IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Royal Mile Street [Die Hard clubhuis]

Ga naar beneden 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2
AuteurBericht
Christian
Prom King 2011
avatar

Posts : 504

Profiel
Naam: Christian Farnese
Partner: Bad guy? Good guy? Make your pick! But I'll always be your guy...
Vereniging: Die freakin' Hard

BerichtOnderwerp: Re: Royal Mile Street [Die Hard clubhuis]   zo dec 04, 2011 2:19 am

Toen Esther was opgestaan om de gordijnen te sluiten fronste hij even. Oke, veel nut omdat te doen had het niet aangezien die half afgereten gordijnen nog licht doorlieten. Nut? Toen Esther een wapen op tafel legde fronste hij. Hij liet de woorden van Esther maar aan zich voorbij gaan, hij had er niets mee te maken dus veel kon het hem niet schelen. Buiten het feit dat hier misschien een schietgare knul zat. Al zag hij Nick of die nieuweling er niet tot in staat. Even keek hij op naar de jongen die sprak. Een kater, zo kon je het misschien wel noemen. Vorige nacht had hij genoeg binnen gekapt samen met Charlene, en dat liep uiteindelijk uit op een gevecht met een knul van Famous. ‘Nee hoor, gewoon koppijn.’ Sprak hij kalm. Wanneer het roodharige meisje echter begon te schreeuwen voelde hij zijn hoofdpijn meteen toe nemen, gezellig was dat. Nick was hem voor om te antwoorden, wat hem de kans gaf om naar het glas dat op tafel stond te grijpen en daar wat in te doen om het vervolgens binnen te kappen. ‘Ik sluit me aan bij Nick. Als het iemand van ons was, dan zou diegene het wel gezegd hebben waarschijnlijk.’ Kort wreef Christian met zijn linkerhand over zijn kaak, meteen nam hij een stekende pijn gewaar. Hij perste zijn lippen op elkaar en keek strak naar de grond. Oke, dat was dus gisteren gebeurd. Zijn hand was gekraakt door zijn eigen toedoen, of beter gezegd door dat van die Kenneth gast. Eikel dat het was. Zijn blik ging weer naar Joey, wat hij hier deed zouden ze wel te weten komen. En niet veel later werd het ook gevraagd door Nick. Christian besloot maar achteruit te zakken in de zetel. Waarschijnlijk zouden ze geen antwoord krijgen, dat viel te verwachten aangezien de meeste van hun niet te koop liepen met wat ze ooit gedaan hadden. Momenteel had hij ergens wel zin om terug in zijn bed te kruipen, gewoon lekker voor een hele dag. Dan was hij van die hoofdpijn af en tja, dan zou hij vanavond wel weer tot leven gaan komen.
[Flutheid]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Esther

avatar

Posts : 1062
Naam : Diantaa ;D

Profiel
Naam: Esther Marylin Campbell.
Partner: Don't you share your smile with anyone else but me. I wanna touch your heart. I wanna crush it in my hands.
Vereniging: Die Hard! - r.i.p.

BerichtOnderwerp: Re: Royal Mile Street [Die Hard clubhuis]   zo dec 11, 2011 7:59 am

Hoewel Esther half en onhandig op de tafel zat, merkte ze wel op dat Nick onmerkbaar had gepakt en hem waarschijnlijk ergens bij hem had verstopt, de jongen kennende. Gauw genoeg begon de jongen, genaamd Joey, te praten en vroeg hen wat ze van hem wouden weten en wat ze zoal deden zodra ze samen waren. Automatisch krulden haar mondhoeken charmant omhoog, waarna ze opstond, het glas met zich meenam waar nog een laagje alcohol in zat en naast Nick op de bank plofte. ''Het is aan jou zelf wat je wilt vertellen.'' Vulde ze Nick aan nadat die antwoord had gegeven op de nieuweling zijn vraag. Christian zei daarentegen niet veel, eigenlijk helemaal niets. ''En zodra je je vastbesloten bent om ons te joinen, zie je vanzelf wel wat wij allemaal doen.'' Bracht ze daarna op een nogal mysterieuze manier uit. Tsja, ze ging niet allemaal informatie vrijgeven die best riskerend was en bovendien kon de jongen zo onmiddellijk weer terugtrekken als hij de meeting op dit moment niets vond, en dan was het aan hem misschien de keus om dat bij de politie of aan school te melden. Er gingen dan wel vele roddels op school de rondte over Die Hard, maar die waren allemaal nog lang niet waar, de meeste kwamen nog niet eens in de buurt van wat ze écht allemaal deden. Voor kort gleed haar blik naar Christian, maar aangezien die toch maar straks naar de grond keek met op elkaar geperste lippen keek ze zo gauw weer terug naar Joey en bracht het glas wat zich in haar rechterhand bevond naar haar lippen toe. Enkele gulzige slokken nam ze eruit, totdat hij leeg was en zette het daarna neer op de tafel voor haar neus. Esther wist niet precies wat ze nu moest zeggen en legde het initiatief voor nu even bij de rest van de jongens die zich hier in de kamer bevonden.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Liz

avatar

Posts : 18

Profiel
Naam: Liz Matthews
Partner: Ignorance is my new best friend
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Royal Mile Street [Die Hard clubhuis]   ma jan 30, 2012 3:40 am

__________________________________

Met een donkere capuchon over hoofd getrokken liep Liz verder door South Central. Een buurt die naar haar smaak was. Vanuit haar ooghoeken hield ze haar omgeving sterk in de gaten zodat ze niet een of andere sukkel tegen kwam die zo dom was om tegen haar in te gaan. Want die waren er blijkbaar genoeg vandaag, op school ook al. Toen ze lekker op de gang aan het lopen was, was er een of andere sukkel die haar zonder enige aanleiding om ver liep, maar daar had zij het niet bij gelaten. Ze was echter hem aan gegaan en had hem eens flink op zijn plaats gezeten. De mensen hier waren irritant. Het was door haar ouders dat ze hier heen moest, maar uit haar eigen zou ze dat nooit gedaan hebben. Sukkels ook. Wanneer enkele druppels op haar handen vielen staarde ze strak voor zich uit. Dit kon je niet menen right? Het regende hier toch nooit? Kort snoof ze en begon wat sneller te lopen richting de locatie waar ze moest zijn. Op school had iemand haar verteld over de vereniging die hier huisde, en over degene die de bende leidde. Esther. Een vriendin van in Venetië nog. Daar was het katte kwaad wat de twee uitstaken begonnen. En door al die keren dat Liz had moeten verhuizen was haar gedrag er niet op verbeterd, eerder verslechterd. Tot grootste ergernis van haar ouders al waren die toch veel te druk met tja whatever die twee ook deden.
Voor een kort moment hield Liz halt, het geluid dat haar achtervolgde stopte ook meteen. Het meisje draaide zich zo snel als ze kon om en keek recht in de ogen van een jongen die wel een heel hoofd groter was dan haar. ‘Wat moet je?’ Sneerde haar stem door de ijzige stilte die er heerste in de achterbuurt. De jongen keek haar alleen maar aan zei niets, bewoog geen spier, staarde gewoon heel creepy. Maar ze liet zich niet van haar stuk brengen door een of andere dude hier die het blijkbaar op haar had gemunt. Zonder ook maar een verder woord te spreken tegen hem, balde ze haar hand en gaf hem een felle klap tegen zijn slaap waardoor deze meteen in elkaar stuikte. Zwakkeling. Haar ogen vernauwde zich even kort, maar daarna wandelde ze toch al weer in de richting van de huizen. In een van die huizen zat Esther, die overgins geen idee had van dat ze hier in Santa Monica aangekomen was. Tja, een verassing kon je het wel noemen zeker? Met dat in gedachte wandelde ze iets sneller, de regen begon langzamerhand iets harder te vallen, maar nog voor ze helemaal eruit zag als een verzopen kind merkte ze het huis op waar ze moest zijn. Kloppen ging ze niet doen, dat was niet nodig. Dus ze duwde maar gewoon tegen de deur die openzwaaide en stapte binnen. Haar kap zette ze meteen af en kort liet ze haar ogen de omgeving scannen. Er was niet bepaald iemand. Met goede moed stapte ze verder naar binnen maar nog steeds merkte ze niemand op, en dat irriteerde haat eigenlijk wel. ‘Joow, iemand thuis of zo?’ Riep ze door de ruimte heen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jimmy

avatar

Posts : 303

Profiel
Naam: Jimmy
Partner:
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Royal Mile Street [Die Hard clubhuis]   ma jan 30, 2012 7:14 am

Verveeld keek Jimmy naar de zippo , die hij door zijn vingers liet draaien. Dat deed hem denken aan zijn zippo met doodskop die nog op Royal Mile street lag. Een zucht onglipte tussen zijn lippen door. Zo zat hij al enkele dagen na school op de bank, in het begin miste hij Die hard niet zo erg. Hij had wel betere dingen te doen, iets als een dochter en een wijf waarvan hij liever de nek van omdraaide. Jimmy schudde zijn hoofd en stopte zijn Zippo weg. Hij moest even naar buiten anders werd hij geheel gek, tenminste voor zo ver hij dat nog niet was. Met 2 handen streek hij even gefrustreerd door zijn geblekte blonde haren. Nu miste hij Die hard toch echt wel, hij miste de steun die hij toch op een manier van hen kreeg. Hoewel hij en Nick nooit echt de beste vrienden waren geweest en hij Christian niet echt kon had het toch een veilig gevoel. Hij had tenminste wat te doen buiten die klote school. Bij die hard had hij zijn agressie kwijt kunnen raken, nu was hij erger agressief. Dat was hij toch al, snel aangebrand, agressief en ongeïnteresseerd waren zijn kenmerken al, maar hij uit de groep was gezet werd het alleen maar erger. Hij snapte wel dat ze hem eruit hadden geschopt, ze konden niet meer op hem rekenen. Hoewel dat was bullshit okal lag hij eruit hij bleef Die hard steunen en zou zo terug komen als ze het vroegen. Ja als ze het vroegen, het zat niet in zijn aard om met hangende pootjes terug te komen. Jimmy zette zijn mp3 aan, griste een grijze typische pet uit de kast, en sloot de deur achter zich in. De beat van zijn muziek was al van een afstand te horen, zoals gewoonlijk. Met zijn handen onverschillig in zijn zakken. Verveeld en wat levenloos liep Jimmy door de straten, hij begon steeds verder van het centrum af te dwalen. Van de grote drukke straten naar de smalle uitgestorven straatjes waar snachts , en zelfs overdag, rare dingen gebeurde. Waar de meeste mensen zich niet thuis voelde, Jimmy wel dit was voor hem thuis. Met zijn blik naar zijn sneakers gericht liep hij langs een groepje jonge mannen, ondanks dat er dreigende blikken naar hem toe werden gericht voelde Jimmy zich geheel op zijn gemak. Mochten ze iets met hem willen doen dan waren ze nog lang niet jarig. Bij het ingaan van een klein tussen steegje viel het hem pas op dat hij in een bekende straat stond Royal Mile Street. Zijn onbewust zijn had hem hier heen gebracht, niet zo veel tijd geleden was het namelijk zijn dagelijkse route. Jimmy keek even met heimwee richting het clubhuis. Nu hij hier toch was kon hij net zo goed zijn zippo op kunnen halen, natuurlijk was dat niet de echte reden dat hij naar binnen wou maar hij moest toch een smoes hebben. Even bleef hij staan, waarschijnlijk zouden ze zich afvragen waar hij het lef vandaan haalde om terug te komen, maar zijn ballen waren groot zat. Zoals gewoonlijk was de deur open, wie haalde het in zijn hoofd om daar vrijwillig binnen te lopen. Hij, en hij was niet de enigste want hij hoorde een stem wat roepen, die stem was afkomstig van een silhouet in de volgende deur opening. Aan de stem en de haren te zien een meid, aan zijn typische silhouet (Kruis op zijn knie, te groot vest en pet) konden ze hem meteen herkennen. Hij kuchte even en zei, “Het zelfde wat dat kind zegt.. en heeft iemand mijn zippo gezien” . Geweldige aankondiging uhum. Jimmy hield zijn hard al vast voor de reacties die op hem zouden komen. Zijn vingers die in zijn broekzak zaten kromde zich op zijn boxbeugel die hij altijd voor de zekerheid bij had.


Laatst aangepast door Jimmy op di jan 31, 2012 5:55 am; in totaal 2 keer bewerkt (Reden van aanpassing : typo)
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nick

avatar

Posts : 752

Profiel
Naam: Nick di Destino
Partner: -
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Royal Mile Street [Die Hard clubhuis]   ma jan 30, 2012 7:29 am

Zijn capuchon had hij ver over zijn hoofd getrokken, waardoor zijn gezicht in de schaduw gehuld was. Zijn handen had hij nonchalant in zijn broekzakken gestoken, vanuit zijn ooghoeken hield hij de omgeving scherp in de gaten. Zijn houding straalde zelfvertrouwen uit, maar niet zo veel dat het mensen zou irriteren. Nee, precies genoeg om op te gaan in South Central. Als je naar hem zo zag -rustig slenterend door de verwaardeloosde straten, zijn krullen verborgen onder de kap van zijn vest- dan zou je zeggen dat hij hier thuis hoorde. Dat hij hier woonde. Dat laatste was echter niet het geval, net als de meeste studenten van Monica High had hij een kamer op de campus. Of hij hier thuis hoorde, viel te betwisten. Hij voelde zich hier beter op zijn plek dan in de rest van Monica, afgezien van het strand misschien. Maar toch voelde South Central niet als zijn thuis, hij had maar één thuis en dat was in Palermo. Hij miste de Italiaanse stad, de stad waarin hij bijna zijn hele leven had gewoond. Waarvan hij de straten op zijn duimpje kenden, waar hij iedere dealer bij naam kon noemen. Als je hem vroeg bij welke agenten je moest zijn, voor een ongelukje met je dossier, kon hij er zo een stuk of tien noemen. Ja, Palermo was zijn stad daar hoorde hij thuis. No doubt. Maar zoals het er nu naar uit zag, zou het nog wel even duren voor hij terug zou gaan. De bende van Ricardo had zich er nog altijd niet bij neer gelegd, dat hun leider was vermoord en Nick wist dat het moment dat hij zijn hoofd daar zou laten zien hij het met zijn leven zou bekopen. Een zucht schoof over zijn lippen, het irriteerde hem dat hij niet terug kon. Dat hij machteloos moest toe zien hoe zijn zusje zichzelf vernietigde met die troep. Onbewust balde hij zijn handen tot vuisten.
In de verte zag hij het pand al staan, het clubhuis van Die Hard. Hij kneep zijn ogen tot spleetje's, in de deuropening stond een gestalte die hem maar al te bekend voor kwam. De eikel. Nick voelde zijn woede oplaaien, hoe de adrenaline als vergif door zijn aderen stroomde. Uit zijn riem trok hij zijn mes, dat als een verlengde van zijn arm voelde. Geruisloos naderde hij de jongen, die met zijn rug naar hem toe sprak en te druk bezig was met stoer doen om hem op te merken. Zijn hand had hij in zijn broekzak, Nick zag hoe de spieren van zijn arm spande. Als hij zich niet vergiste had de jongen altijd een boksbeugel om die hand gehad. Nick greep hem vast, legde zijn arm rond zijn nek drukte met het puntje van zijn mes in de huid van de jongen. Met zijn andere hand had hij de arm van de jongen vast gegrepen. "Haal het niet in je hoofd, me daarmee een klap te verkopen." Siste Nick, zijn blauwe ogen leken vuur te spuwen. "Wat moet je hier?" Voegde hij er aan toe, na dit gezegd te hebben keek hij naar het meisje dat in de gang stond. "Het zelfde geld voor jouw, wat moet je hier?" Koeltjes keek hij het meisje aan, zijn woede was enkel tot Jimmy gericht. Maar dat betekende niet dat hij van plan was dit meisje los door het huis te laten lopen. "Nou, krijg ik nog antwoord? Je bent 'stoer' genoeg om dit huis binnen te lopen, dan moet je toch ook wel je bek open durven te trekken?" Terwijl hij dit zei, duwde hij zijn mes iets in Jimmy's huid. Waardoor een klein sneetje ontstond. "Dus Jimmy, wat moet jij hier?"
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Oliver

avatar

Posts : 283
Naam : Enya :3

Profiel
Naam: Oliver Scott Sykes
Partner: No time for farewells, no chances for goodbyes. No explanations, no fucking reasons why. I stare at broken clocks, the hands don't turn anymore
Vereniging: I'm the option you shouldn't have chosen.

BerichtOnderwerp: Re: Royal Mile Street [Die Hard clubhuis]   ma jan 30, 2012 8:47 am

Muziek klonk hard in zijn oren toen Oliver het volume nog wat omhoog zette. Enkele mensen keken hem verontwaardigd aan wanneer hij tegen hun aan liep, maar Oliver keek niet eens om. Het enige waar hij voor uitweek waren de kleine kinderen. Die konden er ook niks aan doen dat ze klein, onhandig en dom waren. Afwezig stopte Oliver een kauwgompje in zijn mond en hij stopte zijn handen in de zakken van zijn jas. South Central. Wie verzon er nu zo’n stad? Al die kleine straatjes en kinderen in een straatkloffie die op de stoeprand zaten. Sommige voetbalden, anderen hinkelden met een zelfgemaakte hinkelbaan. Hier en daar liep er een arrogante tiener met een decolleté van hier tot Tokio en Oliver kon het niet laten zijn blik over hun rondingen te laten glijden. Wanneer ze dat merkten giechelden ze en schonken ze hem een -zogenaamd schattige- glimlach. Dan knipperde Oliver enkel met zijn ogen en hij wandelde verder. Hij was op weg naar het Die Hard clubhuis. Totaal onverwacht was hij uitgenodigd om eens te komen kijken, en Oliver besloot het maar te doen. Het kon immers geen kwaad, toch?

Royal Mile Street 27. Goed, hoe wilde Oliver dit ooit gaan vinden? Hij was nooit goed geweest in het vinden van de weg, en hier waren er gewoonweg teveel dingen die hem afleidden. Sowieso leken alle straatjes hier op elkaar. Er klonk dan ook een geïrriteerd gebrom toen hij alweer bij dezelfde straat uitkwam. De hoeveelste keer was dit nu? De vijfde? Oliver wist het niet. Het irriteerde hem alleen mateloos. Zou hij dan toch de weg vragen aan de eerst volgende die langs kwam? Oliver wreef even door zijn ogen en stopte zijn handen weer in zijn zakken. Zijn groene ogen speurden de straat af en Oliver trok een zuur gezicht. Hoe vol de straat net was, hoe leeg ze nu oogde. Oliver wilde al aanlopen toen er achter hem gegiechel klonk. Met zijn wenkbrauwen opgetrokken draaide hij zich soepel om, en hij grijnsde toen hij een van de arrogante tieners zag. Wacht eens even, had hij haar net ook niet gezien? Hij grijnsde scheef toen het meisje haar blik over de tattoos op zijn nek liet glijden en hij keek haar aan. ‘’Zeg eens, waar kan ik Royal Mile Street vinden?’’ Tevreden hoorde Oliver hoe het meisje uit begon te leggen, en hij schonk haar een scheve grijns. Daarna draaide hij zich zonder iets te zeggen om en hij vervolgde zijn weg. Hopelijk kon hij het nu wel vinden.

Niet lang daarna zag hij eindelijk het naambordje dat hij een half uur eerder al had willen zien, en Oliver slaakte een opgeluchte zucht. Met zijn handen in zijn zakken en rustig kauwend op zijn kauwgom liep hij naar het huis wat hij nodig had. Twee jongens stonden te bekvechten, en de ene richtte een mes op de andere. Oliver trok enkel zijn wenkbrauwen op en wandelde kalm langs hun naar binnen. Eenmaal binnen wreef hij over de blauwe plek op zijn kaak. Wat moest hij hier eigenlijk doen?
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://mydreamaremydreams.tumblr.com/
Christian
Prom King 2011
avatar

Posts : 504

Profiel
Naam: Christian Farnese
Partner: Bad guy? Good guy? Make your pick! But I'll always be your guy...
Vereniging: Die freakin' Hard

BerichtOnderwerp: Re: Royal Mile Street [Die Hard clubhuis]   wo feb 01, 2012 8:44 am

Christian wreef loom over zijn oog. Die zag nog mooi blauw van de kleine uitbarsting die hij tegenover die Oliver knul had gehad. Wat er exact gebeurt was, perfect kon hij het niet meer voor geest halen. De ene moment stond hij nog met Esther in de badkamer te praten, en de volgende moment lag hij in een ambulance. Een zucht schoof over zijn lippen, dat zou hij later wel weer uit klaren of hij zou hier en daar is gaan rond horen of die het wisten. Maar dat liet hij nu maar even achter zich. Om de zwelling te verminderen had de dokter hem gezegd er ijs op te leggen, maar dat had hij maar opgenomen als een grap. Vanuit zijn ooghoeken keek hij even naar een of andere dude die hem nogal stond te bekijken toen hij de hoek om ging en zo al heel snel in het midden van de achterbuurt stond. De jongen schoot een onverschillige blik naar de man en liep uiteindelijk maar verder.
Christian was onderweg naar het clubhuis, geen idee exact waarom maar daar was toch niet direct iemand in te vinden op sommige momenten dus dan kon hij even goed daar gaan zitten kniezen over wat er gebeurd was. Of gewoon feitelijk om daar even te gaan zitten en te denken aan niets, geen idee waarom maar het was de enigste plek, afgezien van het strand hier, waar hij zich compleet kon afzonderen van alles en iedereen. Hoewel hij meestal gekleed was in een trui als hij hier heen kwam, droeg hij nu enkel maar een donker grijs shirt, daardoor kwam de tatoeage op zijn schouder langs de onderkant toch even kijken. Het ding stond er al zo lang, maar weinige wisten dat hij er eentje had omdat hij altijd truien of zo droeg. Stug wandelde hij verder richting het huis wat eens gekraakt was door een lid van de bende, de stukken die hij passeerde daar waren wel een paar dingen gebeurt,waaronder dat ene oponthoud met Esther en Charlene destijds. Voor even schudde hij zijn hoofd en ging maar verder met zijn tocht, daar over ging hij helemaal niet nadenken. Dat was het niet eens meer waard. Christian richtte zijn blik weer naar voren, merkte wat verder het bekende huis op. Zag daar nog net iemand binnengaan, wacht dat was die Oliver knul? Licht verward staarde hij naar voren, wist zich te herpakken wanneer hij het pad op liep dat tot de voordeur leidde. Daar trof hij Nick aan die een jongen bedreigde met een mes, wacht was dat die Jimmy? Was die met hangende pootjes terug gekomen? Een grijns gleed over zijn gezicht waarna hij even bij hem en Nick bleef staan. ‘Zo, ben je er weer coward?’ Beet hij hem fel toe, waarna hij langs hen heen liep. Maar in plaats van zich in de zetels te zetten die er stonden bleef hij staan tegen de muur, keek even kort naar het onbekende meisje dat binnen stond en daarna gleden zijn ogen naar Oliver. De blauwe plek op zijn kaak was duidelijk zichtbaar, even slikte hij. Oke, hij kon dus al van zijn lijstje schrappen dat hij iemand een mep had verkocht en dat hij daardoor waarschijnlijk aan het blauwe oog kwam. Bijna onopgemerkt knikte hij naar hem, als teken van begroeting, en misschien ergens ook wel van spijt maar zo was het dan al niet bedoelt. Met hem zou hij het later wel eens uitpraten, of toch ophelderen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Esther

avatar

Posts : 1062
Naam : Diantaa ;D

Profiel
Naam: Esther Marylin Campbell.
Partner: Don't you share your smile with anyone else but me. I wanna touch your heart. I wanna crush it in my hands.
Vereniging: Die Hard! - r.i.p.

BerichtOnderwerp: Re: Royal Mile Street [Die Hard clubhuis]   do feb 02, 2012 7:19 am

'Het spijt me, lieffie, dat dit allemaal gebeurt. Maar ik kan er nou eenmaal niets aan doen.' Klonk haar echte moeder door de telefoon heen, maar zij bleef roerloos stil staan zonder wat te zeggen. 'Ik snap dat dit allemaal zwaar voor je is, eerst de dood van Jason en nu dit...' ''Jij snapt helemaal niets van mij!'' Siste ze door de telefoon heen, waarna ze grof ophing en het mobieltje met een harde knal tegen het aanrecht aangooide. Het spatte nog net niet uit elkaar, maar het voordeel was in ieder geval dat ze geen trillingen hoorde als teken dat haar moeder haar opnieuw probeerde te bereiken. Ze zou toch niet opnemen, zo achterlijk was ze niet. Haar tante, haar lievelingstante. Die haar snapte hoe ze zich voelde wanneer haar moeder haar vader de deur uit had getrapt en hem voor een andere vrouw had vervangen. De vrouw die haar zo vaak mogelijk de deur uit wou nemen voor een uitje, al was het maar een kort wandelingetje, het deed haar tenminste goed. Ze was één van de weinigen, als familie van haar vader natuurlijk, die haar bijna volledig snapte. Toen ze nog anders was, onschuldiger, liefhebbender en een stuk aardiger tegen andere mensen.
Een stem klonk, één die ze zich maar al te goed kon herkennen en herinneren. Daardoor haalde ze haar handen van het aanrecht af, terwijl ze naar buiten naar de harde neer vallende regen had zitten staren in gedachten en zwaaide haar stijle rode haren naar achteren. Aangezien ze zo droevig voor haar gezicht hadden gehangen, de opkomende tranen verbergen. Voordat ze de gelegenheid had om de keuken te verlaten door de deur met grof geweld open te slaan, om te kijken wie het precies was, hoorde ze nog een tweede stem, dit keer een mannelijke. Die ze wel meteen herkende als Jimmy, die iets zei over een zippo. Zo zacht mogelijk probeerde ze haar neus op te halen, keek even rond in de keuken of ze iets van een apparaat zag wat hij bedoelde. Ze wist dat hij het Die Hard teken er op had staan, en die had hier ergens moeten liggen. Meteen begon ze wat onhandig te rommelen in wat laatjes, keek in ieder kastje waar het zou kunnen liggen en vond hem uiteindelijk een paar minuten later op de koelkast. Waar dat nou op sloeg wist ze ook niet, misschien dat één van de jongens het leuk had gevonden om hem sukkelig erop te gooien.
Ze liep met het vuurtje naar de keukendeur, sloeg die open met wat geweld en merkte meteen een lading personen op. Als eerste gleed haar blik over de enigste meid heen die er stond. Het duurde even voordat ze door had wie het kon zijn en toen ontstond voor het eerst op de dag een brede glimlach, gemeende, glimlach op haar gezicht. ''Liz!'' Wist ze als enige uit te brengen, en had de grote neiging om haar een knuffel te geven, ondanks dat ze best wel veranderd was en zij waarschijnlijk ook wel. Maar toen merkte ze iets reflecterends op vanuit haar ooghoeken, waardoor haar blik daar automatisch naar toe schoof en ze zag dat Nick zojuist een mes op zijn keel had gezet. Meteen, zonder iets te zeggen, liep ze kwaad naar hem toe. Haar eerste reactie was dat ze de krullerige blondharige jongen bij zijn haren pakte en zijn hoofd naar achteren trok, waardoor ze iets in zijn oor kon zeggen. ''Hoe durf je ook hem maar te bedreigen met een mes, hem ook maar aan te raken, laat staan aan te kijken zonder mijn toestemming? Je blijft met je poten van hem af en gaat mee naar de keuken.'' Siste ze ijskoud in zijn oor, waar zelfs bij haar de lichte kippenvel op haar huid kwam te staan van de ijzige manier waarop ze tegen hem gepraat had. Haar lichtpuntje wat haar blij maakte was meteen omgeslagen naar koelbloedig, emotieloos woedend. Ze verplaatste haar hand van zijn haar naar zijn oor, greep het mes bij het lemmet met haar andere hand en trok de jongen mee. Het feit dat haar handpalm hierdoor beschadigd raakte boeide haar op dit moment niet. Rode vloeistof liep zelfs al over haar hand heen, zo richting haar arm, maar dat voelde ze niet. Het enige wat ze nu voelde was pure adrenaline door de kwaadheid die in haar lichaam was gevormd.
Ze gaf op dit moment even nergens meer om, behalve om het feit dat hij zich niet met haar zaken moest bemoeien en dat zou ze hem eens laten zien. Zodra de deur met haar linkervoet verdomd luid had dicht gesmeten, dat het zelfs leek dat hij er bijna uit kon vallen, liet ze hem los en smeet het mes naar een hoek van de keuken, wat daardoor een tinkelend geluid maakte. Zelfs bloed vloog erdoorheen wat het aanrecht en tegels besmeurde, maar ook dat viel haar op dit moment niet op het oog. ''Ga zitten.'' Schreeuwde ze hem in zijn oor en wees op een stoel die eruit zag alsof hij ieder moment in elkaar kon zakken. ''Jimmy verdient een tweede kans, en dat heb ik besloten. En dan hoef je me niet zo dom aan te kijken, want je weet dondersgoed dat ik de oprichter van deze club ben. Als je hier niet mee eens ben dat zelfs ex-leden een tweede kans verdienen, kan je zelf beter op rotten.'' Hierbij keek ze hem nors aan, was inmiddels voor hem gaan staan en wees met haar rechter wijsvinger dreigend naar hem, terwijl ze hem strak maar emotieloos aankeek. Voordat hij de kans had om iets terug te zeggen, ging ze al gauw verder. ''Je mag dan wel mijn beste vriend zijn geweest, dan nog kan het me geen fuck schelen wat je voelt, hierover denkt en al helemaal niet hoe je hierover oordeelt. Het kan me allemaal niks schelen, knoop dat in je oren, klootzak.'' Esther draaide zich om, aangezien ze merkte dat ze dit liever ingeslikt had, maar ook tegelijkertijd al lichtelijk stond te trillen doordat ze de wond in haar hand voelde branden. Daarom zette ze de kraan aan van de gootsteen en liet het ijskoude water over de diepe snee lopen, terwijl ze merkte dat haar hand steeds heviger begon te trillen. Gauw genoeg greep ze haar pols vast met haar linkerhand, maar liet dit niet weerhouden van de woorden die ze te vertellen had aan de 'beste' jongen. ''Als ik je nog één keer een ander lid zie bedreigen, maakt niets uit wat de omstandigheden zijn, kan je maar beter opflikkeren voortaan. Pas als je MIJN toestemming hebt aangehoord over Die Hard, wat de status is, mag je van mij je gang gaan, maar vertel mij eens, Nick. Heb je mij ooit één woord horen zeggen over dat je Jimmy in elkaar mag beuken zodra je hem ziet? Auw fuck.'' Deze woorden had ze geschreeuwd, behalve de laatste twee, omdat de kraan al harder was gaan stromen. Waarom ze per se vloekte, was door het feit dat de kraan op heet was gedraaid, wat door een voorganger wel was verricht, en ze ondertussen alleen maar aandacht op Nick had gehad. Hierdoor sloeg ze gauw de kraan dicht, vloekte nog meer en merkte op dat het bloed er opnieuw zonder genade uit begon te stromen. Zonder de jongen ook maar één keer aan te kijken of om te smeken of vragen om hulp, gooide ze enkele kastjes open en graaide naar een witgekleurde doek wat ze vlug om haar hand heen wikkelde, vervolgens vastzette met wat haakjes die ze gevonden had in een laatje.
Vervolgens trok ze koud de deur open, liep weg alsof hij niet eens meer bestond en sloeg de deur nog eens achter haar kont dicht door middel van haar voet die ze gauw genoeg om de deur heen had gehaakt. Zodra ze nog een bekende jongen zag, wist ze een licht glimlachje op haar gezicht te toveren. ''Hee, Oliver.'' Haar rechter mondhoek haalde ze nonchalant omhoog, zag daarna dat Christian ook al binnen was. Eigenlijk bijna iedereen dus al, er zouden er nog wel een paar kunnen komen. Ze liep naar het vaste lid toe en kwam dichtbij genoeg zodat ze hem in zijn oor kon fluisteren. ''Geen flauwekul vandaag, tenzij je hetzelfde als Nick wilt eindigen die nog in de keuken ligt bij te komen.'' Fluisterde ze hem al wat goedaardiger in zijn oor en wenkte daarna naar Oliver als teken dat hij hem ongeschonden moest laten. Ze wou dit als een nieuwe start maken, niet één grote massamoord waarbij leden elkaar afslachten over iets wat in het verleden was gebeurd. Hierna liep ze toch naar Liz toe en sloeg haar armen om haar nek, waarna ze haar gezicht in haar schouder begroef. ''Tijd niet gezien, schat. Waarom ben je hier?'' Zei ze, terwijl ze ergens weer die verdriet in zich op voelde komen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Liz

avatar

Posts : 18

Profiel
Naam: Liz Matthews
Partner: Ignorance is my new best friend
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Royal Mile Street [Die Hard clubhuis]   vr feb 03, 2012 7:27 am

Het was nog geen seconde later of er kwam een of andere jongen binnen die naar haar mening niet bepaald een gevoel voor stijl had. Voor kort rolde ze met haar ogen, besloot algauw maar tegen een of andere hangen. Als dat een lid was van Die Hard, dan kon die dude best wel eens wat stijladvies gebruiken. Niet dat ze echt met de mode mee ging, maar ze zag er nog altijd beter da hem. ‘Dat kind heeft een naam.’ Bromde ze naar de jongen toe. Niet dat deze haar al kon kennen, maar als nog. Kort wreef ze een lok haar uit haar gezicht en wachtte af tot dat Esther tevoorschijn zou komen.
Een zucht schoof over haar lippen toen het haar te lang begon te duren. Of beter gezegd ze begon haar te vervelen, logisch ook als je hier met een modeflop stond die dacht dat hij stoer was. Moest hij niets beters gaan doen ofzo, of gewoon oprotten. Kort schudde ze haar hoofd, zo mocht ze niet gaan denken over de mensen hier. Hoewel een goede indruk maken was ook niets voor haar, daarvoor was ze te ver van het pad dat haar ouders ooit hadden uitgestippeld geweken. Toen er bij de mislukte hiphopper wat geluid klonk draaide ze geïnteresseerd haar hoofd, meteen merkte ze een blondharige jongen op die een mes tegen de keel van die andere drukte. Ze kon er niets aandoen maar haar mondhoek schoot toch even onverschillig omhoog, tot wanneer hij tegen haar begon te spreken, meteen veranderde haar hele uitstraling, het misschien iets zwakke meisje van net rechte nu haar rug en keek met een vlijmscherpe blik naar de jongen.’En wie the hell ben jij om me dat te vragen?’ Snauwde ze geïrriteerd naar de jongen toe waarna ze even met haar ogen rolde. ‘Maar als je het toch zo graag wilt weten, ik ben hier om een vriendin te zien, en nu kan jij je bek wel gaan houden tegen me en hou je maar bezig met hem daar!’ Oh nee, het meisje van vroeger dat nog lief was geweest, dat misschien nog tussen beide zou gekomen zijn was er helemaal niet meer. Liz was verbitterd tot op het bot, en ze ging niet op haar kop laten zitten door een of andere dude. Wanneer ze haar naam uiteindelijk hoorde roepen keek ze met een blije blik op en zag Esther uiteindelijk tevoorschijn komen. Vrijwel meteen wou ze op haar afstappen en haar gewoon een stevige knuffel geven, maar ze was nog wel zo slim om ook door te hebben dat het nu niet de moment was. Terwijl Esther op de blondharige en de andere af ging leunde ze weer tegen de muur aan en besloot alles maar in het oog te houden. Esther was wel veranderd, dat was iets wat ze wel moest toegeven, maar toch zag Liz nog het meisje dat vroeger samen met haar kattenkwaad uithaalde zonder gevat te worden, en heel soms gepakt werden door de autoriteit, maar dat boeide toen, en nu nog steeds niet.
Nog twee andere jongens kwamen binnen, een met donker half lang haar, en dan eentje met iets korter bruin haar. De twee spraken niet met elkaar, maar Liz had het nare gevoel dat er toch iets gebeurt was tussen de twee, het zou geen toeval zijn dat de ene hier stond met een blauwe kaak en de andere hier met een blauw oog. Onverschillig grijnsde ze. Deze plek was perfect toegeschreven aan haar en waarschijnlijk ook aan de andere hier, of althans de sfeer vond ze al perfect. Toen ze uiteindelijk even rondkeek merkte ze dat Esther terugkwam uit de keuken en dat haar hand in een doek gewikkeld zat, kort trok ze haar wenkbrauw op maar besloot te zwijgen. Rustig wachtte ze af tot Esther zich uiteindelijk tot haar zou wenden, maar eerst zorgde ze er nog voor dat de twee net aangekomen jongens elkaar niet gingen aanvliegen. Oke, dus ze had gelijk. Die twee hadden elkaar waarschijnlijk eens aangevlogen in een moment van pure woede of whatever. En toen heel plots voelde ze twee armen om haar heen. Een glimlach ontstond op haar gezicht. Zonder zich te generen voor de jongens die hier stonden legde ze haar armen om Esther heen en streek voor een moment kort over haar haren. ‘Waarom denk je? Voor jou natuurlijk. Verrassing.’ Klonk er op een vrolijke toon waarna ze even kort inademde. ‘Ik dacht, misschien kan ik je eens komen bezoeken, en tja ik bedacht me. Misschien zou je me nog wel eens nodig kunnen hebben hier.’ Dat antwoord was de pure waarheid, Liz wist van haar ouders, en tja het feit dat ze er niet voor Esther kon zijn door het feit dat er een oceaan in zat had haar er toe aangezet om te komen. Hoewel haar ouders wel weer verhuisd waren naar hier voor zaken, maar ze was het toch al van plan geweest met of zonder hun.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nick

avatar

Posts : 752

Profiel
Naam: Nick di Destino
Partner: -
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Royal Mile Street [Die Hard clubhuis]   zo feb 05, 2012 4:49 am

"Ik ben Nick, aangenaam kennis te maken." Een licht spottende toon weerklonk in zijn stem, hij luisterde naar haar woorden haalde zijn schouders op. Niet erg onder de indruk van haar zo genaamd stoere woorden. "Fine by me, als je hier voor Esther bent zal het wel prima zijn." Na dit gezegd te hebben richtte hij zijn aandacht op Jimmy, al zijn aandacht in het meisje verloren. Maar nog voor hij zijn mond open kon doen werd zijn hoofd naar achter getrokken, Esther stond achter hem begon in zijn oor te sissen. Nick zuchtte geïrriteerd, negeerde de neiging het meisje ruw aan de kant te duwen. Wetend dat hij daarmee enkel meer problemen zou veroorzaken, en daar had hij momenteel geen zin in. Hij liet zich door haar mee voeren naar de keuken, deed wat ze zei en ging op de stoel zitten. Hij sloeg zijn armen over elkaar, keek haar met zijn blauwe ogen ijzig aan. Zijn mes werd door de kamer gesmeten, bloedspetters kwamen op de vloer en het aanrecht te recht. Voor een moment keek hij naar Esther's hand waar in een diepe snee zat, afkomstig van zijn mes. Sukkel dat ze was, ze had gewoon zijn hand moeten pakken niet het mes. Ze snapte toch ook wel dat als je het lemmet vast pakte, je je daar aan sneed? Ho, wat?! Jimmy had een tweede kans gekregen, had ze hem dat niet even kunnen vertellen? Hoe moest hij anders weten dat hij die jongen niet aan moest vliegen? Had hij het moeten ruiken? Haar gedachten moeten lezen? Wat dacht ze wel niet? Dat ze kon verwachten, dat hij enkel deed wat zij hem vroeg? Dacht ze nu echt dat ze hem in het rond kon commanderen? Nick voelde zijn woede langzaam aanwakkeren, maar kreeg geen kans Esther in de rede te vallen. Bleef dan ook zwijgend luisteren, ieder woord bracht wel een weerwoord in hem te boven. Hij zou haar hoe dan ook vertellen, hoe hij er over dacht. Hij was niet zo'n sneue hielen likker als sommige andere, en als zij dat dacht dan kon ze een eind oprotten met 'haar' hele studentenvereniging. Dan had hij het gehad. Ze was ondertussen bij hem weg gelopen, hield haar hand onder de kraan. Hij keek naar haar, vroeg zich af hoe veel er nog over was van hun vriendschap. Elke keer weer hadden ze ruzie, en hij begon zich steeds meer te ergeren aan haar gedrag. Hij kwam overeind, liep naar haar toe maar hield enkele meters tussen hen. "Heb jij gezegd dat het niet mocht? Nee. Heb je gezegd dat je Jimmy een tweede kans wou geven? Nee! Hoe moet ik dat dan weten, ik kan je gedachten toch niet lezen?" Bromde Nick geïrriteerd, terwijl Esther verband rond haar hand bond. Waarna ze de keuken verliet, geweldig ze gaf hem niet eens de kans echt te reageren? Hij gromde, liep naar de hoek van de kamer waar zijn mes lag, spoelde het af onder de kraan en draaide die gelijk wat kouder zodat niemand zich er meer aan zou branden. Zijn mes stak hij in zijn riem, waarna hij hij de keuken verliet en achter Esther aan naar de gang liep. Zonder aarzelen, pakt hij haar bij haar boven arm duwde haar tegen de muur om haar vervolgens weer los te laten. Maar doordat hij voor haar stond, kon ze moeilijk om hem heen. Moest ze hem wel aan kijken. "Luister nu ook eens naar mij wil je? Je bent misschien de oprichter van Die Hard, ik kan me nog goed herinneren dat de vereniging eerst geen leider had en ik accepteerde het dat jij die rol op je begon te nemen. Mede omdat je niet streng was, je niet allemaal dingen eiste zonder te overleggen met ons. Maar onderhand gedraag je je net zo als Regina, als één of ander superieur iemand achter wie iedereen aan moet lopen. Alsof we zelf niet na kunnen denken! Sorry hoor Es, maar daar zit ik niet op te wachten. Als je me had verteld dat je Jimmy een tweede kans wou geven, had ik misschien geen mes op zijn keel gedrukt. Maar hoe had ik het moeten weten? Kunnen je niet tenminste tegen ons zeggen, wat je besluit te doen?" Zijn stem klonk ijzig, vanuit zijn ooghoeken hield hij de andere in de gaten hij had geen zin dat één van hen zich hier mee ging bemoeien door hem aan te vallen. Maar hij verwachtte niet dat dat ging gebeuren dat zou echt triest zijn. "En al die mensen hier? Moeten dat nieuwe leden worden? Had je me dat niet even kunnen vertellen? Hebben Chris en ik überhaupt nog wat te zeggen hier? Dat jij niemand hebt die van je afhankelijk is betekend niet dat wij dat niet hebben? Als één van die gasten hier zo'n sukkel is dat hij binnen de kortste keren er voor heeft gezorgd dat wij de politie op ons dak hebben, ben ik de lul. Want zodra je in geregistreerd staat, sta je overal geregistreerd. Ik dus ook in Italië." Deze laatste zinnen had hij zo zacht gezegd, dat enkel zij hem kon horen. De rest hoefde dit niet te weten. "Als je me zo graag wel wil hebben bij Die Hard, oké. Als je van plan bent zo door te gaan, vind ik het prima. Wat niet betekend dat ik onmiddellijk weg ga, ik moet erover na denken." Na dit gezegd te hebben deed hij een stap achteruit, draaide zich om naar Jimmy. "Kan ik jouw buiten spreken? Alleen?" Dat laatste was meer tegen Esther dan tegen Jimmy gericht. "En nee Es, ik zal je liefje geen pijn doen." Na dit gezegd te hebben liep hij naar buiten, hij had het wel eventjes gehad daar binnen. Bovendien wou hij rustig met Jimmy kunnen praten, er moesten even wat dingen opgehelderd worden. Nick wist dat hij eerst met de jongen moest spreken voor hij überhaupt kon overwegen met Die Hard te kappen. Hij liep een eindje bij het pand vandaan, ging tegen een muur van een gebouw een tiental meters verder op staan. Zijn hoofd legde hij tegen de koele bak stenen, voor een moment staarde hij naar de lucht. Merkte dat een deel van de adrenaline langzaam uit zijn bloed verdween.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jimmy

avatar

Posts : 303

Profiel
Naam: Jimmy
Partner:
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Royal Mile Street [Die Hard clubhuis]   zo feb 05, 2012 9:15 am

Achteloos sloeg Jimmy het gebrom van het kind wat voor hem in het halletje stond af, wat maakte het uit als hij haar naam zou leren? Niet veel, want hij verwachtte dat zijn zippo naar zijn hoofd werd gegooid en hij er even snel weer uit werd gejaagd. Misschien wel begrijpelijk omdat hij dingen heeft gezegd die hij niet had moeten zeggen. Maar om terug te komen en sorry zeggen dat was er niet bij, zulke woorden kwam niet voor in zijn woordenboek. In een wat afwachtende houding keek hij door het halletje de woonkamer binnen, een kleine glimp van zijn ‘kunstwerk’ was nog te zien. Hij had duidelijk wel wat gedaan voor hun vereniging, en hij vond het nog steeds een beetje onterecht dat hij er uit was geschopt. Maar hun zouden vast hun geldige reden hebben. Ongeduldig keek Jimmy even het halletje door wachtend op antwoord. Blijkbaar was er niemand, en zou hij later terug moeten komen, als hij hier nu in ronden zou gaan snuffelen kwamen zou hij dood zijn. Ze hadden hem misschien nu nog heel gelaten, want hun regel was als je eruit werd getrapt of je eruit stapte dat je niet al je ledenmaten nog over had. Jimmy schudde zijn hoofd even onbewust, loze bedreigingen waren het tot nu toe. Tenminste hem was niks aangedaan, nu hij er over na dacht had hij Chloe na dat ze eruit was gegooid nooit meer hadden gezien. Voor Jimmy zich kon omdraaien, omdat hij wel wat beters had te doen dan hier wachten op antwoord wat waarschijnlijk toch niet zou komen, voelde hij iets scherps in zijn nek prikken. Nog niet in zijn vlees maar hij voelde de ongewenste stuk ijzer in zijn rug prikken waarvan hij verwachtte dat het een mes was. En een stevige arm werd tegelijkertijd om zijn nek geslagen. Met moeite kon Jimmy zijn woorden ‘what the’ inhouden, waarschijnlijk was dit een van de leden van Die hard die niet zo blij was om hem te zien. Bij het horen van Nicks stem bedacht hij zich dat het niet anders had gekund, natuurlijk moest die stomme Italiaan weer de held uithangen. Alsof Nick Die hard beschermde tegen hem, Jimmy moest er bijna van lachen bij dat idee. “Goede middag Nick, moet je weer de held uithangen” reageerde Jimmy koeltjes, alsof hij tegen een goede vriend pratte, en alsof het mes niet eens in de buurt was. Hoewel hij langzaam zijn bloed voelde koken door het gedrag van die blonde eikel probeerde Jimmy zo kalm mogelijk te reageren. Hij had er geen zin in om een van de leden van Die hard in elkaar te slaan, niet omdat hij medelijden met hem zou hebben maar hij deed Esther er geen plezier mee. En hij zou nog altijd blij zijn als hij een 2de kans zou krijgen. Nick haalde hem weer uit zijn gedachten met zijn gesnauw. “Als je eens je bek houd en niet telkens probeert stoer te doen had je misschien kunnen horen dat ik me Zippo zoek. Maar ja waarom zou je ook luisteren wat alles draait immers toch om jou” Beet Jimmy hem toe. Jimmy verweet Nick er nog steeds van dat hij eruit was geschopt, omdat Nick het niet kon hebben dat hij op zijn plaats werd gezet. Esther gaf te veel om die krullenbol en pikte te veel van hem. Het ontging hem bijna geheel dat er nog 2 mensen binnen kwamen, een onbekende jonge die waarschijnlijk zijn plaats zou hebben ingenomen, en een oude bekende Christian ook een Italiaan. Hij bedacht zich dat het gewoon een club ‘stoere’ Italiaanse waren sinds hij eruit was. Nijdig en met een dreigende ondertoon keek Jimmy naar Christian die hem beledigde. Hij had wel verwacht dat de jongens hem beter konden, sorry zeggen en met hangende pootjes terug komen lag niet in zijn aard. De mond van Jimmy ging open om te antwoorden op de vraag van Nick toen deze op een nog al komische wijze naar achter werd getrokken aan zijn blonde haren ,door een bekende roodharige meid. Deze was aardig over haar toeren, haar bloed zou wel aan het koken zijn, tenminste haar ogen schoten vuur. Onbewust krulde de uiteinden van Jimmy’s lippen omhoog van de leedvermaak, terwijl hij keek hoe meneer naar de keuken werd gesleurd. Er was zacht geschreeuw te horen uit de keuken van Esther die hevig te keer ging tegen Nick. Rustig liep Jimmy naar de bank in de living en liet zich daar op neer ploffen. Hij had namelijk gezien dat Esther zijn zippo in haar handen had voor ze Nick aan zijn oren weg trok. En hij hoorde haar wat gillen over 2de kans. Jimmy glimlachte even toen hij door de bekende kamer keek, niet veel veranderd. Enkele tellen later kwam Esther met een bebloede witte handdoek. Jimmy trok even zijn wenkbrauw omhoog toen ze zo liefdevol tegen onbekende kind praatte. Maar voor hij nog langer raar kon kijken naar het abnormale tafereel van Esther kwam Nick op hem afgelopen, Jimmy spande zijn spieren even dreigend aan, hij vertrouwde die jonge nog steeds niet. Wantrouwend liep hij de krullen achterna en liet zich nonchalant tegen de koude muur aanhangen. Hij keek van onder zijn pet naar de jongen en knikte even op de manier van zeg op en zei “Praat maar”
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Oliver

avatar

Posts : 283
Naam : Enya :3

Profiel
Naam: Oliver Scott Sykes
Partner: No time for farewells, no chances for goodbyes. No explanations, no fucking reasons why. I stare at broken clocks, the hands don't turn anymore
Vereniging: I'm the option you shouldn't have chosen.

BerichtOnderwerp: Re: Royal Mile Street [Die Hard clubhuis]   za feb 11, 2012 9:03 am

De kat uit de boom kijken. Oliver had die uitdrukking nooit begrepen. De bedoeling erachter was voor hem redelijk duidelijk, maar de zin zelf niet helemaal. Normaal als je iets ergens uitkeek, dan wenste je toch dat je het zelf had? Het eten uit iemands handen kijken was een van de vele voorbeelden. Als je het eten uit iemands hand keek betekende het dat je het eten graag zelf wilde hebben. Hoewel Oliver wel ‘de kat uit de boom keek’ was hij blij dat hij niet bij het hele tafereel dat zich voor hem afspeelde betrokken werd. Gefascineerd keek hij toe hoe een jongen zijn mes op de keel van een andere jongen drukte. Het enigste wat Oliver deed was zijn wenkbrauwen optrekken. Hij verwachtte niet dat hij het op moest gaan lossen. Hij had daar helemaal geen zin in ook. Esther was op hem overgekomen als een leider, dus het leek hem logisch dat zei het wel uit zou zoeken.
Oliver liet zijn hazelnootkleurige ogen over een meisje glijden. Arrogantie stroomde uit haar poriën en Oliver keek ook haar gefascineerd aan. Ze had behoorlijk wat pit. Zo kwam ze in ieder geval op Oliver over. Toen ze de blonde jongen uit begon te kafferen kroop zijn rechtermondhoek enkele millimeters omhoog. Nee, ze was niet het soort persoon om ruzie mee te hebben. Oliver zou uitkijken.
Toen er een jongen binnengelopen kwam, gleden Olivers ogen naar de deur. De jongen die erdoor binnenkwam, kwam Oliver maar al te bekend voor. Zijn hand streek even over zijn blauwe kaak en Oliver bestudeerde Christian. Zijn klap was dus hard aangekomen; diens oog was helemaal blauw-paars gekleurd. Gelijktijdig met Christians knikje, brak er bij Oliver een vriendelijke glimlach door en hij knikte terug. Hij was niet boos, integendeel. Iets in de jongen had zijn aandacht getrokken die dag dat hij voor het eerst in zijn nieuwe kamer kwam. De woede die de jongen geuit had, was immens. Oliver was er zeker van dat Christian ontzettend veel schade aan kon richten als hij daar zin in had. Oliver mocht hem ergens wel.
Voetstappen deden hem opschrikken uit zijn peinzen, en Oliver keek naar de persoon waarvan het geluid afkomstig was. Esther. Het zonlicht dat door de ramen scheen zorgde ervoor dat het leek alsof haar rode haar in brand stond. Haar huid was even egaal als de dag dat Oliver haar ontmoet had, en haar volle lippen zagen er ongelooflijk kusbaar uit. Oké, stoppen nu. Olivers gedachten schreeuwde, en hij stopte zijn handen diep in zijn zakken. Zwijgend zag hij hoe Esther een van de jongens aan zijn oor meesleurde naar de keuken. Toen de deur met een klap dichtsloeg richtte Oliver zijn ogen naar het plafond en hij bestudeerde de lijnen. Verveeld liet hij vervolgens zijn blik door de kamer glijden en hij merkte een tafel met drank op. Op zijn gemak wandelde hij erheen en hij griste er beheerst een flesje bier vanaf. Hij opende die door de rand van de tafel te gebruiken, en vervolgens leunde hij weer tegen de muur aan. Toen Esther nog eens binnenkwam en hem begroette, knikte Oliver haar vrolijk toe. Er zat nu een verband om haar hand dat doordrenkt was met bloed, en fronsend keek Oliver naar het ding. Wat had ze daarbinnen in hemelsnaam uitgespookt? Nouja, het zal allemaal wel. Zonder met zijn hoofd te bewegen volgde hij al Esthers bewegingen, en toen ze het meisje dat hij eerder opgemerkt had om de hals vloog, nam Oliver enkel een grote slok van zijn flesje bier. Gingen ze iets doen of wat was het doel van dit clubhuis?
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://mydreamaremydreams.tumblr.com/
Christian
Prom King 2011
avatar

Posts : 504

Profiel
Naam: Christian Farnese
Partner: Bad guy? Good guy? Make your pick! But I'll always be your guy...
Vereniging: Die freakin' Hard

BerichtOnderwerp: Re: Royal Mile Street [Die Hard clubhuis]   za feb 11, 2012 9:39 am

De aandacht van de jongen was even op het ‘gevecht’ blijven hangen. Al boeide dat hem eigenlijk niet veel. Totdat Esther echter boos kwam doen. Zijn mondhoek schoot even omhoog. Hoewel hij dolgraag Jimmy had zien vertrekken, puur omdat hij hem niet echt mocht. Eigenlijk was dit nog best wel grappig. Eveneens als het andere meisje dat ook best wel bot had gereageerd op Jimmy, en zowat iedereen die haar had aangesproken. Ergens deed dat kind hem denken aan Esther, waarom wist hij niet bepaald maar het was zo. En de twee leken elkaar nog te kennen ook door dat Esther net klaar blijkelijk haar naam had uitgeroepen wanneer ze de meid had gezien. Voor even gleed zijn blik naar Oliver, met hem zou hij later wel alles uitpraten, of gewoon het hele gebeuren uitklaren want nog steeds kon de jongen er amper iets van herinneren. Wanneer Nick begon uit te vliegen tegen Esther trok hij zijn wenkbrauw op. Wat had hij nu weer? Oké, zijn woorden hadden misschien wel enige logica met zich mee, maar als nog schreeuwen tegen Esther was een no go. Ergens wou hij inpikken op de woorden van de jongen, maar hij had geen zin om zelf in ruzie te komen met tja zowat half Die Hard dus hield hij zijn wafel maar mooi dicht, toen zijn naam echter werd genoemd keek hij licht verbaasd op. Eigenlijk, het klopte nog ook wat de blonde in al zijn woede riep. Niet dat hij inspraak wou hebben of zo, maar over de aanstormende leden kon ze best wel een waarschuwing vooraf hebben gegeven, of dan toch over Jimmy die terug kwam. Esther had zich in alles even tot hem gewend en hij knikte kort. ‘Ik doe niets bij hem hoor.’ Mompelde hij nog voor ze uiteindelijk weer weg ging.
De jongen met de bruine haren liet uiteindelijk de rest maar even achterzich en wandelde in alle rust af op Oliver die inmiddels al wat te drinken had genomen. Voor hem bleef hij staan en stak zijn hand uit, iets wat als vriendschappelijk gebaar werd gezien. ‘We zijn op verkeerde voet begonnen blijkbaar. Ik weet niet exact meer wat er gebeurd is, maar ik vermoed dat we elkaar toch een klein cadeau hebben achtergelaten.’ Daarmee duidde hij natuurlijk op de blauwe kaak van Oliver en zijn blauw oog. ‘Kunnen we het hier like misschien ooit eens over hebben, ik snap echt geen fuck van wat er gebeurd is, ik probeer het zelf te bedenken maar ik kom er niet uit. Dus, als je tijd hebt?’ Sprak hij kalm tegen hem. Hierna draaide hij zich om, zag nog net Jimmy naar buiten verdwijnen, en dat bracht het aantal mensen in de kamer nu dus nog naar vier, hij en Oliver, en Esther en Liz. Christian wist niet bepaald of hij nu moest blijven staan bij de jongen met het half lange haar, of dat hij zich in de zetels moest gaan droppen en zich dus dichter in de buurt moest zetten bij Esther. Meh, hij koos maar voor het eerste. Het was beter dat hij de roodharige en dat andere kind maar even alleen liet, aangezien ze elkaar toch goed leken te kennen aan de manier van omgang te zien.
[Ja, ja flut. Maar anders vergeet ik te posten hier (a)]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Esther

avatar

Posts : 1062
Naam : Diantaa ;D

Profiel
Naam: Esther Marylin Campbell.
Partner: Don't you share your smile with anyone else but me. I wanna touch your heart. I wanna crush it in my hands.
Vereniging: Die Hard! - r.i.p.

BerichtOnderwerp: Re: Royal Mile Street [Die Hard clubhuis]   za feb 11, 2012 11:56 am

Hoewel ze inmiddels al weg was gelopen van de keuken, merkte ze op dat ze terug werd getrokken in de hal door Nick en gelijk onder werd gebombardeerd met beledigingen en dat soort stuff. Ze kwam er haast niet tussen om iets te zeggen, net zomin als hij had gehad in de keuken. Eigenlijk was het best hilarisch hoe de twee met elkaar om gingen en hoe alle mensen hier in de woonkamer geen weerstand durfden te bieden. Of ze wisten gewoon, konden het haast ruiken, dat ze gewoon geen ruzie moesten zoeken bij beide op dit moment, om ze überhaupt van elkaar te scheiden. Maar toch kon het voor nu geen grijns noch glimlach op haar gezicht toveren, enkel een minachtig streepje wat haar lippen vormde. Het feit dat hij zo tekeer tegen haar ging, deed enkel haar hart ietsje harder bonken. Misschien van angst, misschien van woede, maar zeker niet van verdriet. Als hij zo nodig dom moest gaan doen om het leiderschap, dat er nieuwe leden bij waren gekomen, kon hij net zo goed zelf oprotten als hij dat zo graag wou.
''Hee, ik wil niet veel zeggen hoor, of 'zeiken' in jou geval, maar door die Iana slet van je ben je nauwelijks meer hier, noch bij mij. En dan míj afzeiken?'' Ze eindigde haar zin met een bespottend lachje en richtte zich toen weer tot haar vriendin nadat ze datgeen naar buiten had geschreeuwd, waar hij zich bevond samen met Jimmy. Ze merkte dat ze de zippo nog ergens bij zich hield, maar de ex Die Harder zou toch niet vertrekken zonder dat ding, omdat hij juist daarvoor hier gekomen was, blijkbaar.
''Echt? Haha, stiekem geloof ik je niet. Je bent hier niet zomaar zonder reden, behalve dat je hier bent voor mij, toch?'' Zei ze tegen haar en keek toen even rond. Christian die bij Oliver was gegaan en de kamergenoot van haar die inmiddels een biertje had gepakt. Nick en Jimmy die buiten waren, wat was verstandig om te doen met Liz? Maybe soort van korte rondleiding of iets te geven? Ach, misschien was dat wel het handigste om te doen at the moment. ''Kom, ik wil je het clubhuis laten zien.'' Fluisterde ze in haar oor, terwijl ze ondertussen buiten het raam keek naar de twee jongens en haar vervolgens aan haar pols meetrok richting de hal waar zich de trappenhal bevond. Ze zou eerst maar bovenaan beginnen, dat was het handigste. De zolder. Eigenlijk een plek waar ze nog niet eerder was geweest, het had haar aandacht tot en met nu nog niet eerder getrokken. Zodoende trok ze haar helemaal mee naar boven en bleef ze uiteindelijk met ingehouden adem voor de deur staan, wat zou er zich achter bevinden?
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Liz

avatar

Posts : 18

Profiel
Naam: Liz Matthews
Partner: Ignorance is my new best friend
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: Royal Mile Street [Die Hard clubhuis]   zo feb 12, 2012 1:59 am

Liz vond het allemaal wel grappig. Het hele hoopje hier, blondie die meneer mode misstap had bedreigd, en dan nog die twee andere dudes die er nogal gehavend uit zagen. Even schudde ze haar hoofd, het was bijna als thuis. Alleen hadden de mensen hier nog geen idee van wie zij was, en wat ze kon uitrichten, buiten Esther dan maar tja dat was gewoon vanzelfsprekend dat die twee elkaar door en door kende. Alleen het verschil van hier met thuis was wel dat ze zich mateloos irriteerde aan de twee jongens, en momenteel harder aan blondie dan aan die ander. Waar haalde die gozer het in zijn kop om uit te vallen tegen Esther? Momenteel had ze zin om hem een klap te geven, simpel al om de woorden die hij sprak tegen haar vriendin. Ze kon het makkelijk doen, haar eerste indruk op de mensen hier was toch al geslaagd in haar ogen, dus waarom niet? Buiten dat Esther het niet bepaald tof zou gaan vinden als ze dat moest doen hield niets haar meer tegen. Wanneer er langs de andere kant beweging kwam fronste ze even, blijkbaar hadden die twee dudes het daar op een of andere manier bijgelegd, of ze waren volop bezig.
Langzaam aan keerde ze haar blik weer naar Esther die nog wat naar buiten had geschreeuwd, wat een leuke boel hier.. ‘Stiekem hea, ben ik hier heen gekomen om te zorgen dat blondie zijn bek mooi gaat houden tegen je.’ Grijnsde ze even breed naar haar. De echte reden van haar komst zou ze wel meedelen wanneer ze alleen waren, daar hadden die andere losers geen zaken mee. Plus, ze vertrouwde de boel hier nog niet helemaal om alles open op tafel te gooien over haar eigen familie en al die shit, dat was alleen bestemd voor de oren van de roodharige. Loom knikte het meisje uiteindelijk toen ze de woorden van de roodharige hoorde. Dan deden ze tenminste nog iets zinnigs, aangezien ruzie maken hier vandaag al was afgepakt door Nick en die andere dude. Zonder enige woorden te wisselen werd ze al gauw helemaal naar boven gesleept. Waarom begon ze niet van de onderste verdieping? Dat was toch veel handiger? Met een kleine grimas op haar gezicht keek Liz Esther aan toen ze uiteindelijk halt hadden gehouden boven de zolder deur. ‘Je bent toch niet bang hea?’ Sprak ze uitdagend tegen haar. Zonder een moment te aarzelen plaatste ze haar hand op de deur knop en duwde vervolgens met gemak de deur open. Daarachter hulde enkel een duistere zolder, en aan de licht aftekeningen waren er dus ook ramen alleen waren deze al heel lang niet meer geopend. Voor even keek ze naar Esther maar stapte vervolgens toch binnen en trok haar achter zich aan. De zolder liep tot ver door, en voor zover ze kon zien stonden hier enkele hutkoffers of kasten, vast van een van de vorige bewoners of what ever. ‘Oké, stiekem vind ik het hier saai.’ Voor even was er in haar stem iets kinderlijks geslopen en klonk ze nu als een klein meisje dat zich verveelde en iets wou doen. Toch werd ze na enkele seconden toch weer serieus en haalde ze kort haar hand door haar haren. ‘What the hell is dat trouwens met Nick en die andere dude? En die andere twee dudes, is het normaal dat iedereen hier elkaar aanvliegt? Want dan zijn wij niet bepaald goed bezig Esther.’ Grijnsde ze eventjes, hoewel ze haar woorden toch best wel meende. Liz was opgegroeid in een vreemd milieu, ze was gevechten gewend, dus vreemd om het hier beneden zo te zien was het ook weer niet, maar ze bleef graag geïnformeerd over zo’n zaken dus.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Esther

avatar

Posts : 1062
Naam : Diantaa ;D

Profiel
Naam: Esther Marylin Campbell.
Partner: Don't you share your smile with anyone else but me. I wanna touch your heart. I wanna crush it in my hands.
Vereniging: Die Hard! - r.i.p.

BerichtOnderwerp: Re: Royal Mile Street [Die Hard clubhuis]   wo feb 29, 2012 5:23 am

Heel even leek het alsof ze verstijfd leek door de koudheid die zich hier bovenaan bevond, die niet natuurlijk aanvoelde. Haar blik kwam maar niet van de deurknop af, al waren het maar seconden in werkelijkheid. Die verstardheid ging pas weg zodra Liz de ballen had om de deur te openen en haar aan te spreken op haar angstige gedrag. ''Natuurlijk niet.'' Grijnsde ze, liet die blik van net langzaam wegvoeren en keek haar achterna, hoe ze die paar stappen van haar af namen. Op dat moment voelde ze hoe ze vastgepakt werd en met haar losse hand sloeg ze gauw de deur dicht, zodat ze misschien wel wat minder licht hadden maar wel goede privacy. Niemand hoefde tenslotte van hun gesprek te horen. Esther slikte kort, maar liet zich toen genadeloos meeslepen door de brunette, maar hield haar blik niet van de duisternis af. Wat was er aan de hand met haar? Kwam het door het feit dat ze het koud had hier, anders koud vergeleken met beneden en hoe het normaal zou moeten voelen? Het was wel zo dat dit huis al verlaten was toen Nick het huis ingenomen had in zijn eentje en vervolgens het adres door gesms't gehad aan hen.
Opnieuw werd ze uit haar starende gedachten weggehaald door haar beste vriendin en keek haar aan, hoewel ze haar niet volledig kon zien, maar wel goede aftekeningen. De vorm van haar lichaam. ''Waarom maken we het dan niet anti-saai door wat kasten en tassen open te scheuren, misschien ligt er wel wat in wat we in de fik kunnen steken. Dat doet me weer denken aan vroeger, goede tijden.'' Haar blik gleed dan ook voor kort naar het gerei wat verder op in de kamer stond en vervolgens naar de ramen die afgedekt waren door middel van gordijnen. Zouden die nog werken? ''Ruik jij dat ook?'' Bracht ze uit toen ze iets rook wat lag te rotten, zou het hier in de kamer zijn? Het was niet menselijk, eerder een verrot ei of iets in die trend. Toch kreeg ze daar geen antwoord op, maar begon haar vriendin over de mannen die zich net beneden uitgesloofd hadden. ''Nick is gewoon een...'' Ze kapte even af, betwijfelde over hoe ze hem moest noemen. Vroeger waren ze beste vrienden geweest, maar nu wist ze niet meer wat ze van hem moest verwachten. Tenslotte hadden ze de afgelopen tijd eigenlijk alleen maar ruzie gehad, over van alles, maar vaak genoeg ging het ook wel eens over helemaal niets. Maar meestal over haar, dat ze niets wou zeggen en daar werd hij vreemd genoeg boos om. Omdat ze het ontkende, geen informatie aan hem kwijt wilde spelen, maar in plaats daarvan hem uitschold. Eigenlijk was Liz één van de weinige aan wie ze alles in vertrouwen kon vertellen, aan wie ze haar hele leven wou blootleggen, evenals Jace. Die goede oude Jace, waar ze ook zoveel mee hadden beleefd, de drie voor altijd, zo was het geweest. Waar de jongen nu uithing had ze geen idee van, het was al toeval geweest dat deze meid nu Santa Monica verschenen was en als toppunt dat ze hier langskwam. ''Jongen die graag problemen met me zoekt, kan er blijkbaar niet tegen dat ik hem niets wil vertellen als er wat met me is. De jongen waarmee hij een conflict mee aan ging, Jimmy, is een ex-lid, die hier eigenlijk niet meer mag komen. Vandaar zijn uitbarsting. Verder... Christian heeft ook een gevecht met Oliver, die getatoeëerde jongen, gehad in mijn kamer in Living Building. Dus eigenlijk moet ik die ook wel in bedwang houden, al had ik al gezegd dat hij zich in moest houden, voordat hij met mij te maken krijgt.'' Vertelde ze met een glimlach, al had ze de grote neiging om haar blik van haar af te wenden op één of andere manier. ''Het is niet de bedoeling dat wij elkaar ook gaan aanvliegen hoor.'' Dat was het enigste wat ze nog zei en keerde toen haar ogen terug naar het ene raam waar een sterke geur vanaf kwam. Ze liep er rustig heen met haar armen over elkaar heen geslagen. Zodra ze die van elkaar af had gedaan, bracht ze haar handen naar het gordijn toe, die ze heel snel openduwde. Meteen kwam er licht in de kamer terecht van de grauwe wolken die aan de lucht stonden, al werd het gedeeltelijk versperd door iets. Een wezen wat op het raam lag. Niet zomaar een wezen. Een dooie duif, met hier en daar omringd met wat bloedspetters, die moest er vast en zeker al heel lang liggen. Ze draaide haar hoofd om, keek met een brede grijns naar Liz. ''Zin om wat oude stunts op te halen?'' Gauw genoeg griste ze haar aansteker uit haar broekzak, flipte het dopje eraf en liet het vlammetje branden, waardoor haar gezicht krankzinnig verlicht werd.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Royal Mile Street [Die Hard clubhuis]   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Royal Mile Street [Die Hard clubhuis]
Terug naar boven 
Pagina 2 van 2Ga naar pagina : Vorige  1, 2

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Buiten Santa Monica :: South Central-
Ga naar: