IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 -> Something I want to tell ~

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Iana

avatar

Posts : 879

Profiel
Naam: Iana
Partner: None.
Vereniging: However far away, I will always love you. However long I stay, I will always love you.

BerichtOnderwerp: -> Something I want to tell ~   vr dec 23, 2011 4:49 am

Het geluid van gierende banden verdreef de stilte, haast geschrokken deinsde een meisje achteruit. Het was hier nooit veilig en zo voelde het ook. Iana was alleen, liep in een gewone jeansbroek en shirt door een kalm steegje. Moest je aan haar vragen of ze zich op haar gemak voelde zou ze resoluut haar hoof schudden van 'nee'. Overal liepen er groepjes jongens rond die haar stuk voor stuk met een vuile blik aankeken. Iana had ze nooit aangekeken, wist dat als je ze lang aan bleef kijken ze je vaak gingen aanranden. Daar had Iana hoegenaamd geen zin in, nooit niet, nogal logisch. Tot haar opluchting bereikte Iana het einde van het steegje en zag weer wat licht. Waarvoor ze hier was was vrij duidelijk. Ze had speciaal een afgelegen plekje bedacht om daar Nick naar toe te halen. Iana had geen zin in liegen en zat al een aantal dagen met een groot schuldgevoel. Het werd maar eens tijd dat ze er voorgoed een punt achter zetten, Iana kon er niet meer tegen om met Darren te flikflooien terwijl ze met Nick was. Het leek wel dat als je een vriendje had je voor een bepaalde taak stond, je achter tralies stond en niets meer mocht doen. Dat leventje was Iana beu, ze wilde erop uitgaan. Of ze dan direct met Darren zou gaan, dat was de hamvraag. Daar had Iana ook geen antwoord op. Zowieso zou ze een tweetal weken er eens goed op uit gaan en niemand meer zien. Want het was niet dat het 'opeens' in haar opkwam om het uit te maken. Dagenlang had ze getwijfeld om dan uiteindelijk bij hetzelfde antwoord te blijven, er zat niets anders op, dat was duidelijk. Bij het horen van haar mobiel griste ze hem uit haar zak, zag dat het haar vriendin Char was maar nam hem niet op. Daar had ze nu ook geen zin in, om alles te gaan uitleggen. Want zoals elke goeie vriendin wilde je alles vertellen maar daar had Iana geen zin in. Het was al moeilijk genoeg. Iana gooide haar roze kap over haar hoofd en wandelde richting een klein parkje waar er een bankje stond. Zuchtend stapte ze eropaf, ging op het bankje zitten en voelde de twijfels weer opkomen. Nee, het was over.
"Ik moet je spreken. Kom naar het South Central, ik zit aan het Zuid." Iana verzond het smsje en wachtte met duidelijke stress af tot wanneer Nick zou komen. Ze wist eigenlijk 100% zeker dat Nick wist dat er wat scheelde en hun relatie voor de honderdste keer op de klippen stond. Niet dat Iana nooit van hem had gehouden, hélemaal niet. Dat moest ze ook niemand wijsmaken, dat was gewoon zo. Maar de laatste tijd merkte Iana gewoon dat ze zich beter en beter bij Darren begon te voelen en ze er zelf niet meer tegen kon om met Nick om te gaan alsof er niets was gebeurd. Iana voelde dat ze zich moest inhouden om niet te breken. Iana keek kwaad voor zich uit, wist dat ze zichzelf had beloofd om niet de drama-queen uit te hangen en het Nick gewoon rechtuit te zeggen. Dat zou het beste zijn en het eerlijkst.

&Nick.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nick

avatar

Posts : 752

Profiel
Naam: Nick di Destino
Partner: -
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: -> Something I want to tell ~   vr dec 23, 2011 5:43 am

De capuchon van zijn zwarte vest had hij over zijn blonde krullen getrokken, zijn handen had hij in zijn broekzakken gestoken. Hij slenterde langs de pier, hij had zo juist een tas afgeleverd in de haven. De zoveelste deze maand, het was alsof Lucas hem niet met rust kon laten. Constant werd hij door die man gebeld, of hij een klusje wou doen. Ziek werd hij er van. Maar een keus had hij niet, zijn zusje, Jammy. Allebei kregen ze problemen, als hij iets verkeerd deed. De laatste tijd leek alles mis te gaan, zijn zusje die aan de heroïne zat, en nu ook begonnen was met tippelen. Nick was woedend geworden toen hij dat had gehoord, zijn ontvelde knokkels waren het bewijs. Hij had ze tegen de muur geslagen, keer op keer. Zelfs het zachte gekraak had hem niet gedeerd. De stekende pijn, was pas aankomen zetten nadat de rode gloed voor zijn ogen weg was getrokken. Maar dat was niet het enige, ook tussen hem en Iana ging het slecht. Ze was gevallen voor die Darren gozer, hij had het op het strand al gezien. Had gedacht dat ze zoals ze had gezegd bij hem zou blijven, maar nee. Het leek er steeds meer op dat ze voor Darren was gevallen. Die eikel, die zwakkeling. Die niet eens terug durfde te slaan. Watje. Twee weken had hij met een blauwe kaak rondgelopen, ach hij verdiende het. Moest hij maar niet met bezette meisjes gaan flikflooien. Tegen zijn vingers aan voelde Nick zijn mobiel trillen, hij haalde het apparaatje uit zijn broekzak. Iana. Hij opende het berichtje, liet zijn ogen over de tekst gaan. Dat was het dan. Duidelijker kon gewoon niet. Geen kusjes, geen groet niks. Het was over en uit. Ze hoefde het hem niet eens meer te zeggen, hij wist het al. Al voor hij dat sms'je had gekregen. Na al die moeite die hij had gedaan om niet in zijn oude patroon te vervallen, was hij toch niet goed genoeg voor haar. De trut! Maar wel een knappe trut. Een zucht schoof over zijn lippen, hij sloeg een zijstraatje in. Hij kende de weg in South Central op zijn duimpje, hij voelde zich thuis in de achterbuurt. Waar een dreigende zweer hing, heerlijk. Maar wat deed Iana hier? Een meisje als zij moest hier niet alleen rond gaan lopen, dat was vragen om problemen. Die jongens hier hadden er geen problemen mee een meisje te verkrachten, natuurlijk iet. Ze vonden het geweldig, smeerlappen. Automatisch versnelde hij zijn pas, hij mocht dan wel boos op haar zijn hij gaf nog wel om haar.
Daar zat ze, haar lange bruine haren vielen over haar schouders. Ze droeg een simpel shirt'je met een skinny jeans er onder. Ze zag er zoals altijd prachtig uit. Stom wijf. "Waarom kom je hier heen? Wil je soms aangerand worden?" Bromde hij geïrriteerd toen hij eenmaal binnen gehoor afstand was. Hij ging naast haar op het bankje zitten, hield een zekere afstand tussen hen. "Dus, je komt me vertellen dat je die Darren boven mij verkiest? " Zijn stem klonk kil, haast emotieloos. "Ik had het kunnen weten, al toen die dag voor ik je terug nam. Dat je zei dat je ook van hem hield, ik had niet nog eens een relatie met je aan moeten gaan. Mijn vrijheid opgeven, me best doen niet in me oude patroon te vervallen en wat krijg ik er voor terug een vriendin die me bedriegt." Nog altijd was zijn stem vlak, alsof het hem niets deed. Hij staarde haar aan, recht in bruine ogen. Mooie ogen. Of het echt pijn deed, hij wist het niet. Hij had geweten dat dit moment zou komen. Het was kut, dat zeker. Maar het was niet alsof zijn hart brak. Misschien zou dat nog komen, misschien ook niet. Hij wist het niet. Momenteel verschool hij zich achter de harde muur, die hij al jaren geleden op had gebouwd maar die hij nu voor het eerst in tijden weer echt omhoog trok.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Iana

avatar

Posts : 879

Profiel
Naam: Iana
Partner: None.
Vereniging: However far away, I will always love you. However long I stay, I will always love you.

BerichtOnderwerp: Re: -> Something I want to tell ~   vr dec 23, 2011 7:51 am

De stem van een o zo bekende jongen drong haar oren binnen. Lichtjes geschrokken draaide ze haar hoofd naar Nick die met een veel belovende blik op haar af kwam. Hij wist het. Iana beet op haar onderlip, kon er niet aan doen om haar armen om hem heen te slaan. Ze kon het gewoon niet niét doen. "Nadat je was vertrokken van het strand dacht ik dat ik je nooit meer zou zien." Iana liet hem los, hoopte dat hij haar nu niet ging uitschelden als slet want dat zou ze ook niet willen. De tijd dat Nick weg was, ze niet met hem had kunnen praten was ze steeds dichter bij Darren gegroeid. Dat zou Nick vast ook wel gemerkt hebben, nu zeker. Lichtjes verbouwereerd keek ze Nick aan die zijn eerste zegje deed waardoor Iana alleen maar kon knikken, hem gelijk geven en hopen dat hij het haar kon vergeven. Dat laatste, daar zou ze nog veel voor moeten doen, om dat waar te maken. Want momenteel zag de toekomst er zeer somber uit voor hen beiden. Iana zou nog blij mogen zijn als er geen scheldwoorden zouden vallen en ze als 'vrienden' uit elkaar konden gaan. Iana zuchtte, wist voor een moment helemaal niets te zeggen. "Ik kan niet anders zeggen dan dat je gelijk hebt en ik je bedrogen en belogen heb." Iana keek naar de grond, wist dat ze hem zo helemaal niet recht in de ogen kon aankijkend. Pas toen Nick haar bijna verplichtte om hem aan te kijken hief ze haar gezicht en staarden haar bruine, vochtige ogen hem aan. "Ik wou helemaal niet dat het zo ging lopen", fluisterde ze met stotterende haperingen. Dit was net een nachtmerrie van een jaar geleden, toen hadden ze in het park gestaan en was Iana in tranen uitgebarsten. Nu ging ze dat niet, of toch proberen. Iana stelde zich recht, keek Nick met een verontschuldigend gezicht aan. "Ik weet dat ik dit alles niet kan terugdraaien en ik je ook niet moet wijsmaken dat ik onwijs veel van je hou, nog steeds, maar de tijd is er volgens mij gekomen dat ..", Iana slikte, voelde de tranen opborrelen en vloekte binnesmonds. "Het. Over is.." Dat gezegd zijnde draaide ze zich om, begon richting het steegje te wandelen. Ze kon dit niet aan, ze kon zijn gezicht gewoon niet zien en wilde het eigenlijk ook nooit zien. Iana had zelf zijn reactie willen afwachten, wilde hier zo snel mogelijk weg om dagenlang in haar kamer opgesloten te blijven zitten. Al rennend probeerde ze zo snel mogelijk aan de uitgang van het steegje te zijn, merkte aan aantal jongens op en deinsde een meter achteruit. Haar ogen waren langzaam aan het vollopen en haar gezicht moest er waarschijnlijk verschrikkelijk uit gezien hebben. De jongens kwamen met een quasi-meelevende blik op haar af. "Ouh, zullen we het arme meisje wat plezier geven om haar op te vrolijken?" Iana voelde hoe haar hart tekeer ging en ze luidkeels begon te schreeuwen. Hoe vaak had ze deze situaties wel niet gehad en hoe vaak had Nick of iemand anders haar gered? Iana voelde een ijzeren greep haar arm vasthouden waarbij ze alleen maar kon schreeuwen en schoppen waar ze maar aankon. Maar niets hielp, dus liet ze alles maar begaan. Tot alles wazig werd en ze tegen de grond viel..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nick

avatar

Posts : 752

Profiel
Naam: Nick di Destino
Partner: -
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: -> Something I want to tell ~   vr dec 23, 2011 9:01 am

Haar armen sloten zich om zijn lichaam, hij had het niet verwacht. Wou haar weg duwen, maar had er de kracht niet voor. Oké, dit was moeilijker dan hij had verwacht. Haar zo dicht bij voelen, haar warmte, de vertrouwde geur van haar huid. Hij legde zijn armen om haar heen, drukte haar zachtjes tegen zich aan. Sukkel. "Je had me ook op kunnen zoeken." Bromde hij, waarna hij haar los liet. Ze volgde zijn voorbeeld. Hij keek haar voor een moment zwijgend aan, ja natuurlijk had hij haar ook op kunnen zoeken. Maar hij had gehoopt dat zij dat zou doen, dat ze naar hem toe zou komen om uit te leggen hoe het zat. Ze had het niet gedaan, de trut. Ze had hem gewoon weg laten rotten, nee het had haar niks kunnen schelen hoe hij zich voelde. Misschien dat hij zich daarom nu niet gebroken voelde, omdat hij geweten had dat dit moment komen zou. Dat ze Darren boven hem zo verkiezen. Die jongen was perfect, hij was geen crimineel, geen hoerenzoon. Had geen aan heroïne verslaafd zusje. Hij was iemand die haar rust zou brengen, die niet zo roekeloos was. Iemand die geen problemen aan trok. Een saaie, irritante, vriendinnen stelende klootzak.
Ze had niet eens het lef hem in zijn ogen te kijken, terwijl ze vertelde dat hem bedrogen had. De slet. Niet dat hij het nog niet wist, natuurlijk wist hij het. Ze zaten op een high school, daar bleven dit soort dingen nooit lang geheim. Uiteindelijk keek ze hem aan, haar bruine ogen waren vochtig. Ging ze nu serieus huilen? Terwijl ze het uitmaakte met hem? Dacht ze dat hij daar op zat te wachten? Wat verwachtte ze nu, dat hij haar ging troostte omdat ze het uit maakte met hem? "En toch loopt het zo." Zijn stem klonk nog altijd kil, leeg, alsof het hem niks kon schelen. Iana stond op, keek hem aan met een verontschuldigend blik. Ja vast. "Doe niet alsof je het wilt terug draaien, Iana. Dat wil je niet." Geen enkele emotie kwam door in zijn blauwe ogen. Ze gaf hem niet de kans te reageren op de laatste woorden, ze draaide zich om en ging er van door. Fuck, fuck, fuck! Hij liet zich terug vallen op het bankje, staarde naar de straat stenen, zonder ze te zien. Het was over, over en uit. Voor eens, en altijd. Hij was haar kwijt. Misschien was het ook te mooi, jongens als hij hoorde niet iets met meisjes zoals haar te hebben. Het verschil was te groot. Zijn capuchon die van zijn hoofd af gegleden was tijdens Iana's knuffel, trok hij weer over zijn blonde krullen. Een schreeuw, hard, schel en o zo bekend. Iana. Hij sloot zijn ogen, eigenlijk zou hij het moeten negeren. Maar hij kon het niet, natuurlijk kon hij het niet. Hij duwde zichzelf overeind, begonnen te rennen in de richting waarin zij verdwenen was. Hij had haar niet alleen moeten laten gaan, sukkel dat ie was. Waarom was ze ook naar hier gekomen, ze wist toch hoe gevaarlijk het was? Waarom deed ze zo roekeloos? Al helemaal nu hij er niet meer was om haar uit de problemen te halen, ja dat was iets wat hij regelmatig had moeten doen. Hij zag haar liggen, op de grond. Er stonden vier jongens, een vijfde zat naast Iana was bezig haar shirt uit te trekken. Gore klootzak. Nick versnelde zijn pas, gooide zich op de jongen ramde hem op die manier tegen de grond. Met een klap kwam het hoofd van de jongen tegen de stenen, een rode waas lag voor Nick's ogen. Het was net als toen in Sicilië. Nick balde zijn hand tot een vuist, sloeg de jongen in zijn gezicht. Keer op keer, tot hij vast gegrepen werd overeind gesleurd en tegen de muur gesmeten. Een pijnscheut schoot door zijn onderrug, hij zette zijn kaken op elkaar. Dook weg voor de vuist van één van de jongens, plante zijn schouder vlak onder de ribbenkast van de jongen. Een trap tegen zijn enkel, een felle pijn. Dit zou hij nooit winnen, vijf tegen één. Dat redde hij niet. Oké, vier tegen één. Die jongen die hij als eerste aan had gevallen lag bewegingloos op de grond, die zou hen niet kunnen helpen. Vanuit zijn ooghoeken zag hij een snelle beweging, een vuist kwam op zijn gezicht af. Hij greep de pols van de jongen vast, draaide hem op zijn rug. Steeds verder omhoog trok hij de arm van de jongen, tot hij een zacht gekraak hoorden. De jongen schreeuwde het uit van de pijn. Nick schopte hem in zijn knieholte, liet hem los. De jongen zakte in elkaar, kreunend van de pijn. Nick trok zijn mes, wetend dat deze strijd zonder zijn wapen verloren was. "Wat wou je daar mee doen?" Schamperde één van de drie jongens die nog overeind stond. Nick hield zijn hoofd iets schuin, deed een stap in zijn richting. "Wat dacht je van je keel door snijden?" Siste hij, hij voelde hoe de adrenaline door zijn aderen pompte. Zijn lichaam trilde van woede, zijn knokkels waren wit. Zo stevig hield hij het mes vast. Tegen de verwachting van de jongens in stapte hij op snel, twee stappen en hij was bij één van de jongens die tot nu toe nog geen woord gezet had. Hij greep de gast vast, sloeg zijn arm vanachter om de nek van de jongen. Zette het puntje van het mes op de wang van de jongen. "Vind je dat normaal, meisjes bewusteloos slaan en ze verkrachtte? Jullie zijn ziek in je kop!" Nick zette kracht, een dun straaltje bloed liep langs de wang van de jongen omlaag. Gleed langs het lemmet, dat glansde in het licht van de ondergaande zon. "Jezus, dude doe normaal!" Schreeuwde één van de jongens. "Normaal! Normaal!" Tierde Nick, die het mes langzaam iets omlaag trok. "Ik moet normaal doen, en jullie dan?" De jongen wiens bloed op de grond druppelde, durfde zich niet te verroeren. "Laat haar met rust, laat mij met rust en het blijft hier bij. Raak haar met één vinger aan, en ik zal laten zien dat ik geen grapje maakte." Zijn stem klonk ijzig. De jongens knikte gedwee, als kleine bange puppy's. Nick wist dat hij hier later nog wel problemen mee zou kunnen krijgen, maar het kon hem niks schelen. Hij duwde de jongen weg, veegde het mes af aan zijn zwarte vest. Ja wat moest ie er anders mee? En stak het terug in zijn riem, hij liep naar Iana toe. Schoof zijn armen voorzichtig in haar knie holte, ondersteunde met haar andere arm haar rug en tilde haar. Zonder nog meer tijd te verspillen begon hij te lopen, weg bij de jongens. Voor ze zich zouden herstellen en achter hen aan zouden komen. Heel lang zou het niet duren. Nick begon te rennen, probeerde zijn pas regelmatig te houden zodat Iana er zo min mogelijk last van had. Eén maal keek hij naar haar gezicht, ze was niet langer van hem. Het besef was als een klap in zijn gezicht, toch rende hij door naar haar kijken deed hij niet meer tot hij gestopt was voor het Die Hard clubhuis. Esther zou woedend worden, als ze merkte dat Nick Iana hier mee naar binnen had genomen. Maar wat moest hij dan? De South Central uit lopen, zou te lang duren. Hij wou eerst weten wat er met Iana aan de hand was. Hij haalde de sleutel duwde verplaatste, haalde de sleutel van het huis uit zijn broekzak stak hem in het slot en maakte de deur open. De sleutel stopte hij terug in zijn broekzak, hij nam Iana weer goed vast. Stapte naar binnen en duwde de deur achter zich in het slot. Het was stil in het pand, Christian en Esther waren er geen van beide. Nick had niet anders verwacht. Hij liep naar de woonkamer, legde Iana op de bank neer. Een oud ding, dat er al had gestaan toen hij het pand had gekraakt. Hij ging op de rand van de bank zitten, streek met zijn vingers een pluk van haar bruine haren uit haar knappe gezicht. "Hé, liefje, gaat het?" Godverdomme. Liefje? Ze was z'n liefje niet meer, ze was nu het meisje van die eikel. Die Darren. "Iana?" Met zijn vingers streek hij langs haar wang. Sukkel
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Iana

avatar

Posts : 879

Profiel
Naam: Iana
Partner: None.
Vereniging: However far away, I will always love you. However long I stay, I will always love you.

BerichtOnderwerp: Re: -> Something I want to tell ~   vr dec 23, 2011 9:43 am

Iana voelde pijnlijk aan haar middel. Hoe die jongens haar zo bruusk tegen de grond hadden gewerkt, haast ongelofelijk. Half piepend van de pijn hoorde ze opeens de stem van Nick. Nick? Iana opende haar ogen maar kon niets scherp krijgen door een grote waas die zich voor haar gezicht had gezet en haar het zicht belemmerde. Schreeuwend probeerde ze iemand zijn aandacht te trekken. Ook al zag ze niet, alle geluiden en kreten kon ze dus wél horen. Ook het geluid van een Nick die in elkaar werd geslagen passeerde Iana niet zonder gevolgen. Met al haar kracht probeerde ze zich overeind te werken, kon voor twee seconden op haar voeten staan maar viel met een smak weer tegen de koude, stenen grond. "NICK!" Iana kon alleen maar haar mond zo wijd mogelijk open zetten om er dan zo'n luid mogelijke kreet uit te persen. Nee, ze mochten hem echt niets aandoen! Pas toen ze Nick zijn stem weer hoorde stopte ze met gillen, luisterde ze naar wat hij zei en hoorde tot haar opluchting dat hij de zaak weer onder controle kreeg. Wat ze zou gedaan hebben moest ze niets meer van Nick gehoord hebben? Geen idee. Ook al was ze op dit moment zo goed als blind, ze zou er alles aan doen om die jongens wat aan te doen voor wat ze Nick zouden aangedaan hebben. Maar momenteel had ze daar de kracht niet voor en hoopte ze op de kracht en zelfvertrouwen van Nick. Honderd keren was het wel door haar hoofd geschoten. 'Ik ben zo stom.' Iana was inderdaad ook verschrikkelijk stom om hier rond te dwalen terwijl ze zelf wist dat dit een afgelegen buurt was en je heel gemakkelijk een bende tegenkwam die niet meteen goeie bedoelingen hadden. Of ze nu spijt had om hier te liggen, half dood, nee. Waarom? Omdat ze zichzelf eigenlijk wou pijnigen, pijn wou voelen zodat ze niet aan Nick of iemand anders moest denken. Iana had niets voor niets een hele arm vol met littekens van een paar dagen geleden toen ze zich nog sneed. Bij elke snee die ze had geplaatst, elke schreeuw, het was net een drug en liet haar in een roes verdwijnen waarbij niemand nog in haar gedachten spookte. Eigenlijk zou je het als een zelfmoord kunnen zien. Eén keer had Iana zoveel geluk gehad omdat ze net voor haar grote ader had gesneden en ze dus niet dood zou bloeden. Maar veel had het niet gescheeld en dan was er niémand die haar kon helpen.
Het gevoel van een stel armen om haar lichaam deed haar weer tieren, tegenstribbelen. "Laat me los verdomme! Waar is Nick? Wat heb je hem aangedaan? Laat me lós!" Niet wetend dat het Nick was die haar vast had bleef ze door schoppen tot wanneer ze tegen een zetel werd gelegd. Iana hoorde een geruststellende stem haar oren binnenglippen en ontspande zich. Ze knipperde enkele keren met haar ogen en merkte dat het beeld langzamerhand steeds scherper en scherper werd. "Nick?" Half fluisterend keek ze de jongen aan die haar met zijn helder blauwe ogen aankeek. Iana had die blik zo gemist, die bezorgde blik. "Het spijt me zo.." Ze wreef met haar hand langs zijn kaak waar er bloed liep. Zijn neus was een stuk verbouwereerd door de grote klap die hij had ontvangen. "Dit vergeef ik mezelf echt nooit meer." Iana draaide haar hoofd naar de zijkant, keek naar het huis waar ze momenteel zat. Wat was dit? Vast een of ander clubhuis want het was wel een soort van woonkamer en ergens verder zag ze nog een aantal bedden staan. Toen ze alles goed had bekeken richtte ze haar aandacht weer op Nick en voelde pijnlijk aan haar buik waar ze hevige steken voelde. Die jongens hadden haar blijkbaar goed gepakt, letterlijk en figuurlijk. "Auwtch." Jammerde ze toen ze een keertje drukte op een plek waar het het meeste pijn deed. Haar ogen gingen weer naar die van Nick. Hoe hard Iana het ook kon keren en draaien, ze was blij dat Nick er was, bij haar. Iana wilde rechtstaan en hem een knuffel geven maar voelde hoe haar benen niet wilden meewerken en ze met een vies gezicht voor zich uit staarde. "Ik haat het als ik iets niet kan doen wat ik wil doen..", ze keek Nick met een sip gezichtje aan. "Net zoals ik je zo hard wil zeggen hoezeer het me spijt.. Maar het maakt allemaal niet uit. Jij haat mij en ik heb een fout begaan. Dat is volgens mij nu de realiteit." Iana zuchtte, voelde over haar gezicht en streek een lok haar uit haar gezicht. Ze verwachtte nu eigenlijk dat Nick haar alleen zou laten, haar weer zou uitschelden om haar dan met een vuile blik aan te kijken. Misschien zou ze dat nog niet zo verwonderlijk vinden. Dat zou ze wel verdiend hebben, na alles wat ze hem had aangedaan. "Ik kan niet zeggen hoe erg trots ik op je ben. Dat jij het hebt volgehouden en niet ik.." Iana kon er een kleine glimlach uit persen en hoopte dat hij die zou kunnen waarderen. Ze wilde hem niet verliezen, nu niet.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nick

avatar

Posts : 752

Profiel
Naam: Nick di Destino
Partner: -
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: -> Something I want to tell ~   vr dec 23, 2011 10:44 am

Terwijl hij vocht hoorde hij Iana schreeuwen, ze riep zijn naam. Ze klonk wanhopig, verward en bang. Hij wou haar gerust stellen, maar kreeg er de tijd niet voor. Bovendien was het in zijn hoofd momenteel te chaotisch om iets zinnigs over zijn lippen te krijgen. Zijn woede had alles vertroebel, zijn gedachten, zijn logica, zijn rede. Op dit moment kon hij maar aan één ding denken, die eikels weg houden bij zijn meisje. Oké, niet zijn meisje. Het meisje van die eikel. Maar toch moesten ze met hun poten van haar af blijven, allemaal. Ook Darren.
Haar verzet was zwak, ze stribbelde tegen, schreeuwde. Hij beet op zijn lip, maar rende door. Hij zei geen woord, hij kon het niet. Zijn hoofd was leeg, zijn woede verdwenen. Hij was haar kwijt, de gedachten liet hem niet los. Greep hem aan. Eerst moest hij zijn emoties weer onder controle hebben, dan pas zou hij spreken. Dan zou hij haar zeggen dat die gasten hem niks misdaan hadden, dat hij er weinig aan over gehouden had. Een gescheurde wenkbrauw, een blauwe neusbrug, een pijnlijke enkel en een beurse onderrug. Meer niet.

Eindelijk leek ze te ontspannen, ze knipperde met haar ogen. Met zijn vingers streek hij zacht langs haar slaap, zijn ogen hield hij op haar gezicht gericht. Wachtend tot ze hem aan zou kijken, en hij zou weten dat ze oké was. "Ja, ik ben hier. Je bent veilig." Fluisterde hij, hij keek naar zijn vingers die langs haar wang gleden. Trok zijn hand terug, wat deed hij. Het was uit. Ze wou hem niet meer, ze had voor die Darren gekozen. Bloed -afkomstig uit de scheur in zijn wenkbrauw- gleed langs zijn kaak, druppelde op de versleten bekleding van de bank. Met haar hand wreef Iana langs zijn kaak, hij keek haar aan. Waarom deed ze dit? Snapte ze niet dat ze het enkel moeilijker voor hem maakte? Dat haar aanrakingen er voor zorgde dat het voor hem enkel lastiger werd zich bij haar besluit neer te liggen. Een besluit waarvan hij wist dat het definitief was. Ze koos voor Darren, en niet voor hem. Hij was niet goed genoeg. "Het geeft niet meisje, je hoeft je niet schuldig te voelen." Hij glimlachte zachtjes naar haar. Zwakkeling. Hij zag hoe haar gezicht vertrok van de pijn, haar handen lagen op haar buik. "Gaat het wel?" Bezorgd keek hij haar aan, zijn vingers pakte vast beraden de onder kant van haar shirt'je vast. Hij schoof het iets omhoog, tot net boven haar eerste ribben. "Sorry, ik weet dat... Ik moet gewoon even kijken of je geen ribben gebroken hebt, en hoe het er uit ziet." Mompelde hij, hij keek haar niet aan. Er zaten blauwe plekken op haar gebruinde huid, met zijn vingers gleed hij heel voorzichtig langs haar ribben. Haar huid onder zijn vingertoppen, zo vertrouwd maar toch zo anders. "Je hebt niks gebroken, of het gekneusd is weet ik niet." Hij schoof haar shirt'je weer om laag, wist dat dit wel eens de laatste keer kon zijn geweest dat hij haar buik had aangeraakt. Haar middel, haar zij. Hij merkte dat ze probeerde overeind te komen, legde zijn handen op haar schouders en duwde haar zachtjes terug in de kussens. "Blijven liggen." zei hij zacht, terwijl hij overeind kwam. "Ik haat je niet, dat kan ik niet. Darren die kan ik haten, jouw niet, was het maar zo makkelijk." Ze was trots op hem? Wat the fuck had hij daar nu aan? Niks! Het veranderde niks aan deze situatie. Ze had voor Darren gekozen, na alles wat hij voor haar had op gegeven had. Trut! "Blijf liggen, oké? Ik ga op zoek naar iets koud's om op je ribben te leggen dat helpt tegen de zwelling. Ik haal gelijk wel wat pijnstillers." Met die woorden verdween hij naar het keukentje, een paar weken geleden was hij er in geslaagd de stroom van de buren twee huizen verderop af te tappen. Hij opende de kleine koelkast, trok het deurtje van het vriesvak open en haalde er een ice-pack uit. Na de beide deurtjes weer dicht gedaan te hebben, liep hij naar het aanrecht pakte een glas, en een theedoek uit het kastje boven zijn hoofd. Alles stond door elkaar. Maar geen van de Die Hard leden had echt de behoefte alles te ordenen, Nick in elk geval niet. Het ice-pack wikkelde hij in de theedoek, waarna hij het glas met water vulde en een doosje paracetamol's uit de la haalde. Een zucht schoof over zijn lippen. Hij draaide de kraan open, plensde wat water in zijn gezicht. Oké, Nick. Verman je. Met enige moeite wist hij de muur weer op te trekken, met het doosje paracetamol's en het glas in zijn ene hand en de ice-pack in de andere liep hij de woonkamer weer in.
Hij drukte twee pijnstillers uit de verpakking, loste ze op in het glas en drukte dat in Iana's handen. "Opdrinken." Zijn stem klonk weer ijzig en leeg. Voorzichtig schoof hij haar shirt weer wat omhoog, legde het ice-pack op haar beurse ribben. "Het is koud, maar het helpt dus houdt het er maar gewoon op. Ik heb er een theedoek om heen gewikkeld, zodat het niet aan je huid plakt." Hij verbaasde zich er zelf over hoe leeg zijn stem klonk, alsof hij het tegen een wild vreemde had. Als een dokter tegen zijn patiënt. "Gaat het weer een beetje met je? Wat hebben ze gedaan?" Een klein beetje woede, een klein beetje bezorgdheid klonk door in de woorden. Maar zijn ogen bleven ondoorgrondelijk staan, hij wou haar niet laten zien dat dit alles hem pijn deed. Dat zij hem pijn deed. De trut.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Iana

avatar

Posts : 879

Profiel
Naam: Iana
Partner: None.
Vereniging: However far away, I will always love you. However long I stay, I will always love you.

BerichtOnderwerp: Re: -> Something I want to tell ~   za dec 24, 2011 1:36 am

Iana voelde pijnlijk aan haar buik die serieus begon te prikken. Wat die gasten nou juist met haar hadden gedaan wist ze niet. Het enige wat ze zich kon herinneren was dat er een hoop jongens op haar afkwamen, ze vast werd gegrepen en daarna was alles zwart. Misschien had ze Nick nog horen aankomen, misschien niet. De waanbeelden zorgden er gewoon voor dat ze niet helder kon nadenken. Net zoals de pijn in haar buik haar ook niet met rust liet en belette dat ze iets kon doen. Maar ze kon het niemand verwijten, alleen zichzelf. Hoe ze het in haar hoofd had gehaald om hier naar toe te komen, daar wist ze momenteel geen antwoord op. Misschien zocht ze het gevaar, om échte pijn te voelen. Iana slikte, hoorde Nick zijn stem lichtjes tot haar doordringen maar hield haar lippen stijf op elkaar geplakt. De aanraking was haar niet ontgaan, ze zag de verwarde blik in zijn ogen en nam zijn hand zachtjes vast. Ze legde hem op haar wang en vleide haar gezicht daar enkele tellen tegen. Hoe fout en verkeerd het ook was om het weer zo vertrouwd te doen lijken, Iana had het nodig, ze had hém nodig. Na een goeie tien seconden liet ze zijn hand wegtrekken, begreep ze waarom Nick zo keek en waarom hij zo boos was. Zíj had het nog geen halfuur geleden uit gemaakt en had Nick daar laten zitten. Nog altijd had ze daar spijt van, ook al was ze stiekem blij dat ze die jongens was tegengekomen. Het liefst werd ze nog eens aangerand, om nog eens die pijn te voelen in een een tweede roes te vallen. Net een drug, pijn. De woorden van Nick waren zacht, haast fluisterend, zo vertrouwd. "Ik ben diegene die dood moest. Ik ben diegene die moest verkracht worden tot wanneer ik dood zou bloeden", vertelde ze tussen het ineenkrimpen van de pijn. Eigenlijk wilde ze de hulp van Nick niet, ze wilde hem niet meer pijn aan doen dan ze al had gedaan. Ergens wist Iana ook dat ze met elke aanraking Nick de verkeerde signalen zou doorgeven en het voor hem, alsnog voor haar, moeilijker zou maken. Iana negeerde de 'gaat het wel' aangezien het toch geen zin had om te knikken. Natuurlijk ging het niet, dat zag hij toch ook wel? De vingers die haar shirt omhoog schoven voelden opeens zo wildvreemd aan, net als een dokter die zijn patiënt aan het verzorgen was. Iana beet zo hard als ze kon op haar onderlip en knarste haar tanden op elkaar. Hoe meer hij over haar ribben ging hoe meer het pijn deed en hoe meer ze de steken voelde. Iana duwde zijn hand bruusk weg, ontspande zich weer toen de pijn langzaam weer verdween. "Doe. Dat. Geen. Tweede keer.." kwam er met een lichte zucht uit. Iana hoorde nog net zijn woorden vooraleer hij opeens verdween. Iana draaide haar gezicht naar Nick die wat uit een kastje haalde en met een theedoek, pillen en een glas water terug kwam. Iana vroeg zich af waarom hij dit allemaal voor haar deed, na alles wat Iana hem nu had aangedaan. De bevelende stem deed haar aandacht weer op het glas water gaan. Gehoorzaam nam ze de beker aan en dronk het goedje op. Kuchend probeerde ze de vuile smaak uit haar mond te krijgen maar besefte dat die daar nog wel even zou blijven hangen. Verdomde medicijnen ook. Plots kromp ze ineen bij de ice-pack die hij weer op haar buik legde. "Nee, niet, doen!" Iana wilde hem wegschuiven maar had er de kracht niet voor. Verbouwereerd stond ze op haar tanden te knarsen. Haar lip was al opengebarsten door daarnet dus telkens ze daar aan wam begon dat ook al oneindig veel te pieken. Domme geit dat ze was. Een aantal woorden bleven in haar gedachten zitten, Iana liet het maar langs haar gaan. Het ene oor erin en het andere eruit, zo kon je het ook stellen. Dat hij om de ice-pack een doek had gewikkeld verbaasde haar niet veel, ze was niet anders gewend van Nick. Hij zou er alles aan doen om haar te verzorgen, ook al kon Iana geen reden vinden waarom hij dat deed. De vraag van Nick deed haar pijnlijk voor zich uit staren. "Jongen kwamen op me af toen ik het steegje in ging, ze namen me vast aan m'n armen en toen was ik met een smak tegen de grond gevallen. Ik heb jou horen aankomen en vanaf dan weet ik niets meer, tot nu." Iana wist er geen andere verklaring uit te krijgen dus hield ze het daar maar bij. "Ik weet dat dit het clubhuis is van de Die Hards, waarom heb je me hier naar toe gebracht, wetend dat ik hier misschien welkom ben? Waarom doe je dit allemaal voor mij, na alles wat ik je heb aangedaan?" Dat laatste sprak ze fluisterend, haast zacht uit terwijl ze hem met haar blauwe ogen aankeek. Moest Nick nu opeens zeggen dat ze eruit moest gaan, op haar eentje moest verder gaan, ze zou het nog niet eens willen verdraaien. Iana zou het verdienen om nog eens aangerand te worden en dit keer niet geholpen te worden. Maar iets zei haar dat Nick dat niet zou laten gebeuren, iets waar ze nog steeds geen verklaring voor had en hoopte hem te krijgen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nick

avatar

Posts : 752

Profiel
Naam: Nick di Destino
Partner: -
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: -> Something I want to tell ~   za dec 24, 2011 4:31 am

Zacht werd zijn hand vast gepakt, Iana legde hem op haar wang vleide zich er tegen aan. Waarom deed ze dit? Snapte ze niet dat ze het enkel en alleen moeilijker voor hem maakte? Begreep ze niet, dat dit pijnlijk voor hem was? Dat hij haar kwijt was, en ze dit er met elke aanraking in leek te willen wrijven. Alsof ze hem wou laten beseffen wat hij moest missen, terwijl zij degene was die het uitmaakte. Zij was godverdomme degene die hem ontrouw was geweest! Ze had hem bedrogen met die Darren, die eikel! "Hé, dat moet je niet zeggen. Denk je dat ik daar gelukkig van word, als jij doodbloedt en verkracht word? Denk je dat echt?" Verontwaardigd keek hij haar aan, hij snapte niet hoe ze dat kon zeggen. Hoe ze kon zeggen dat ze dood moest? Hij dacht aan die keer dat ze het water in was gerend, en geprobeerd had zichzelf te verdrinken. Hij had haar gered. Waarom probeerde ze er altijd een einde aan te maken als het moeilijk werd? Waarom vond ze het zo moeilijk met hem te breken, als dat was wat ze wou? Met zijn hand ging hij door zijn haar, ze verwarde hem. Zijn gevoelens voor haar verwarde hem, kon hij haar maar gewoon haatte dat zou zo veel makkelijker zijn geweest.
Haar lichaam verkrampte van de pijn toen hij zacht haar ribben af taste, hij negeerde het. Probeerde haar pij niet te zien, omdat hij dan zou stoppen en het toch echt moest gebeuren. Als er ribben gebroken waren moest hij haar naar het ziekenhuis brengen, anders zou hij het ook zelf wel kunnen redden. Tenslotte wist hij dat hij Iana er geen plezier mee zou doen door haar naar het ziekenhuis te brengen. Ze was er als de dood voor, na wat er met haar tante was gebeurd. Ze duwde zijn hand weg. "Ik zal het niet nog een keer doen, maar ik moest echt even kijken of er niks gebroken was. Anders had ik je echt naar een dokter moeten brengen." Verklaarde hij, een zachte geruststellende glimlach was op zijn gezicht verschenen. De bezorgde blik stond nog altijd in zijn ogen.

"Laten liggen, anders krijg je er straks alleen nog maar meer last van. Geloof me maar, dat wil je niet." Hij hield haar hand tegen, drukte hem zachtjes weer omlaag. Een lichte frons verscheen op zijn gezicht, hij draaide haar hand zo dat hij de binnenkant van haar arm kon bekijken. Hij schrok van wat hij daar zag, vele littekens maar ook redelijk verse wonden. Met zijn vingers streek hij over de beschadigde huid, wat deed ze zichzelf toch aan? Zijn hardheid verdween weer, hij kon het niet. Zo afstandelijk tegen haar doen, niet als ze zo kwetsbaar was. Zo gebroken. Met zijn vingers volgde hij het litteken dat vlak langs haar slagader liep. "Waarom doe je dit?" Boosheid, bezorgdheid, verbazing en verdriet. Zijn stem was een combinatie van die vier emoties.
Zo te horen was hij op tijd geweest, of beter gezegd. Hij had in kunnen grijpen, voor echt uit de hand was gelopen. Mooi. Hij zou het zichzelf nooit hebben vergeven als die gasten haar wat aan hadden gedaan. Hij had met haar mee moeten lopen, je ging een meisje als Iana toch niet alleen door South Central laten lopen? "Beloof me één ding, ga niet nog een keer South Central in en al helemaal niet alleen. Wat dacht je, laat ik mezelf in de problemen? Waarom? Wou je pijn hebben? Wou je dat ik je kwam helpen? Wat wou je Iana?" Hij keek haar voor een moment recht aan, zijn ogen waren weer kil en leeg. Hij was er in geslaagd de emoties er weer uit weg te filteren. "Nee, ik weet zelfs vrij zeker dat je hier niet welkom bent. Maar het leek me geen goed idee om direct South Central uit te lopen. Ik kan weinig als ik jouw vast moet houden, bovendien zou ik een aardig stuk moeten lopen en ik wist niet of het goed met je ging. Dus ik ben maar gewoon hier heen gegaan. Ik heb het gekraakt, dus ze moeten niet zeuren." Antwoordde hij, terwijl hij zijn schouders op haalde. "Waarom ik dit doe? Wat dacht jij, dat ik je daar zou laten liggen? Wat voor eikel denk jij dat ik ben? Ik zou nooit een meisje zo aan haar lot over laten, en jouw al helemaal niet. Jij bent degene die er een punt achter heeft gezet Iana, denk je dat wat ik voor jouw voel in één keer over is? Dat ik jouw gewoon kan laten verkrachten en doodbloeden? Denk je dat?" Een boze ondertoon weerklonk in zijn stem, hij keek haar recht in haar ogen. Wachtend op haar reactie, niet wetend wat hij moest verwachtte.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Iana

avatar

Posts : 879

Profiel
Naam: Iana
Partner: None.
Vereniging: However far away, I will always love you. However long I stay, I will always love you.

BerichtOnderwerp: Re: -> Something I want to tell ~   za dec 24, 2011 5:03 am

Iana besefte dat ze Nick met rust moest laten, haar handen thuis moest laten. Want volgens Iana werd Nick nog gek als ze hem zo bleef aanraken, alhoewel, Iana wist eigenlijk echt niet wat ze hiervan moest denken. Het uitmaken met Nick voelde niet goed, maar als ze Darren zijn gezicht weer zag wist ze waarom ze had gedaan. Damn. Iana, bitch! Nu ze het had uitgemaakt mocht ze niet twijfelen, mocht ze er niet aan denken om het weer goed te praten. Trouwens, dat kon ze niet. Nick zou het haar nooit vergeven, dat wist Iana al van vanmorgen. De verontwaardigde blik deed Iana alleen nog meer haar blik afwenden. Dit alles was niet goed voor haar hart, straks kreeg ze nog een hartinfarct en was alles voor niets geweest. De pijn, het verdriet, het uitmaken.. Iana zuchtte, ging wat meer rechtop zitten, de stekende pijn negerend. Verdomme, die *** ribben begonnen haar langzamerhand serieus te irriteren. Zonder dat Nick er wat op zou kunnen zeggen ging ze overeind staan en nam ze de ice-pack vast om die tegen haar ribben aan te houden. Ze had nood om even ergens te gaan zitten, alleen. Zodat ze niet hoefde te kijken naar dat gezicht dat haar met zoveel vragen stond aan te staren. Tenslotte werd niemand daar beter door, zeker Iana niet. Zachtjes strompelde ze richting een aantal zitzakken die een kamer verder was en liet zich zachtjes neervallen in de zitzakken. Ze strekte haar armen uit en kneep haar ogen dicht. Geen tranen, niet huilen, nee! Iana voelde een druppel van haar oog naar beneden sijpelen. Hoezeer ze zichzelf ook kon slaan, die traan moest er toch komen. Het werd haar gewoon allemaal teveel, teveel emoties op een dag. Dat kon ze niet aan. Na een goeie tien minuten opende ze haar ogen en wist dat ze Nick weer onder ogen moest komen, dat was ze hem verschuldigd, de gepijnigde blik op haar gezicht. Niet dat ze daar Nick blijer van zou maken. Half wankelend op haar benen stapte ze op Nick af, zich vasthoudend aan de houten balken. Moest ze dat niet doen lag ze -honderd procent zeker- op de grond. Toen ze Nick had bereikt liet ze zich weer in de zetel zakken, strekte zich uit en verbeet de pijn. Het had geen zin om 'aw' of iets in die aard te zeggen, Nick wist hoeveel pijn ze leed. Letterlijk en figuurlijk. Bij zijn woorden vertrok haar gezicht en werd het helemaal wit van angst. "Niet het ziekenhuis.." Haar adem stokte bij het idee alleen al. Ze zou hier nog liever willen pijn lijden van de plaats in zo'n eng ziekenbed liggen, wachtend op een of andere operatie die je einde kon betekenen. De geruststellende blik op zijn gezicht liet haar voor even ontspannen. "Laat me niet alleen, nooit niet." Iana keek hem met grote blauwe ogen aan, net als een kind die z'n vaders been beetnam om zo smekend in die zijn ogen te kijken. Iana had zo perfecte snoetjes, al was dit niet bedoeld om een kind te gaan uithangen. Dit was pure ernst. Daarnet wou ze nog het liefst alleen zijn, nu wilde ze gewoon dat hij bij haar bleef. Door naar zijn ogen te kijken vergat ze de pijn en merkte ze een hoop herinneringen uit het verleden op. Het was mooi geweest, voor de tijd dat ze samen waren geweest. Niet dat Iana er nog altijd een volledig einde aan wou knopen, dit was nog niet over, niet in dié zin. De vraag deed een brok in haar keel maken. "D-dat..Kan ik niet uitleggen." Iana duwde zijn hand weg en stak haar arm wat weg onder haar rug. Nee, over die arm, die beschaafde arm, wilde ze het gewoon niet hebben. Die arm stond voor al haar ellende, al haar problemen die ze verwerkte door pijn te creëren. Net een psychopaat die moest opgesloten worden. Ze mochten al blij zijn dat Iana het niet uitwerkte op andere mensen, dat zou nog wat worden.
"Ik beloof het, als jij beloofd me hier niet alleen te laten." Een belofte voor een belofte, daar kon Iana nog wel mee instemmen. Voor wat hoort wat, zo kon je het ook stellen. Haar hart begon steeds sneller te slaan toen de pijn weer begon op te wekken. "Verdomme." Ineengekrompen probeerde ze de ice-pack wat weg te duwen maar merkte dat de mijn daar nog van versterkte. Nick had gelijk, ze moest het laten liggen. Pas toen hij begon te vragen en steeds dieper liggende vragen begon te stellen wilde ze hem uitschelden, zeggen dat hij moest stoppen. Maar ze kon het niet, haar lippen leken wel op elkaar geplakt te zijn met superlijm. "Ik wou de pijn voelen, zo vergeet ik al het andere, zo val ik een roes en kom ik er niet uit. Alleen versterkt de pijn als ik wakker kom. Maar dat maakt me niet uit." Ergens klonk die uitspraak echt wel als een meisje die hulp nodig had, moest opgesloten worden en nooit meer mocht vrijkomen. Maar dat wilde ze zichzelf zelf niet aandoen. Dat zou zelfs Nick haar niet aandoen, dat wist ze gewoon. Begrijpend knikte ze toen hij begon over dat lopen met Iana in zijn armen. "Ik ben je ontzettend dankbaar." Prevelde ze tussen haar ineenkrimpen door. De laatste woorden kwamen hard aan, Iana voelde hoe haar ogen weer vochtig werden en ze draaide haar hoofd richting het kussen om er een op te nemen en dat op haar gezicht te leggen zodat hij haar niet meer zou kunnen aankijken. "Maak het niet moeilijker dan het al is, alsjeblieft." Haar ogen lagen gesloten, verborgen onder het kussen. Tranen biggelden over haar wangen, het werd haar teveel, ze kon dit niet. Nick was te confronterend en zijn vragen maakten het er alleen nog maar erger op. Misschien wou ze toch nog liever dood, dan gebroken onder een kussen staan huilen in het bijzijn van je ex. Ex.. Iana voelde het woord in haar hoofd bonzen toen ze er ook maar aan dacht. Verschrikkelijk.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nick

avatar

Posts : 752

Profiel
Naam: Nick di Destino
Partner: -
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: -> Something I want to tell ~   za dec 24, 2011 6:25 am

Voor hij haar tegen kon houden was Iana overeind gekomen, hij zuchtte. Wist dat hij niet moest proberen haar terug op de bank te drukken, ze zou het hem niet in dank af nemen. Hij volgde hem met zijn ogen, zag dat ze het ice-pack tegen haar ribben gedrukt hield. Ze luisterde in elk geval wel naar hem, dat was mooi. Met zijn hand ging hij door zijn krullen, terwijl hij voor een moment zwijgend naar haar staarde. Ze zat in één van de zit zakken, een traan rolde over haar wang. Normaal gesproken zou hij naar haar toe hebben gelopen, om de traan weg te strijken. Maar nu niet, het zou het er niet makkelijker op maken. Nee enkel moeilijker. Voor een moment staarde Nick naar zijn ontvelde knokkels, tot zijn verbazing was zijn huid niet weer opengescheurd ondanks de klappen die hij had uitgedeeld.
Iana kwam terug gestrompeld, hij stond op legde zijn hand zacht op haar onderrug om haar te kunnen opvangen als ze om viel. Zo wankel als ze op haar benen stond, het zou hem niks verbazen als ze onderuit ging. Hij beet op zijn lip, herinnerde zich dat hij dit eigenlijk niet mocht doen. Ze was niet langer zijn meisje, hij had het recht niet om haar aan te raken. Alleen die eikel had dat, die Darren. Nick trok zijn hand terug, bleef vlak bij haar staan tot dat ze op de bank was gaan liggen. Haar gezicht vertrokken van de pijn, hij sloeg zijn blik voor een moment op naar het plafond. Wat moest hij nu? Wat werd er van hem verwacht? Hoe zorgde hij er voor dat hij niks verkeerds deed? Godverdomme. Waarom was dit allemaal zo moeilijk? Waarom had ze niet gewoon naar het strand kunnen gaan, om het hem daar te vertellen? Dan was dit nooit gebeurd. Dan werd hij niet zo geconfronteerd met zijn gevoelens. Iana trok wit weg, haar angst voor ziekenhuizen was nog altijd niet minder geworden. "Hé meisje, ik zeg net dat je niks gebroken hebt. Je hoeft niet naar het ziekenhuis, rustig maar." Mompelde hij, terwijl hij zacht met zijn vingers langs haar wang streek. Hij trok zijn hand terug bij het horen van haar woorden. Wat wou ze nu? Waarom vroeg ze hem haar nooit alleen te laten? Terwijl ze het nog geen uur geleden uit had gemaakt? Hoe veel dacht ze dat hij aan kon? Of deed ze het expres, vond ze het leuk om zo met zijn gevoelens te spelen? Om hem deze pijn te laten voelen. Hij wende zijn blik af, kon haar smekende blik niet verdragen.
"Dat kun je niet uitleggen? Godverdomme Iana! Je snijdt jezelf, en wil me niet eens vertellen waarom? Ik ben geen wildvreemde! Denk je dat ik het niet begrijp? Is dat het? Nee ik begrijp het niet, maar ik kan het ook niet begrijpen als je me niet uitlegt waarom." Hij had zijn ogen weer op de hare gericht, was niet van plan genoegen te nemen met haar antwoord. Hij wou weten waarom ze het deed, hij wou haar helpen. Hij kon gewoon niet aan zien hoe ze zichzelf pijnigde, hoe ze zichzelf verwoeste. Wat was die Darren voor een sukkel, dat hij haar dit gewoon liet doen. Nick besefte dat hij zelf ook niks gedaan had om haar te stoppen, maar hij wist het niet. De laatste keer dat hij haar had gezien, had ze het nog niet gedaan. De huid van haar polsen was perfect geweest, egaal.
"Ik laat je niet alleen." Zijn stem klonk zacht, was niet meer dan een fluistering. Hij zou haar hier niet alleen laten, dit was geen plek voor haar. Of zou ze bedoelen dat hij haar nooit alleen moest laten? Nee, dat deed ze niet. Ze snapte ook wel dat dat niet ging. Tenslotte had ze Darren boven hem verkozen. Ze had geen behoefte meer aan zijn aanwezigheid. Iana vloekte, hij keek haar aan zag dat ze probeerde het ice-pack weg te schuiven. Hij schoof het terug op zijn plek, heel voorzichtig. Bang haar pijn te doen. "Gewoon laten liggen, zei ik toch." Mompelde hij, terwijl hij haar voor een moment recht aan keek. Hij beet op zijn lip bij het horen van haar woorden. Wat was er mis gegaan dat het zo slecht met haar ging, waarom had hij het niet zien aankomen? "Je weet dat je ongelooflijk stom bezig bent toch? Dat je mensen pijn doet door jezelf te verwonden? Niet alleen jezelf maar ook andere, Darren, je vrienden..." Hij viel stil, staarde een moment naar de muur. Om haar maar niet aan te hoeven kijken. "Mij." Hij keek haar weer aan, dacht een moment na. "Het helpt niet, jezelf verwonden. Je gaat er spijt van krijgen, echt waar. En ik weet waar ik over praat, Jamy deed het ook. Ik heb er vaker met haar over gesproken, ze heeft zichzelf nog altijd niet vergeven dat ze het heeft gedaan. Het hielp niks zei ze, ja op dat moment maar later kwam alles even hard terug en dan was er nog die schaamte."
Hij glimlachte zacht als reactie op haar woorden. Wist niet wat hij anders moest doen, zeggen dat het geen probleem was? Dat was niet helemaal waar, natuurlijk had hij geen moment geaarzeld haar te hulp te schieten. Geen haar op zijn hoofd die er aan had gedacht haar aan haar lot over te halen. No way. Maar hij werd nu wel keer op keer geconfronteerd met zijn gevoelens, de pijn die hun break-up met zich mee bracht. Het idee dat ze straks lachend bij Darren zou zitten, hij haar zou zoenen. Onbewust balde hij zijn vuisten, wat zou hij die gast graag een klap verkopen. Iana verborg haar gezicht in een kussen. "Maak het niet moeilijker dan het is? Iana, wat denk jij? Dat dit makkelijk voor mij is? Om hier te zijn met jouw, je zo te zien en je niet echt te mogen troosten. Je niet aan te mogen raken? Te moeten zien hoe jij je zelf vernietigd en te weten dat ik je niet kan helpen!" Hij was op gesprongen, keek woedend op haar neer. "Denk je dat ik alles aan kan? Dat je me kan laten vallen als een stuk afval je vervolgens als een klein kind aan me vast kan klampen. Zonder mij pijn te doen? Beleef je er soms plezier aan? Vind je het leuk? Wat wil je godverdomme van me? Je ligt hier nu te huilen, maar jij hebt het uit gemaakt! Jij komt hier heen terwijl je weet hoe gevaarlijk het hier is! Jij snijdt je zelf!" Hij merkte dat zijn lichaam trilde, van woede, van verdriet. "Ik ga even naar buiten, blijf hier er zal niemand naar binnen komen daar zorg ik wel voor." Met die woorden draaide hij zich om, liep naar buiten. Met een klap gooide hij de deur achter zich dicht. Verdomme, verdomme, verdomme! Hij sloeg tegen de muur, voelde hoe de huid op zijn knokkels weer open sprong. Maar negeerde het, sloeg keer op keer weer tegen de muur. Tot hij de woede uiteindelijk weg voelde zakken, hij draaide zich om liet zich tegen de muur aan vallen. Jezus, dat één meisje hem zo veel pijn kon doen. Hem kon breken als een twijgje.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Iana

avatar

Posts : 879

Profiel
Naam: Iana
Partner: None.
Vereniging: However far away, I will always love you. However long I stay, I will always love you.

BerichtOnderwerp: Re: -> Something I want to tell ~   ma dec 26, 2011 11:35 pm

Iana wist dat ze het Nick alleen maar moeilijker aan het maken was. De blik alleen al, waarmee hij haar aanstaarde, hij was leeg en emotieloos. Nick had nog nooit zo naar haar gekeken, alsof ze een dood lijk was dat net begraven werd. Iana slikte, voelde hoezeer ze hier zelf onder leed en dat eigenlijk niet mocht doen. Zij had het uitgemaakt, zij zij zelf! Dat zou ze zichzelf waarschijnlijk nog een hele tijd verwijten. Maar ja, tussen haakjes, ze had haar andere arm nog. De geruststellende stem van Nick deed haar weer kalmeren, ze draaide haar hoofd naar hem toe en knikte. Haar gezicht begon ook langzamerhand weer normaal 'menselijk' te lijken waardoor ze niet meer op een dood iemand leek. "Je weet dat ik liever doodga dan 1 voet binnen te zetten in zo'n ziekenhuis. De gedachte alleen al dat ik op m'n dood moet wachten op zo'n ziekenbed, net zoals m'n tante. Nooit. Liever dood." Dat laatste zei ze met een koppige, kwade ondertoon. Ze had het -de dag dat haar tante stierf- de dokters staan verwijten dat zij haar tante hadden vermoord. Iana had zelf een dag voor het gebouw van de politie gestaan om die dokters aan te klagen. Natuurlijk was dat een naïeve gedachte en wist ze nu, half dan toch, dat haar tante veel te laat kwam met haar ziekte en ze het niet meer konden redden. Iana sloot haar ogen en gunde zich een aantal seconden stilte om die gedachtes weer uit haar hoofd te verbannen. Het voelde niet goed om 's avonds nog zo te zitten pieken over van alles. Hoeveel haar hart nog zou aankunnen wist ze niet. Het enige dat ze wist was dat ze alles aan het opstapelen was en ze nog eens zou breken, nog harder dan ze nu al was gebroken. Want zoals Nick wel zou doorhebben verzweeg ze nog heel veel voor hem. Al wat er met Darren aan het gebeuren was, hoe ze zich sneed.. Maar zelf had ze er gewoon het lef niet voor om het hem te vertellen, zeker nu de situatie zo oncomfortabel was en ze geen vuile blikken meer wilde aanzien.
De plotse, kwade, stem van Iana deed haar opschrikken. Ze richtte haar ogen lichtjes angstig op Nick. "Als je het dan écht wilt weten." Ze keek hem recht aan, week haar blik voor geen moment van de zijne en nam een grote adem. "Die avond op het strand, toen iedereen wegging en ik tegen Char had gezegd dat ze mocht gaan, ben ik naar m'n kamer gerend. Daar heb ik de deur op slot gedaan en ben ik naar mijn kastje gerend. In dat kastje had ik een aansteker genomen, lucifers en een mes. Eerst had ik duizend keren tegen de muur geramd, volgens mij staan de littekens er nog op.." Iana slikte, toonde haar vuisten waar er grote littekens op d'r knokkels zaten. Puur omdat ze kéér op keer weer die wonden had opengereten en de huid zo goed als dood was. "Nadat ik zo was uitgeraasd had ik dat mes genomen, een drietal grote sneden gemaakt over mijn arm en ben er daarna met een brandende lucifer over gegaan zodat de wond zou dichtschroeien. Volgens mij heb ik heel dat appartement afgeschreeuwd. Maar de roes waarin ik steeds belandde belette me om op te letten wat er gebeurde, waarschijnlijk hadden de buren wel eens op mijn deur staan meppen. Ik herinner er me niet veel van, alleen de vreselijke pijn toen ik wakker werd. Het was net alsof mijn arm aan het verbranden was, de huid zich overgaf aan de vlammen en het allerlei brandwonden had gevormd." Iana voelde met haar blik naar haar arm gericht en wreef met haar vingers langs alle littekens die telkens voor een andere betekenis stonden. Elk litteken voor een persoon. De langste was die van Nick, de middelste van Darren. Dan nog Charlene, Char, Chase .. Haar ouders stonden er waarschijnlijk ook nog op. Kortom, al diegene die haar diep in het hart lagen en ze had gekwetst had ze bekoopt met een paar littekens en vreselijke pijnen. De woorden van Nick deden haar niet veel, natuurlijk had ze er spijt van. Maar om daar nu over te huilen had geen zin, de littekens stonden er en geen haar die eraan dacht om ze te doen weghalen. Weghalen betekende operatie, operatie was gelijk aan dood. "Ik kan het niet terugdraaien, ik ben gen technicus." Iana keek hem een tikkeltje verwijtend aan omdat Nick haar verweet dat ze die littekens had geplaatst. Maar ergens kon ze er de kern nog wel van in zien, ze was voor haar hele leven getekend.
De zachtere woorden van Nick deden haar slikken, ze wilde weer het kussen nemen maar liet het liggen. "Ik weet dat ik iedereen pijn doe, dat heb ik ook nooit gewild. Maar blijkbaar wilt God of whatever dat ik het doe, iedereen kwetsen." Iana keek hem met grote vochtige ogen aan en wist dat als ze nu nog iets ging zeggen ze weer in tranen zou uitbarsten. Alsof ze het ergste nog niet had gehad begon Nick woedend aan een hele reeks woorden die Iana opeenduur deden krijsen. "Wat denk jij in godsnaam? Dat ik het léuk vind? Dat ik hiervan geniét? Ik dacht toch dat je me iets beter kende, je wist dat ik niemand wilde kwetsen!" Haar stem werd luider bij elk woord die ze al spugend naar hem uitsprak. Dacht ie nou echt dat ze hiervan genoot? Dat ze erop kickte om Nick kwaad te krijgen? Daarvoor moest hij haar inderdaad wel kennen, om zóiets uit zijn bek te ranselen. Vuile smeerlap! Iana bleef Nick aankijken, zag dat hij naar buiten ging en gooide haar armen achteloos achterover. "Ja, doe dat, loop gewoon weg dat ik hier verhonger of zo, zou misschien nog het beste van allemaal zijn!" Woedend gooide ze nog wat woorden naar zijn rug en keek daarna weer naar haar ribben. "Godverdomme", vloekte ze binnensmonds. Dit alles had ze nooit gewild, nooit durven dromen in een nachtmerrie. Het was vreselijk. Het was Iana weer gelukt Nick kwaad te krijgen en nog geen klein beetje kwaad, woedend. Plots hoorde ze een luid gebonk tegen de muur waardoor ze alleen maar opschrik en rechtsprong. Hij kon alles naar haar hoofd gooien, woedend zijn en vuile blikken op haar gooien. Maar hem verwonden, dat pikte ze niet! Niet omdat zíj hier weer voor gezorgd had. Met elke stap die ze zette voelde ze haar ribben weer stevig protesteren. Alleen had ze nu de wilskracht en werkte ze zichzelf naar buiten. Met grote ogen keek ze naar Nick die daar zat tegen de muur, vloekend en met bloedende handen. Iana liet de ice-pack vallen, voelde een stekende pijn maar negeerde het. "Ik kan het niet aanzien dat jij jezelf verwond door mij. Ik kan het nié.." Iana draaide zich om, begon te lopen. Natuurlijk leek dat meer op een hobbelende pas omdat haar lichaam het gelijk ging bewegen door de kneuzing die ze had opgelopen. Maar iets in haar zei haar te vluchten, weg te gaan en hier nooit meer terug te keren. Ook om Nick met rust te laten, hem te laten gaan en nooit meer terug te zien. Iana kon de moed vinden om nog sneller te lopen, zichzelf richting het bos te richten om zo naar het gebouw van haar kamer te lopen. Alleen had ze de afstand duidelijk onderschat. Na nog geen vijftig meter viel ze met een verschrikkelijke kreet tegen de grond. Woedend om haar eigen impulsiviteit begon ze met haar handen tegen de grond te lopen, kwaad op zichzelf. "Teef! Slet! Verdomme!" Vloekte ze tegen zichzelf. Iana sleepte zichzelf tegen een bankje en bleef daar hulpeloos zitten, zachtjes huilend in zichzelf.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nick

avatar

Posts : 752

Profiel
Naam: Nick di Destino
Partner: -
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: -> Something I want to tell ~   do dec 29, 2011 8:37 am

"Hé, ik zou je nooit zomaar naar het ziekenhuis brengen. Dat weet je." Geruststellend keek hij haar aan, met zijn hand streek hij langs haar wang. Zou Darren het ook weten? Waarschijnlijk niet. Wat wist die gast überhaupt van haar? Niks, waarschijnlijk. Hij zou waarschijnlijk niet in de gaten hadden hoe verknipt Iana soms kon zijn, tot haar iets overkwam. Hoe vaak had Nick haar we niet moeten redden? Voor een moment staarde hij naar zijn hand, die op haar wang rustte. Trok hem terug. Waarom koos ze na al die tijd voor die eikel?
Eindelijk begon ze te praten, eindelijk kreeg hij de waarheid te horen. Wou hij dit wel weten? Wou hij wel weten hoe slecht het met haar ging? Hoe ze zichzelf sloopte, alsof ze niks waard was? Ze draaide haar handen, zodat hij de grove littekens op haar knokkels kon zien. Met zijn vingers streek hij over de gehavende huid, schuldgevoel overviel hem. Zijn vingers gleden van haar hand naar haar pols, volgde de littekens die er stonden. "Stop hier alsjeblieft mee Iana." Bijna smekend keek hij haar aan, hij kon het niet aanzien hoe zij zichzelf pijnigde. Haar lichaam stuk maakte, om de pijn van binnen niet te hoeven voelen. "Ik weet dat je het niet weg kan halen, natuurlijk kan dat niet. Het is gebeurd, maar dat betekend niet dat je het nog een keer hoeft te doen. Je bent sterker dan dit Iana, je kan de pijn die je hiermee probeert te overstemmen of weet ik veel waarom je het doet, overwinnen. Je moet niet zo snel opgeven, dit:" Hij duwde haar arm iets omhoog, streek met zijn vinger lang het langste litteken. "is geen uit oplossing." Zwijgend luisterde hij naar haar woorden, haar slechte excuses, haar verwijten. "Je zult altijd mensen kwetsen in je leven, altijd. Zo zit de wereld nu éénmaal in elkaar. Het gaat er om hoe je er mee omgaat, je kunt het proberen goed te maken of je kunt jezelf straffen. Zoals jij doet, en hierdoor nog meer mensen kwetsen." Doordringend keek hij haar aan, zich af vragend of zijn woorden überhaupt tot haar door zouden dringen. Laat staan enig effect hebben. Hij liet haar arm los.
"Natuurlijk weet ik dat, ik ken je goed genoeg Iana! Maar jij weet ook dat ik het niet expres moeilijker maak, als één van ons het moeilijker maakt dan ben jij het! Door mij niet gewoon los te laten, door van me te vragen bij je te blijven terwijl je het zo juist uit gemaakt hebt. Wat denk je dat ik je direct kan zien als een gewone vriendin? Denk je dat ik zo weinig voor je voelde? Dat ik je zo uit mijn hoofd kan zetten? Jij zet me aan de kant als een stuk vuil, bedriegt me met die eikel en verwacht dat ik nog altijd alles voor je over hebt? En dat heb ik godverdomme nog bijna ook! Jij huilt, omdat je mij kwets? Verwacht dat ik je troost? En word boos op me als ik wil weten hoe het zit?" Woedend keek hij haar aan, hij kon niet geloven dat ze hem zo behandelde. "Ik kom heus wel terug, dat weet je!" Riep hij, zonder om te kijken. Hij had er echt genoeg van, wist dat zijn woede te hevig was om af te koelen. De enige manier om het kwijt te raken was het ergens op af richtte.
De deur ging open, Iana keek om hem neer. Met een lege blik in zijn ogen keek hij terug, ze gaf hem geen kans om te reageren op haar woorden. Vermoeid kwam hij overeind, hij kon haar niet alleen over straat laten lopen. Dan zou ze zich weer in de problemen werken, en nu ze gewond was was ze nog kwetsbaarder. Hij pakte de ice-pack legde die op het kastje vlak naast de deur, en trok vervolgens de deur dicht, draaide hem op slot. De sleutel stopte hij terug in zijn broekzak, waarna hij met rustige passen de richting op liep waarin Iana zojuist verdwenen was. Snel zou ze niet vooruit komen. Onbewust versnelde hij zijn pas, een kreet, hij begon te rennen. Godverdomme, waarom gaf hij toch zo veel om die griet? Zelfs nu ze zijn hart had gebroken?
Daar zat ze op een bankje, hulpeloos, zachtjes huilend. Hij zuchtte, liep naar haar toe. Ging naast naast haar zitten, en sloeg voorzichtig zijn armen om haar heen. Trok haar tegen zich aan. Wat moest hij dan? Hij kon niet aan zien hoe ze huilde, al wist hij dat hij met wat hij nu deed zichzelf enkel meer zou pijnigen. Met zijn hand streek hij zachtjes over haar bovenarm. "Ik doe dit niet om mezelf te verwonden Iana, maar om niemand anders te verwonden. Ik heb altijd last gehad van woede aanvallen, en er is soms maar één manier om van mijn woede af te komen en dat is door het ergens op af te reageren. Meestal is dat een muur, die zijn altijd wel in de buurt, slaan niet terug en voelen geen pijn. Het is niet zo dat ik de pijn wil, daar heb ik niks mee namelijk. Het gaat me er om dat ik geen andere mensen verwond, soms vind ik het niet erg. Zoals net met die eikels, maar jouw wil ik niet slaan." Zijn stem was rustig, had iets kalmerends, iets liefs. "Kom, ik breng je naar je kamer." Eigenlijk was het hun kamer, maar het leek hem beter om een andere kamer te zoeken. Vannacht zou hij wel buiten slapen, of hij bij een meisje. Hij kwam overeind. "Blijven zitten oké, ik draag je wel. Jij gaat niet lopen nu, dan zak je straks weer in elkaar." Kans om te protesteren gaf hij haar niet, hij schoof zijn ene arm in haar knieholte, ondersteunde met zijn andere arm haar rug. Met Iana in zijn armen begonnen hij rustig te lopen, hij sloeg enkele zij straatjes in. Wist dat hij zo sneller bij het centrum zou komen, en dus sneller bij de Living Building. Bovendien was de kans dat de jongens waarmee hij zo juist had gevochten, daar rond hingen kleiner. Nick kende de straten op zijn duimpje, wist welke groep waar rond hing en waar je wat kon krijgen. Ja, je zou kunnen stellen dat dit was waar hij thuis hoorde.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Iana

avatar

Posts : 879

Profiel
Naam: Iana
Partner: None.
Vereniging: However far away, I will always love you. However long I stay, I will always love you.

BerichtOnderwerp: Re: -> Something I want to tell ~   do dec 29, 2011 10:18 am

"Weet ik", fluisterde ze zachtjes terug. Ze voelde zijn hand over haar wang gaan maar richtte een gepijnigde blik op zijn gezicht. Net toen ze zijn hand wilde nemen om hem weg te leggen deed hij het zelf al. Tjezus, eigenlijk had ze het zichzelf allemaal aangedaan, Nick had haar niets misdaan. Steeds weer voelde ze zijn vingers over haar verschroeide huid gaan, over haar arm, knokkels.. Iana kneep haar ogen dicht, probeerde de aanraking buiten te sluiten. Bijna smekend voelde ze zijn ogen op haar huid branden. Iana draaide haar hoofd een kwartslag en keek Nick recht aan in zijn blauwe ogen. "Denk je nu echt dat ik het nog eens ga flikken? Kan ik beter zelfmoord plegen van de plaats me te staan martelen." Haar stem klonk opvallend bozer dan ze had bedoeld. Lichtjes excuserend snoof ze door haar neusgaten, ging rechtop zitten en legde haar handen op haar buik. 'Laat me gewoon' wilde ze zeggen al kwam het er niet uit. Soms zou je kunnen zeggen dat ze bang was van Nick. Niet in de zin van echt angstig zijn voor iemand, eerder dat ze hem té hard zou raken en hij stoten zou uithalen die ze zichzelf nooit meer zou vergeven. Iana vond de stemming van Nick opeens wel heel hard omslaan. Boos, smekend, meelevend, boos, woedend.. Iana wist opeenduur niet meer wat ze moest doen om hem niet in de ergere emoties te brengen. Al wilde ze op dit moment geen medelijden meer, al bleken haar ogen erom te schreeuwen.
Iana's ogen werden groot. Fijn, ging hij weer dingen staan brullen waar Iana nooit om gevraagd had. Ze zei er niets op terug, hield haar lippen koppig op elkaar geplakt en was niet meer van plan ze open te trekken. De manier waarop hij haar aankeek, woedend en kwaad. "Je maakt me bang. Net alsof je me op elk moment gaat slaan. Misschien doe je dat beter, kan ik het tenminste zelf voelen hoe jij je voelt." Half mompelend keek ze voor zich uit terwijl Nick weer naar buiten liep. Fijn. Daar ging ie weer.
Snikkend bleef Iana zitten, zich niets aantrekkend van de vuile blikken die zich op haar richtten toen er een aantal bendes passeerden. Tot haar opluchting nam niemand de aanstalten om naar Iana toe te komen dus bleef ze gewoon zitten. Iana hief haar benen en liet haar armen er losjes overheen vallen. Shít. Waar had ze zichzelf toch weer in gezet? In het middelpunt van de drama, van pijn en verdriet. Yeah, had ze weer nood naar. Van sarcasme gesproken. Net toen ze dacht dat Nick weg was zag ze zijn silhouet in de verte alweer aankomen. Waarom kon hij haar nu niet laten zitten, haar laten wegrotten in het centrum van South Central. Dat zou nog een fijne gedachte zijn, misschien beter dan dat ze haar rechterarm nog eens zou bijwerken met wat mooie witte lijntjes. Als je daar de humor dan nog inzag. Nick ging naast haar zitten, Iana schoot van zelf wat meer naar links maar luisterde wel nog naar wat hij zei. Al zijn woorden drongen maar half tot haar door, net alsof ze haar niet raakten of haar hersens gewoon niet bereikte. Pas toen ze voelde dat hij haar tegen zich aantrok werkte ze niet tegen, legde haar hoofd op zijn zo vertrouwde schouder en gooide haar armen over zijn nek. Wat er ook nog ging gebeuren, ze wilde Nick niet kwijt, nooit niet. Pas toen hij zei dat ze naar zijn kamer zouden gaan slikte ze, zou dat wel een goed idee zijn? Maar veel keus had ze niet, Nick had haar al in zijn armen en daar gingen ze. Iana liet zich maar meedrijven, Nick zou dit wel klaren, deed ie altijd. Iana kon niet verbergen dat ze blij was dat Nick bij haar was, ook al had ze zo'n hekel aan de band die tussen hen aan het breken was. Misschien dat het in de kamer wat rustiger zou verlopen, Iana haar hart kon luchten zonder een storm woorden van Nick.

- Kortere post omdat ik vond dat het topic wat afgerond was. Nieuw topic of wat ben je van plan? :3

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: -> Something I want to tell ~   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
-> Something I want to tell ~
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Buiten Santa Monica :: South Central-
Ga naar: