elleboog in alle kracht naar achteren en bevrijde zichzelf en vooral haar kapsel. Ze voelde zich al een stuk prettiger nu niemand haar aanraakte, maar nog steeds was er maar één ding wat ze echt wilde. Amphetamine, speed, poeder, drugs, L.A. Amp of hoe je het ook wilde noemen. Wanneer Kaley zich omdraaide om te zien wie het lef had om haar aan te raken zonder haar toestemming keek ze naar het roodharige mens. Het was de tweede keer dat ze dit flikte, de tweede keer dat ze haar aanraakte zonder dit van te voren even te melden. Het was daarnaast ook de tweede keer dat zij er was terwijl ze terugviel of leek te gaan vallen. Sterker nog, dit was de tweede keer dat ze terug leek te vallen en bij de eerste keer was ze ook betrokken. Nog een overeenkomst was, beide keren raakte ze Kaley aan, zonder dat ze dat kon verwachten. Wat dat betreft leek ze op drugs, niet vanaf te komen en sterker dan jezelf. Esther was waarschijnlijk ook sterker. Mensen die drugs gebruikten vochten ook regelmatig, Kaley vocht zelden. Kaley had geld genoeg om gevechten te ontwijken en niet de nijging om te reageren op scheldwoorden of bedreigingen. Dat was ook haar verschil met andere junkies, Kaley had geld.
Toch wilde ze wel gebruiken en ook nu gebruiken. Naast al haar zorgen om speed en Esther die haar aanraakte, voelde ze ook steeds meer energie uit haar lichaam wegtrekken. Ze wist wat er ging gebeuren, ze ging flauwvallen. Had ze vaker, helemaal nu ze clean was viel ze nog wel eens een keer flauw. Waarschijnlijk was de huidige stress ook een oorzaak en daarnaast had ze vandaag niet echt veel gegeten of gedronken. Het was wel timing, dat flauwvallen. No way dat ze de twee waarbij ze op het dak stond vertrouwde. Nou ja, de blonde misschien. Daarnaast, wie wist waar die zwervende stalker uithing?
Kaley veegde wat tranen uit haar gezicht weg en keek naar de blonde jongen. ''Laat die rooie en die zwerver van me afblijven...'' snauwde ze. Terwijl het zicht vaag werd. ''En haal een shot Amp, ik heb genoeg geld in m'n linkerbroekzak!'' En ze was nog niet uitgepraat of het werd zwart voor haar ogen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nick

avatar

Posts : 752

Profiel
Naam: Nick di Destino
Partner: -
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Terugval?   ma apr 04, 2011 3:43 am

Kennelijk was het meisje het niet met hem eens, en had ze er spijt van dat ze de drugs van het dak af had gegooid. Althans dat dacht hij op te maken uit haar wat onvriendelijke woorden. Eigenlijk had hij een dergelijke reactie kunnen verwachten, er waren weinig junks die hun drugs weg gooide en daar vervolgens geen spijt van kregen. Er waren überhaupt weinig junks die hun drugs weg gooide. Iets wat hem het idee gaf dat het meisje op dit moment al een tijdje clean was, of ze had een erg sterke zelfbeheersing. Maar dit was bij de meeste junkies niet het geval.
Met enige verbazing keek Nick toe hoe het meisje haar mobiel op de grond smeet, domme actie. Waarschijnlijk had ze een dealer willen bellen, maar was er net als zonet bij de drugs iets wat haar tegen hield. Een actie waar ze waarschijnlijk spijt van zou krijgen, en inderdaad nog geen twee seconden later begon ze te vloeken. Hij vroeg zich af wat ze nu zou gaan doen, hij was er zeker van dat ze niet gewoon haar schouders op zou halen en het er bij zou laten. Nee, ze zou hoe en ook die drugs krijgen. Misschien om het vervolgens weer weg te gooien, misschien om het ook daadwerkelijk te snuiven. ''Laat me één iemand bellen...'' zei het meisje zacht, voor een moment keek hij aan. Maar nog voor hij tot een besluit kon nemen greep ze hem bij zijn kraag, schreeuwde dat hij haar zijn mobiel moest geven. “Hé chil.” zei hij kalm, terwijl hij haar handen beet pakte om zijn shirt er uit te kunnen bevrijden. Een bekende stem verbrak de korte stilte die er had geheerst, Esther greep het meisje bij haar haren. Nick keek haar voor een moment geïrriteerd aan als reactie op haar woorden, dacht ze nu daadwerkelijk dat hij haar hulp nodig had? Dacht ze nu echt dat hij de blondine niet aan kon? “Es laat dat.” snauwde hij, het was onnodig om de haren uit het hoofd van het meisje te trekken. Zonde ook, trouwens. De blondine had hem onderhand los gelaten, en stoten haar elleboog met kracht naar achter om haar haar te kunnen bevrijden. Nick trok zijn shirt recht, keek even naar Esther die vrij plots op het toneel was verschenen. Om vervolgens zijn ogen op het blondharige meisje te richtte, die haar tranen weg streek. Hij was er nog niet over uit of hij haar zijn mobiel zou geven, niet dat hij er echt problemen mee had dat ze drugs gebruikte. Ze moest het zelf weten als ze haar lichaam wou vergiftigen. Maar het feit dat ze al een tijdje clean was, of in elk geval hij dacht dat dit het geval was, deed hem twijfelen. Op zich had hij er geen problemen mee een junk aan drugs te helpen, maar om iemand die clean was drugs te geven? Bovendien zou ze waarschijnlijk zo zijn mobiel kapot gooien, en dat kon hij niet hebben. ''Laat die rooie en die zwerver van me afblijven...'' snauwde het meisje plots, Nick keek haar aan. Zich afvragend waar die woorden zo plots vandaan kwamen. “Je kan het ook aardig vragen.” merkte hij droogjes op. ''En haal een shot Amp, ik heb genoeg geld in m'n linkerbroekzak!'' vervolgde ze, waarna haar lichaam verslapte en haar ogen dichtvielen. Voor een moment keek hij bezorgd naar het bewegingloze lichaam van het meisje, besefte dat ze flauw was gevallen. Hij vroeg zich af hoe zij dacht dat hij en haar zou kunnen beschermen tegen Esther en de jongen wiens naam hij nog altijd niet wist, en tegelijkertijd een shot voor haar kon regelen. Als hij Amphetamine voor haar zou gaan halen, zou hij minstens een half uur weg zijn. Zelfs als hij binnendoor zou gaan, met behulp van parcour zou hij 10 minuten bezig zijn om in de achterbuurt te komen. Een tijdje geleden was hij erachter gekomen waar het meest gedeald werd, er waren vast wel dealers die wat aan hem wouden verkopen. Maar voor hij er één gevonden had was hij waarschijnlijk al weer tien minuten verder. Hij zou Esther kunnen vragen de drugs voor het meisje te gaan halen, maar hij wist niet of het zo’n slim idee was een meisje alleen die buurt in te sturen. Op zich kon Esther prima voor zichzelf op komen, maar om haar dan direct in het hol van de leeuw te werpen? Nee, beter dat het meisje zelf straks drugs ging halen als ze bij kwam. Als ze wou ging hij met haar mee. Nog beter was als ze besloot niks te nemen, maar hij vermoedde dat dit niet het geval was. “Het was niet nodig haar aan te vallen.” zei Nick, tegen Esther.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Esther

avatar

Posts : 1062
Naam : Diantaa ;D

Profiel
Naam: Esther Marylin Campbell.
Partner: Don't you share your smile with anyone else but me. I wanna touch your heart. I wanna crush it in my hands.
Vereniging: Die Hard! - r.i.p.

BerichtOnderwerp: Re: Terugval?   di apr 12, 2011 8:45 am

'Het was niet nodig haar aan te vallen,' zei Nick tegen haar. ''Ja, en het was niet nodig om jou bij je kraag te grijpen, en zo kan ik nog wel duizenden dingen verzinnen,'' antwoordde ze er nijdig op terug. ''Verdomme, eerst denkt ze dat ze heel wat is, dan flikkert ze op de grond van dit ijskoude dak en vervolgens beveelt ze ons ook nog eens om een shot Amp te halen. Wat een hoer,'' schold ze keer op keer. Haar woede-meter begon te stijgen, waardoor ze automatisch meer begon te schelden dan nodig was. ''Wat denkt zij wel niet? Ze haalt het lekker zelf als ze bij komt, ze zoekt het maar uit,'' spotte ze naar haar, terwijl ze op haar hurken was gaan zitten, maar wel met een kwade gezichtsuitdrukking. Haar rode haar wapperde mee met het zachte briesje wat voorbij waaide. Hierna viel ze stil, niet wetend wat ze moest zeggen. Esther bleef kijken naar het hulpeloze, blonde meisje. Ze wist haar niet naam niet eens, tenminste ze wist haar naam wel, maar niet van haar persoonlijk gehoord. Het was vaker een gerucht op de gang. 'Het-meisje-dat-verslaafd-is-aan-drugs. De-trut-zonder-verstand-en-altijd-maar-spuiten-en-slikken.' Ja, zij wist er ook wel wat talloze op te noemen, maar daar ging het niet om. Nu was ze flauwgevallen, terwijl ze dan ook nog eens verwachtte dat Nick, of Esther zelf, een shot Amp ging halen, maar hij moest er voor zorgen dat 'die rooie of die zwerver' niet aan haar zaten. Pfft, rooie. Hoe durfde ze? Als ze bijkwam kon ze eerder een pak slaag verwachten dan een shot Amp. Wat dacht ze wel niet? Oh god, hier kwam die woede weer. ''Hmm, gaan we die bevelen opvolgen of blijven we hier bij haar zitten en dom staren?'' Vroeg ze aan Nick, met haar zwarte ogen in zijn blauwe ogen gericht. Een seconde lang toonde ze haar onschuld met haar zwarte pupillen in de zijne. Maar week daarna af, naar de donkere lucht. De lucht vol sterren en een prachtige maan.

'Mama, wat is dat?' Vroeg ik met mijn nog tedere, zachte meisjesstem, terwijl ik volop uit het raam hing. 'Dat zijn de sterren, liefje. De engelen die ons beschermen. En de baas over al die lieve engeltjes is de maan. Die houd ze dag bij dag, keer op keer in de gaten. Of ze hun werk wel goed doen. Ze waken over ons, Es.' Legde mam me uit. Nog meer geïnteresseerd had ik de neiging om er naar toe te klimmen, om ze vast te pakken en nooit meer los te laten. Om ze te knuffelen. Maar Janice, mijn moeder, trok me meer naar achteren, zodat ik niet onverwachts uit het raam zou vallen een flinke smakkerd naar beneden zou maken. Dit was de tijd dat ik mijn twee zorgzame ouders, mam en pap, nog als 'ouders' noemden. Niet hun echte namen. Nee, dat kwam pas na de grote ruzie, de grote scheiding die tussen hun tweeën had plaatsgevonden. Ik was nog zo onnozel, nog zo jong. Nog maar vier jaar oud. Mijn herinneringen gingen steeds verder terug, tot zo ver ik het me kon herinneren.

'Lieverd? Janice?' Klonk de stem van mijn vader, Jason vanuit de deuropening van mijn slaapkamer. 'Ik ga nog even naar de kroeg, wat drinken met vrienden. Het is tenslotte Lappendag.' 'Is goed, schat.' De kroeg... Ik had geen idee wat het betekende op die leeftijd. Ik was nog zo dom, zo onnozel. 'Kom, Es. Laat ik je voorlezen uit een mooi boek. Over de schitterende hemel, daarboven.' Ik liet me, zonder tegen te stribbelen, optillen en op mijn eigen bed gezet worden, beentjes op bed, dekentje over me heen en ik leunend met mijn rugje tegen mijn kussen die tegen het uiteinde van m'n bed aanlag. Mijn oogjes glinsterden, van geluk. Alles was perfect. Een moeder die perfect voor me zorgde, een vader die altijd voor me klaarstond. Niets kon meer misgaan, toch? Alles was perfect. Och, wat was ik stom toen ik nog zo klein en onschuldig was.


Een harde knal wekte haar uit haar gedachten en deed haar de andere kant op kijken, naar de achterkant van het dak. Er was een knal of iets geweest wat haar aandacht had getrokken. Een niet bepaald-prettig geluid was het, nog harder dan een normale vuurpijl. Zou het een schot zijn geweest? Ze had geen idee, vrijwel omdat ze nog nooit geschoten had of iets, slechts met een mes gewerkt, die tevens in haar kamer lag. Wanneer ze een tijdje naar het dak had lopen staren, aangezien het van het gebouw naast hun Living Building af kwam, ergens op een niet-al-te-hoge verdieping, merkte ze op dat Kaley en Nick ook op het dak waren. Nog een koud briesje kwam voorbij gevlogen, die vrijwel meteen veranderde in een zacht windje. Omdat ze slechts een dunne nachtjapon aanhad, begon ze het toch wel koud te krijgen. Het was dan ook logisch, aangezien de temperatuur niet al te hoog was, hooguit vier graden boven nul. De lente hoefde niet altijd veel te beloven, als het ging om de warmte. De zomer wel. Esther zuchtte en keek naar de blondine, het meisje. ''Wat gaan we doen?'' Mompelde ze, bedoelt voor Nick.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kaley

avatar

Posts : 20

Profiel
Naam: Kaley Cuoco
Partner: L.A. Powder
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Terugval?   di apr 12, 2011 10:03 am

''Geef me fucking Amp!'' Schreeuwde ik en hield een mes tegen de keel van Mara, één van de begeleiders in de afkickkliniek. Één van de leukere begeleiders zelfs. Ik schrok van mezelf, ik sloot mezelf op in mijn kamer en had minstens 48 uur geen eten gehad en slechts op water geleefd toen ik een plastic zak over mijn hoofd besloot te binden. Helaas, vond ik toen, helaas keken begeleiders op onregelmatige tijden of het wel goed met je ging en dat had mijn leven gered. Het was ook nog eens Mara die binnen kwam en mij moest vasthouden omdat ik opnieuw doordraaide en weg wilde.

Vage stemmen en onhelder beeld werden duidelijker. De rooie herkende Kaley als eerst en daarna ook de blonde. Kaley had niet de puf om overeind te komen en haar hoofd bonkte. Stemmen in haar hoofd schreeuwden naar drugs en het leek of overal wit poeder door de lucht zweefde.
''Verdomme...'' mompelde ze, meer naar zichzelf dan naar de twee anderen. Ze wreef met haar hand door haar gezicht en de kou begon door te dringen. Kaley ging rechtop zitten en sloeg haar armen over elkaar. Amp, Amp, Amp, Amp... Geen enkele andere gedachte kwam haar hoofd binnen en ze kon die gedachtes ook niet naar de achtergrond verplaatsen, zoals ze dit op momenten wel kon. De kou deed haar trillen, maar het drong niet echt tot haar door. De flashback van haar zelfmoordpoging had haar wel laten schrikken, zo zou ze eindigen als ze toe gaf. Toch bleef het poeder alles waaraan ze kon denken.
Kaley voelde dat haar geld nog in haar zakken zat, maar ze kon het nog niet snel verplaatsen naar het besef dat ze haar vraag om Amp hadden genegeerd. Ze kon het zich ook niet echt meer herinneren, wat er was gebeurt voor ze was flauwgevallen. Maar voor de verwarring had ze geen plaats in haar hoofd. Slechts L.A. Powder bezat haar hoofd. Kaley had haar armen over elkaar geslagen, drukkend op haar maag die aan het rondtollen was en haar hoofd rustte op haar knieën. Tranen rolden over haar wangen, maar dat besef kon ze niet kweken.
Langzaam maar zeker drong het echter wel door, ze zat op het dak, de drugs maakte haar en haar hoofd kapot. Kaley keek heel iets langs zij, naar de blonde jongen. Hij kwam naast haar zitten, toen ze er doorheen zat. Hoewel ze daar op dat moment geen behoefte aan had, het was wel goed bedoelt. Hij had haar niet geslagen toen ze labiel om zijn telefoon vroeg. Hij had haar gecomplimenteerd met het feit dat ze de drugs weggooide en hij was bij haar gebleven toen ze out was, zonder haar aan te raken. Dat had ze wel eens anders mee gemaakt.
''Thanks, enzo...'' zei Kaley heel zacht, misschien niet eens verstaanbaar. Vervolgens sloot ze haar ogen weer en liet haar hoofd op haar knieën hangen. Haar blote armen trilden van de kou, ze had te weinig kleding aan om nuchter met dit weer op het dak te zitten. Maar daar voelde ze eigenlijk weinig van.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nick

avatar

Posts : 752

Profiel
Naam: Nick di Destino
Partner: -
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Terugval?   do apr 14, 2011 9:23 am

Kennelijk was Esther het niet met hem eens, vond ze dat ze genoeg rede had gehad om de blondine aan te vallen. Ja, het meisje had hem bij zijn kraag gegrepen. Maar wat dan nog? Hij kon prima voor zichzelf zorgen, dat had hij zijn hele leven al gedaan. Niemand hoefde hem te helpen, en al helemaal niet in dit soort situaties. Die had hij vaak genoeg mee gemaakt, meestal heftiger dan nu. Hij had vaak genoeg drugs moeten regelen voor zijn moeder, hij had haar vaak genoeg door het lint zien gaan als ze haar volgende shot niet kon krijgen. Nog voor hij zijn mond kon openen raasde Esther verder, zwijgend keek Nick haar aan. Haar woorden stonden hem totaal niet aan, het was niet zo dat hij er zelf blij mee was dat de blondine hem had staan commanderen, maar toch. Om er nu zo op te reageren? Bovendien stond het woord, hoer hem niet aan. Het was onlosmakelijk verbonden met zijn moeder, en aan haar wou hij liever niet denken. Die vrouw had zich nooit als een moeder gedragen, hij had haar ook nooit zo gezien. En toch, toch mistte hij haar zo nu en dan, en dat. Dat was nog het ergste. “Ze heeft jouw niet gevraagd om Amp te halen. En zelfs als dat zo was, waarom maak je je er zo druk om? Doe het gewoon niet, klaar.” zei Nick, aan zijn stem kon je horen dat hij geïrriteerd was. Ergens wist hij wel dat dit onterecht was, Esther kon ook niet weten dat dit gevoelig bij hem lag. Hij wou ook niet dat ze het wist. Maar ach, ze was zelf al net zo onredelijk bezig als hem dus wat maakte het eigenlijk uit? ''Hmm, gaan we die bevelen opvolgen of blijven we hier bij haar zitten en dom staren?'' vroeg Esther, voor een moment keek hij haar recht aan. Het was vreemd om voor de verandering onschuld te lezen in haar ogen. “Ik dacht dat je haar niet wou helpen. Maar nee, ik blijf gewoon hier. Ze kan niet van me verwachten dat ik tegelijkertijd Amp haal en er voor zorg dat jullie van haar af blijven. En aangezien, ik mij sowieso niet zo verstandig lijkt een bewusteloos meisje alleen op het dak achter te laten, blijf ik hier. Ik weet niet wat jij doet, maar wat mij betreft hoef je geen Amp te gaan halen. Dat moet ze straks zelf maar doen, als ze wil ga ik wel mee maar dat zien we dan wel weer.” zei hij schouderophalend, terwijl hij voor een moment naar de blondine die bewegingloos op één van de zitzakken lag. Om vervolgens zijn ogen weer op Esther te richten die in gedachten verzonken leek. Zijn irritatie jegens haar was alweer verdwenen, al wist hij uit ervaring dat die binnen de kortste keren weer op kon laden. Jamie had wel eens gezegd dat zijn humeur zo veranderlijk was als het weer, maar dat gold ook voor zijn zusje. Ze was al net zo erg als hem, misschien nog wel erger. Het ene moment was ze vrolijk en huppelde ze hyperactief over de markt, en het volgende moment was ze woedend en vloog ze iemand aan. Misschien zat het gewoon in hen, misschien kwam het omdat ze geen goed voorbeeld hadden gehad. Hij was zijn zusjes voorbeeld, en hij? Hij had zelf niet echt een voorbeeld gehad, misschien zijn moeder. Maar dat was ook geen goed voorbeeld. Een knal trok hem uit zijn gedachten, verbaasd keek hij op liet zijn ogen langs de ramen van het naastliggende gebouw glijden maar zag niks vreemd. Uiteindelijk richtte hij zijn ogen weer op Esther, die hem vroeg wat ze moesten doen. Hij haalde zijn schouders op. “Niks gewoon wachten.” zei hij. Een zacht gemompel maakte hem er op attent dat de blondine bij was gekomen. Lichtelijk bezorgd richtte hij zijn ogen op haar, nam haar onderzoekend in zich op. Ze trilde lichtjes, maar of dit kou of doordat ze een cold turkey had wist hij niet. Al verwachtte hij het eerste, aangezien hij nog steeds het idee had dat ze al een tijdje clean was. “Gaat het?” vroeg hij, het meisje zat ineengedoken haar armen drukkend tegen haar buik haar hoofd rustend op haar knieën. Ze zag eruit alsof ze elk moment weer in elkaar kon zakken, even keek Nick naar Esther hopend dat die zich een beetje op de achtergrond zou houden en niet weer uit zou vallen tegen de blondine. ''Thanks, enzo...'' De woorden werden zacht uit gesprokken, alsof het meisje eigenlijk niet wilde dat hij haar hoorde. Hij glimlachte even naar haar, al betwijfelde hij of ze dit zou zien. “No problem.” zei hij. Het viel hem op dat het meisje nog steeds zat te trillen, zonder er nog langer over na te denken trok hij zijn vest uit. Kort voelde hij in de zakken, om zich er van te verzekeren dat er niks in zat. “Hier, trek maar aan.” zei hij, waarna hij haar zijn vest aan reikte.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Esther

avatar

Posts : 1062
Naam : Diantaa ;D

Profiel
Naam: Esther Marylin Campbell.
Partner: Don't you share your smile with anyone else but me. I wanna touch your heart. I wanna crush it in my hands.
Vereniging: Die Hard! - r.i.p.

BerichtOnderwerp: Re: Terugval?   vr apr 29, 2011 3:26 am

Het meisje vouwde haar armen om haar knieën heen, waarna ze haar hoofd erop steunde. Ze was gewoon even flauwgevallen, meer niet, geen ernstige schade of iets. Esther liet haar ogen op haar rusten. Ze was kalm, rustig, niet meer zo geïrriteerd. Of dat nou kwam door de twee blondies, of dat de sterren de hemel vulden, of dat ze gewoon beetje bij beetje steeds meer moe werd. Esther ging wat rechter zitten, wel nog steeds op haar hurken bij het meisje, maar zodat ze ook Nick goed in de gaten kon houden. 'Thanks, enzo...' Esther antwoordde niet, glimlachte even geniepig. Ze begon te rillen, duidelijk had ze het koud. Voordat ze ook maar iets te bieden had, was Nick haar al voor. Hij bood z'n vest aan. ''Ehhm,'' stamelde ze zacht, haar ogen het dak van het Living Building gericht. ''Misschien kunnen we beter naar beneden gaan, hier is het veel te koud. En wat doen jullie hier eigenlijk?'' Vroeg ze zich af, niet wetend dat het meisje hier kwam om drugs te snuiven, dat Nick hier ook toevallig kwam en dat Jimmy hier al geweest was. En ze begon nu liever over een ander onderwerp, dan over die snuifzooi te beginnen, waar zij toch geen donder aan had. Nee, het enige wat ze soms deed was een beetje handelen, maar meer ook niet. Het spul zelf snuiven deed ze niet. Ze vouwde haar armen over elkaar, ter teken dat ze ook wel een klein beetje begon te rillen van de kou. Dat kwam ervan als ze slechts maar een nachtjapon droeg, met verder niks aan. Ja, het was handiger geweest als ze iets van een jackje of een vestje had meegenomen, iets waar ze niet aan had gedacht na het opstaan. Snel wreef ze over haar armen heen, en legde daarna haar handen op haar benen.

[Pfoe, ik kan er weinig mee.. heb geen inspiratie... Sorry guys!]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kaley

avatar

Posts : 20

Profiel
Naam: Kaley Cuoco
Partner: L.A. Powder
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Terugval?   za mei 07, 2011 12:29 pm

Kaley keek naar Nick toen hij antwoord gaf op haar bedankje. Geen probleem, meende hij dat? Dat had ze ook wel eens anders mee gemaakt. Dat hij zijn vest uitdeed bleek dat hij het waarschijnlijk wel meende. Eigenlijk wilde ze zijn aanbod afslaan, tonen dat ze wel voor zichzelf kon zorgen, tonen dat ze sterk genoeg was. Eigenlijk wilde ze zich sterk voelen, maar dat was ze op dit moment gewoon niet. Op dit moment was ze zwak. Niets meer, niets minder. Ze veegde het meeste van haar tranen weg, dat haar make-up was uitgelopen was op dit moment haar minste zorg. Ze pakte zijn vest en probeerde naar hem te glimlachen ''Dankje'' Herhaalde ze op dezelfde toon als haar vorige bedankt.
Kaley trok zijn dankbaar aan, dat was inderdaad wel beter. Ze ritste hem dicht en keek op naar het rode meisje. Wat ze deden? Nou, Kaley was van plan geweest om te snuiven, maar wat ze werkelijk had gedaan was de amp weggooien. Niet haar slimste actie ooit. Of misschien toch wel? Het was niet iets waar ze op dit moment over na wilde denken. ''Flirten met je vriendje.'' siste ze, net geïrriteerd genoeg om te laten merken dat ze het er niet over wilde hebben. ''En ik zit hier prima.'' vervolgde ze, op haar vraag om het dak maar te verlaten. Ze was te moe om op te staan en naar beneden te lopen en vooral had ze geen zin om te bewegen.
Van Kaley mocht het meisje wel weg. Wat haar irriteerde was eigenlijk juist de hoop dat de blonde zou blijven staan. Kaley zuchtte zachtjes en wreef door haar haren. ''Ik ben Kaley trouwens, Kaley Cuoco. Kom uit Amsterdam, Nederland.''
Ze legde haar platte hand op de koude bodem van het dak en tikte hier zachtjes op. Voor ze het door had vroeg ze Nick met het gebaar min of meer om naast haar te gaan zitten. Kaley schrok van zichzelf, gadverdamme, waar was ze mee bezig? Ze sloeg snel weer haar armen om haar benen en keek in de lucht naar sterren die hier en daar zichtbaar waren maar op vele plekken ook niet doordat het redelijk bewolkt was.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nick

avatar

Posts : 752

Profiel
Naam: Nick di Destino
Partner: -
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Terugval?   ma mei 09, 2011 3:23 am

De korte aarzeling van de blondine ontging hem niet, ergens verbaasde het hem dat ze zijn vest uiteindelijk toch aan nam. Het had er naar uit gezien, dat ze zijn aanbod af had willen slaan. Op dezelfde zachte toon als eerder bedankte ze hem, hij glimlachte kort naar haar. Waarna hij zijn ogen op Esther richtte, die suggereerde om naar binnen te gaan en wou weten wat ze hier deden. Hij haalde zijn schouders op, maar nog voor hij zijn mond kon openen om wat te zeggen gaf de blondine al antwoord. Haar stem klonk iet wat geïrriteerd. Toch lieten haar woorden hem grijnzen, al wist hij dat Esther er waarschijnlijk wat minder blij mee zou zijn. Althans, haar kende zou ze het niet zo licht op vatten. Waarschijnlijk zou ze direct in de aanval gaan, en Nick hoopte dat ze dit met woorden en niet met daden zou doen. "Ze is niet mijn vriendin." zei hij daarom maar, misschien dat hij hiermee zou voorkomen dat Esther de blondine aan zou vliegen. Al betwijfelde hij dit, voor een moment keek hij Esther waarschuwend aan. Ze moest niet denken dat hij toe zou gaan kijken, wanneer ze het meisje aan vloog. "Ik zit hier trouwens ook wel best, binnen is het me veel te warm." antwoordde Nick op Esther's tweede vraag. Zijn kamer leek net een broeikas, zo warm als het daar was.
Het meisje stelde zich voor als Kaley. Amsterdam, hij wist vrij weinig over de stad. Alles wat hij er van wist, kwam van verhalen die hij had horen vertellen. En de meeste verhalen waren vaak vrij onbetrouwbaar, simpelweg omdat hij ze of maar half had verstaan of ze van mensen had die alles zo ver aan dikte dat er uiteindelijk niets meer van het werkelijke verhaal overbleef. "Ik ben Nick di Destino en kom uit Palermo." zei hij, hij verwachtte dat ze als Europeaan wel zou weten dat Palermo op Sicilië lag.
Met haar hand tikte Kaley zachtjes op het dak, de stille vraag of hij naast haar wou gaan zitten. Althans dit was wat hij er uit op maakte, hij glimlachte even naar haar. Keek kort naar Esther, waarna hij naast de blondine op de ging zitten.

[Flutje --']
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Esther

avatar

Posts : 1062
Naam : Diantaa ;D

Profiel
Naam: Esther Marylin Campbell.
Partner: Don't you share your smile with anyone else but me. I wanna touch your heart. I wanna crush it in my hands.
Vereniging: Die Hard! - r.i.p.

BerichtOnderwerp: Re: Terugval?   do mei 12, 2011 4:40 am

Oh, de blonde meid dacht dus anders. Daar zou ze gauw verandering in brengen, vooral omdat ze niet tegen haar zo'n grote mond moest hebben. Hier zou ze voor boeten, een automatische handeling van Esther als ze boos begon te worden. Ten eerste had ze nog wel aardig tegen haar gedaan, maar dit was dé druppel. 'Flirten met je vriendje,' werd er tegen haar gesist. Maar ze wist dat Nick het ook had gehoord. Een zenuwtrekje bij haar wenkbrauw verscheen, maar ze negeerde het. ''Fack you, biatch!'' Schreeuwde ze naar haar. Waarbij ze met haar handen gelijk naar de keel van de meid greep, die inmiddels al was gaan zitten en daarbij wenkend naar de jongen. Nick. God, hoe durfde ze. Een enorme felle blik was op haar gezicht te zien. ''Hij is godverdomme mijn vriendje niet!'' Dat zij nou uit Amsterdam kwam, dat zei al heel wat. Ze kende die stad wel, dat plaatsje. Dat zijzelf nou uit Venice kwam, zei helemaal niets.
Amsterdam was behoorlijk bekend als het om drugs en hoeren ging.
Met haar handen om haar keel heen gevouwen, voelde ze de adrenaline door haar lijf stromen. Hoe durfde ze? Zomaar Nick als haar vriendje beschouwen en evengoed, áls Nick haar vriendje was dan moest ze met haar poten van hem afblijven. Al wist ze dat de twee Die Hard leden totaal niet bij elkaar pasten, ze zouden nooit te nimmer met elkaar gaan. Just friends, nothing more. ''En alsnog, je past toch niet bij hem,'' siste ze deze keer in haar oor. ''Ga jij maar lekker terug naar je hoerenlandje, meer drugs snuiven en je leven verkloten met al dat gezeik van je!'' De roodharige meid klemde al meer haar handen steviger om de keel heen, wist zichzelf niet meer te beheersen. De controle verloren over zichzelf, wat ze wel vaker had.
''Flikker toch op meid, je hebt hier geen ene fack te zoeken,'' zei ze deze keer iets harder om goed door te dringen tot de blondharige meid, oftewel ze vond haar eerder een onzeker meisje die niet goed wist wat te doen met haar miezerige leventje.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Terugval?   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Terugval?
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Monica High School :: Living Building :: Flat Roof-
Ga naar: