IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Stairway To The Skies

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Joan

avatar

Posts : 10
Naam : Kayleigh

Profiel
Naam: Joan Morrison
Partner: You got to be kidding me!
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Stairway To The Skies   do jun 16, 2011 6:34 am

Joan had zich neer laten ploffen op één van de zit zakken die er stonden. Met haar handen speelde ze met het ringetje die aan de sleutel was gebonden. Haar ogen waren naar beneden geslagen en ze staarde droogjes voor zich uit. Haar tas stond naast zich dus het was overduidelijk dat ze hier niet al langer zat. Ach, het was altijd beter dan thuis. Altijd maar dat gedoe, met die talloze jongens waarmee haar moeder thuis kwam. Ze deed alsof ze 18 was en ze was zeker 40+. Ze sprong van de ene man naar de ander en Joan moest het maar accepteren. Iets wat moeilijk ging, aangezien Joan haar mond nogal snel kon open trekken voordat ze überhaupt er over na dacht van wat ze nou uiteindelij zij. En nu Joan toch hier naar school ging had haar moeder vrij spel en kon ze helemaal staan en gaan waar ze wilde. ''Maar je moeder houd wel van je Joan. Maar mama heeft ook liefde nodig.'' Ja vast, toen ze 10 was geloofde ze der nog 100% in dat haar moeder deed wat goed was maar nu? Ze zocht het maar uit! En haar vader? nah die zag ze ook maar eens in de zoveel weken. Als hij ooit een keer tijd voor zijn dochter had. Niet dat Joan er echt zin in had, maar wat vaderliefde kon geen kwaad. Maar door zijn drukke baan en de nieuwe baby was er geen plek voor haar. Ach als hij haar nodig had hoorde ze het wel. Die beloftes hoefde hij ook niet meer te maken, ze kwamen toch negen van de tien keer niet uit. Joan liet haar gedachtens over haar ouders de vrije loop gaan. Ze dacht anders nooit zo over mensen. Ze was een vriendelijk mens en heel erg nieuwsgierig. Maar als het op haar ouders aan kwam was ze totaal anders. Daarom was ze ook zo blij dat ze hier nu naar school ging hoefde ze ook niet meer terug. En als ze eenmaal klaar was met deze school kon ze zowat gaan werken. Een zucht verliet haar keel en ze maakte haar hoofd even leeg. Ze had geen zin meer in die gedachtens. ''Gewoon even aan leukere dingen denken'' mompelde ze voor zich zelf. Haar ogen gleden over het lege vlak. Der was niemand te bekennen behalve zij zelf. Ze werpte haar weer op de sleutel en stak hem uit eindelijk in haar zak. Ze had wat papieren gekregen over regels haar rooster en klassen indeling ofzo. Joan had haar aandacht er nog niet echt aan besteed en bij de balie het gelijk in haar tas had gepropt. Toch werd ze nieuwsgierig en ritste haar tas open en haalde ede papieren er uit. Geachte mevrouw Morrison bla bla, klas 11 A en verder stond een hele lijst met namen. Joan ging ze stuk voor stuk na en probeerde er een persoon bij te vormen. Die waarschijnlijk alles behalve leken op de echte personen.

Joan liet van schrik de papieren uit haar handen vallen door het afgaan van haar telefoon. Snel raapte ze het op en legde het op de tas naast haar neer. Ze pakte haar mobiel en liet zich wat meer in de zit zak glijden. Hey JJ blij dat je goed bent aangekomen. Mis je nu al haha ;'). be safe en hou me op de hoogte he of anders >3 xoxo Lilly. Er kwam een glimlach op haar gezicht door het smsje. Lillian was een vriendin van haar for life. Ze kende elkaar vanaf het moment dat ze net konden lopen. Joan klinkte het scherm weg en liet het even voor wat het was. Haar blik ging naar de roodoranje achtige lucht. Het was werkelijk een heel mooi gezicht met af en toe een wolkje. Joan had nog steeds geen behoefte om naar haar kamer tegaan en te kijken met wie ze dit helejaar of langer opgescheept zou zitten. Ze hoopte zo dat het een normaal en vriendelijk persoon zou zijn, echt alles behalve een bitch. Zo één met een te groot ego en alles der op en der aan echt zo'n papiesmeisje. Joan kreeg al wurgneigingen als ze aan zo'n tutje dacht. Joan haar aandacht werd al gauw getrokken door wat geluiden dat klonken als voetstappen. Langzaam draaide ze haar hoofd naar de persoon toen en glimlachte ligtjes. ''Hee'' Kwam er droogjes uit. Ze schuifelde iets heen en weer en keek toen de persoon weer aan wachtend op een reactie.

..::Voor iedereen die zin heeft xD::.. ...:: i know mega slechte post xD::..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Chester

avatar

Posts : 218
Naam : Fracas

Profiel
Naam: Chester Massri
Partner: Oh, oh, sweet, sweet love is making me go off the wall, making me fly. Can't sleep; got a big crush. Can't sleep; need a sugar rush
Vereniging: xfml

BerichtOnderwerp: Re: Stairway To The Skies   do jun 16, 2011 7:39 am

Chester zat op de vensterbank en keek uit het raam. Hij had een voet op de vensterbank met een opgetrokken knie en een voet op de grond. Het was een beetje een afgezaagde houding, maar het zat lekker. Luna was weg, hij wist niet waarheen. Waarschijnlijk met vriendinnen aan het stappen of zo. Hoe dan ook, hij was alleen in zijn kamer. Zijn blik hing op een enkele wolk die bijna uit zijn zicht verdween waarna hij even kort zuchtte. Hij had veel meegemaakt, meer dan dat hij wou. Niet dat zijn verleden zo vreselijk moeilijk was, de dingen die hij op Monica High had meegemaakt waren wat dat betrof veel moeilijker. Hij was twintig kilo afgevallen nadat hij Blake had ontmoet - die overigens verdwenen was, waarom wist hij niet, waarheen ook niet - en toen werd hij weer alto. Hij was gelukkig met wie hij was en hoe hij in elkaar stak. Toen kwam Isis. Hij had de naam al meteen herkend en toen ze samen gingen zwemmen in het meertje, merkte hij haar oorbellen op. Die had hij haar lang geleden gegeven. Maar Isis leek niet meer op de Isis van vroeger, al leek hij ook niet op de Chester van vroeger. En sinds toen was hij een beetje een huppel geworden, maar dan net wat anders.

Hij draaide zich een kwart slag om en stond op. Hij zou maar eens van de zonsondergang gaan genieten. Even een momentje voor zichzelf, tijd om gewoon even rustig na te denken. Hij liep de kamer uit die hij vervolgens even op slot draaide en zuchtte weer een keer. Het was voor hem een veel te lange dag geweest. Echt, veel te lang. Hij liep door de gang naar de speelhal. Game Hall, zoals de meeste het noemde. Hij liep erlangs, liet zijn hand over het hout van de pooltafel glijden. Glad, zoals altijd. En natuurlijk niet bezet, net als hij geen zin had in pool. Sowieso niet alleen, hij speelde bijna nooit alleen. Hij keek rustig rond terwijl hij doorliep. Er zaten drie leerlingen aan de bar. Twee meisjes en een jongen, die allemaal genoeg aandacht kregen van elkaar. Ze dronken van een cola of zoiets en hij keek weer weg. Er stonden diverse fruitmachines die ook niet allemaal bezet waren. Er waren er maar twee bezet en het leek alsof dat uit pure verveling was. Daar twijfelde hij totaal niet aan. Hij keek naar de kaarttafels die ook verlaten waren. Alles was nogal verlaten, als hij zo keek. Een lege Game Hall, dat kwam je ook niet vaak tegen. Hij liep langs de computers en stapte de trap op. Hij opende de deur en keek even rond. Er hingen maar een paar mensen rond. Twee. Eentje zat aan de ene kant van het dak en de ander aan de ander. Hij liep naar het meisje toe, in plaats van de jongen. Dat ging nogal automatisch.
"Hee," zei ze droogjes. Ze schuifelde heen en weer waardoor ze nerveus over kwam, maar dat straalde ze niet uit. Misschien omdat hij een lichte glimlach kon ontdekken.. "Hey," zei hij en knikte naar boven als begroeting. De zon begon alweer onder te gaan. "Kom je ook om de lucht te bewonderen?" vroeg hij om het gesprek op gang te houden, waar hij over het algemeen goed in was.

['K wist niet of de zon op of onder ging.. xD]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
 
Stairway To The Skies
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Monica High School :: Living Building :: Flat Roof-
Ga naar: