IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 My heart is flawless

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Esther

avatar

Posts : 1062
Naam : Diantaa ;D

Profiel
Naam: Esther Marylin Campbell.
Partner: Don't you share your smile with anyone else but me. I wanna touch your heart. I wanna crush it in my hands.
Vereniging: Die Hard! - r.i.p.

BerichtOnderwerp: My heart is flawless   zo feb 05, 2012 10:51 am

Bonk, bonk. Bonk, bonk. Bonk, bonk. Zo ging haar hart tekeer, maar haar ogen deden niet toe, zoals die van haar kamergenoot al uren geleden wel al hadden gedaan. Terwijl ze nu al zolang naar het witgekleurde plafond lag te staren met haar handen vredevol op haar buik, draaide ze nu toch haar hoofd naar de wekker toe. Twee uur middernacht, wie zou er nu nog op zijn? Zwijgend sloeg ze haar benen over de rand van haar bed heen. Ze had vanavond niet eens de moeite genomen om zich om te kleden, was gewoon op haar deken met haar dagelijkse kleren aan gaan liggen. Niet dat het slim was, maar ze had er de kracht niet voor. Ze plaatste haar handen naast haar benen en richtte haar ogen naar de jongen, al had ze er geen aandacht bij. Haar gedachten waren ver weg in dromenland, over haar vader en haar tante, die beide in zo'n korte tijd overleden waren. Tranen kwamen niet meer, die waren allang al weg. Alsof ze uitgedroogd was, zo voelde het aan. Met een lichte, maar onhoorbare zucht stond ze op en sloop op haar tenen naar de uitgang van de kamer, waar ze nog gauw sleutels van een haakje afhaalde en de deur achter haar kont sloot en op slot draaide. Hierna liet ze haar rug tegen de deur vallen, had de neiging om door haar benen te zakken en haar handen machteloos op haar knieën te leggen, maar áls er iemand langs zou komen, zou diegene haar misschien wel als een zwakkeling beschouwen omdat ze zich zo laag bevond. Nadat ze kort nadacht en haar gedachten er voor heel even bij wist te houden, bedacht ze zich dat ze beter naar Flat Roof kon gaan. Naar de stad of het strand of waar dan ook had ze geen zin in, ze wou wel graag in het gebouw blijven. Of in dit geval; op het gebouw.
Het duurde niet lang voordat ze dan ook alle trappen op geslopen was en de deur die haar naar het dak van het gebouw zou leiden krakend en piepend luid open ging. Voor kort keek ze even rond waarna ze de deur dicht liet vallen en merkte dat er niemand anders was. Toch kon ze het niet laten om het te zeggen. ''Hallo?'' Vroeg ze zacht, maar hard genoeg voor mensen hier om het te horen als die er eventueel waren. ''Is daar iemand?'' Vervolgde ze er achteraan, maar ontving geen reactie. Een geruste zucht verliet haar keel en liep toen voorwaarts naar een plek waar een aantal ligstoelen en zitzakken lagen, die er gebruikt uit zagen. Hoewel het donker was, verlichtte de volle maan het toch genoeg om te zien dat er veel drank gemorst was en er zelfs opgerookte sigaretten op de grond lagen. Met een blik van afkeuring keek ze ernaar en besloot toch ergens anders haar nacht te besteden. Rustig liep ze naar een hoek toe die links van de deur af lag en ging daar rustig op de koude grond zitten, waarbij ze haar knieën optrok en haar armen er omheen sloeg. Met een tevreden blik op haar gezicht keek ze naar de maan en de sterren die zich er omringd hadden, met een prachtige uitstraling. Nog een diepe ademhaling liet ze door haar longen gaan en blies na een aantal seconden weer rustig uit door haar neusgaten. Deze perfecte stilte en uitzicht deed haar tot rust komen, die ze in haar kamer wat minder had gevonden door het gesnurk van Oliver. Haar rode haren voerden zachtjes mee met het briesje wat op stond van de natuur. Langzaam liet ze haar armen los en zette haar gedachte op stil. Dat bracht haar lichaam wat ontspannen dan dat ze al was en liet ze zichzelf naar achteren gaan, waardoor haar rode haren overal op de schoon uitziende grond verspreid lagen en keek ze naar de donkere hemel. Haar handen legde ze ondertussen op haar buik en met haar voeten leunde ze op een verhoogd stukje stenen waar achter de straat van Santa Monica lag, waar niet veel auto's meer reden en het best verlaten was qua mensheid die zich op de straat bevonden. Nog één keer liet ze een zachte zucht horen en sloot daarna haar ogen, wetende dat ze beschermd was door haar vader die ze sterk voelde.

[&Nick]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nick

avatar

Posts : 752

Profiel
Naam: Nick di Destino
Partner: -
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: My heart is flawless   za feb 11, 2012 4:14 am

Met zijn hoofd in zijn nek staarde hij naar het bijna tien meter hoge gebouw, zijn ogen scande de smalle vensterbanken, het lagere stuk bij de ingang. Ieder detail van nam hij zorgvuldig in zich op, niks ontging hem. Het was dan wel donker, de lantaarns verschafte meer dan genoeg licht. Oké, dit moest lukken. Hij had wel hogere gebouwen beklommen, vastbesloten, trok hij de banden van zijn rugtas iets strakker zodat het ding niet tegen zijn rug aan zou bonken. Zijn capuchon trok hij over zijn blonde krullen, voor het geval iemand hem zo zien. Eén maal haalde hij diep adem, waarna hij begon te rennen. Hij voelde de adrenaline door zijn aderen pompen, met een verbazingwekkende lichtheid zette hij zich af van de grond greep hij de eerste vensterbank vast trok zich omhoog en klom zonder veel moeite op het lage dak. Lang bleef hij niet staan, vrijwel direct begon hij weer te rennen zette zich af door zijn voet tegen de onderkant van de muur te zetten. Hij greep zich vast aan het witte kozijn, voelde hoe zijn vingers weggleden van het koele hout. Snel liet hij weer los, maar dit deed hij zo, dat hij zich genoeg op kon trekken om zijn voet op de smalle vensterbank te zetten. Hij sprong, greep de vensterbank van het volgende raam vast en trok zich op. De spieren in zijn armen spande zich, maar ze bezaten meer dan genoeg kracht om hem omhoog te krijgen. Dit herhaalde hij nog eenmaal, waarna hij op de bovenste verdieping aan was beland. De afstand naar het dak, was groter dan de afstand tussen twee ramen maar het moest lukken. Hij schoof iets naar de zijkant, op de bal van zijn voet zodat hij zijn stabiliteit zou behouden. Nu was hij op het moeilijkste, en gevaarlijkste punt aan beland. Het voelde heerlijk, die adrenaline, het idee dat één foute beweging er voor zou zorgen dat hij bijna achter meter omlaag viel. Ja, dit was iets waar hij op kikte. Het risico, de uitdaging. Spelen met vuur. Zonder te aarzelen, zette hij zijn voet tegen de muur. Zette zich af, zijn andere voet zette hij op de rand van het kozijn. Waarna hij zich vast greep aan de rand van het dak. Zijn vingers gleden, voor een moment liet hij los voelde hoe de zwaartekracht aan hem trok. Maar voor hij kon vallen had hij zich al weer vast gegrepen, hij voelde hoe het metaal dat aan de dakrand was bevestigd in zijn vingers sneed, maar negeerde het. Trok zich op en stapte het dak op. Niet meer dan twee meter bij hem vandaan lag een meisje, haar ogen gesloten, haar rode haren uitgewaaierd over het het zwarte dak. Haar handen rustte op haar buik, ze zag er vredig uit. De harde trekken waren van haar gezicht verdwenen, hij glimlachte. Liep geruisloos naar haar toe, doordat hij de deur niet had gebruikt zou ze hem niet aan hebben horen komen. "Hey Es." Zei hij, een vrolijke grijns stond op zijn gezicht. "Ik heb even uitgetest of je ook zonder de deur te gebruiken op het dak kan komen, en het kan." Verklaarde hij zijn plotselinge verschijning, waarna hij de banden van zijn rugtas wat liet vieren, om hem vervolgens op de grond te laten vallen. Hij had een paar wapens aan boord van de Charon, een Grieks vrachtschip dat Lucas gebruikte om illegale waren naar Griekenland te vervoeren. Het was pas sinds kort dat Nick ook smokkelwaren voor andere landen dan Italië moest leveren. Veel maakte het hem niet uit, zolang Lucas zich aan zijn eind van de deal hield vond hij het prima. Niet dat hij een keus had.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Esther

avatar

Posts : 1062
Naam : Diantaa ;D

Profiel
Naam: Esther Marylin Campbell.
Partner: Don't you share your smile with anyone else but me. I wanna touch your heart. I wanna crush it in my hands.
Vereniging: Die Hard! - r.i.p.

BerichtOnderwerp: Re: My heart is flawless   za feb 11, 2012 5:20 am

De woorden die haar vader op het laatst nog had gezegd tegen haar, herhaalden zich keer op keer in haar gedachten nu ze eraan terugdacht. Ze kon het niet meer soepeltjes loslaten, zoals ze de afgelopen tijd wel had gedaan door middel van afleiding die ze kreeg van bepaalde omstandigheden, zoals school, vrienden, nieuwe kamergenoot, Die Hard en zo nog wel wat dingen. Met haar ogen nog steeds gesloten, hoorde ze een zacht geluid wat uit de lucht vandaan kwam. Een vliegtuig dat waarschijnlijk overvloog en daardoor een zoef achterliet. Het beeld van haar vader op zijn sterfbed deed haar bijna opnieuw haar adem stokken, maar ze wist zichzelf onder controle te houden. Dat haar moeders daarna nog zo koel tegen haar hadden gedaan, alsof het niets was geweest, deed haar eigenlijk het meeste pijn. Alsof hij niets betekende in hun leven, vooral niet in die van Janice, haar echte moeder.
Zachtjes ging haar borst op en neer en af en toe leek het zelfs dat ze haast geen adem meer haalde, zo geconcentreerd was ze erop bezig. Alsof ze de neiging had om zichzelf ook om te leggen, om bij haar vader en tante te zijn. Esther wist het gewoon niet meer, wat nou eigenlijk handiger zou zijn. Nick en Christian waren toch de laatste tijd behoorlijk geïrriteerd tegen haar bezig, de enigste die de echte vaste leden van Die Hard waren geweest, maar de afgelopen tijd wist ze het gewoon niet goed meer. Vooral nu ze het idee in haar hoofd had gehaald dat Nick zelfs de neiging had gehad om ermee te stoppen, haar studentenvereniging. Echt vaak had ze hem ook niet meer gesproken en al helemaal niet meer gezellig.
Wanneer er een stem klonk, opende ze haar ogen en merkte vanuit haar ooghoeken op dat Nick aan was gekomen. Maar hoe? Ze had de deur niet open horen gaan noch dicht. Was ze dan zo verraderlijk diep in haar gedachten verzonken, dat ze zelfs de dood tegemoet had kunnen komen, zonder het gemerkt te hebben? Maar toen klonk het vervolg op zijn begroeting en ontstond er een lichte glimlach op haar gezicht. Mooi, ze was dus niet gek geworden. ''Hallo Nick.'' Haar gezicht draaide ze naar de jongen toe, maar bleef verder wel gewoon liggen. Niet dat de grond echt warm was, of iets in die trant, maar ze lag gewoon heerlijk vredig. ''Ah vandaar. Ben je weer je skills aan het opvoeren?'' Beantwoordde ze hem en een gniffel ontsnapte uit haar mond. Hoewel ze wel lekker lag, vond ze het wel zo sociaal om op te staan, ondanks die uitbarsting van laatst tegenover de jongen en het feit dat ze elkaar zo afschuwelijk behandelden. Vanavond had ze daar geen zin in, ze wou gewoon vrede. Al was het maar voor één avond. Esther voelde zich niet zo heel fantastisch, eerder gezegd gewoon down, en dat maakte haar niet chagrijnig, woedend, zoals gewoonlijk. Binnen enkele seconden was ze dan ook opgestaan, liep naar hem toe en ging daar op een ligbankje zitten, maar op een manier dat hij naast haar kon zitten. ''Kom..'' Vroeg ze zacht, niet fluister-achtig, maar het tegenovergestelde van op een harde manier, zoals ze gebruikelijk tegen anderen praatte. Haar armen had ze op haar knieën gelegd, haar handen ineen en nu richtte ze haar ogen daarop. Tot op het moment dat haar mobiel afging en een lied afspeelde, wat ze vanochtend nog had in gesteld. Waarom wist ze niet precies, maar het had op haar mobiel gestaan en verklaarde haar emoties van vandaag. De tweestrijd die in haar hoofd bevond, tussen leven en dood, het paste allemaal precies in elkaar.
Na enkele seconden bewoog ze zich dan ook eventjes om hem uit haar broekzak te vissen en te kijken wie haar precies belde. Haar moeder, Janice, alweer. Zonder hem dit keer uit te drukken legde ze hem simpeltjes naast haar neer aan de linkerkant, zodat hij tussen hen in zou liggen zodra Nick zou gaan zitten. Normaal had ze hem weer terug in haar broekzak gedaan wanneer ze op het rode knopje gedrukt had, maar dit keer had ze daar geen zin in. Ze had het zo ingesteld dat hij na een aantal keer overgaan op voicemail zou komen, dan kon ze daar lekker tegenaan lullen. Bovendien zou het haar moeder dan ook geld kosten, wat ze maar al te graag wou laten gebeuren. Als ze niet emotioneel zou leiden, dan moest het maar op iedere andere mogelijke manier. Ze liet nog een lichte zucht ontsnappen en keek naar de jongen. ''Hoe gaat het met je?'' De gebruikelijke vraag die een normaal iemand zou stellen, die zijzelf ook vaak genoeg gebruikte in een gesprek, om überhaupt zo op gang te komen. Hopelijk dan. Het was nu alleen omdat ze niet over zichzelf wou praten, niet over haar eigen emoties, gedachten, maar nu over hem. En dat het voor lang over hem zou gaan.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nick

avatar

Posts : 752

Profiel
Naam: Nick di Destino
Partner: -
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: My heart is flawless   za feb 11, 2012 11:33 pm

Een lichte glimlach verscheen op haar gezicht, haar zachte trekken bleven bewaard. Verdwenen niet, zoals dat meestal gebeurde als ze iemand aan keek. Op dit soort momenten, deed ze hem denken aan het meisje dat hij jaren geleden tegen was gekomen in Palermo. Zijn beste vriendin. Hij vroeg zich af, of hun band ooit weer zo hecht kon worden. Waarschijnlijk niet, daarvoor was ze te veel veranderd. Toch sprak het idee hem aan, hij miste die tijd. De tijd dat het er niet toe had gedaan wie ze waren. Een zucht schoof over zijn lippen, bij het horen van haar woorden verscheen en een lichte grijns op zijn gezicht. "Het is hier zo saai, dan kan ik beter zelfs iets leven in de brouwerij brengen hea?" Antwoordde hij schouderophalend, je zou kunnen zeggen dat Nick verslaafd was aan de kick die uitdagingen hem gaven. De kick die hij kreeg als hij balanceerde op het randje van de dood, het gevaar recht in de ogen kijken en het trotseren. Het voelde geweldig. Vroeger had hij het altijd samen met Levi gedaan, ze hadden steeds gekkere en gevaarlijkere dingen bedacht. Sommige uitdagingen, waren daadwerkelijk slecht geëindigd. Zo was Levi een keer van een dak af geflikkerd, het was de eerste keer dat Nick in het ziekenhuis geweest. Maar hij wist dat als hij zijn beste vriend niet had gebracht, die het waarschijnlijk niet had overleefd. Toch hadden ze nog geen maand later weer over de daken de stad doorkruist, lachend, elkaar op juttend. Esther was overeind gekomen, was op een lig bankje gaan zitten maakte hem zacht duidelijk dat hij naast haar moest gaan zitten. Een liedje begon te spelen, zacht en treurig. Hij keek naar Esther, hij moest eerlijk toegeven dat hij zich zorgen om haar maken. Het was hem niet ontgaan dat ze nogal down was, hij wist dat de dood van haar vader haar aangreep maar hij vermoedde dat er meer aan de hand was dan dat. Ze pakte haar mobiel, maar nam hem niet op legde hem neer op de bank. Hij ging naast haar zitten, het mobieltje lag tussen hen in. "Moet je die niet opnemen?" Vroeg hij, keek haar voor een moment vragend aan. Hij trok zijn capuchon van zijn hoofd, zijn blonde krullen zaten nog wariger dan voor hij het dak op was geklommen. Hoe het met hem ging? Het lag er aan hoe je het bekeek. Hij werd ziek van bezorgdheid over zijn zusje, het idee dat ze nu op straat rond liep zoekend naar klanten. Het liefst zou hij onmiddellijk naar Sicilië vliegen, de keel van elke man die haar aanraakte doorsnijden. "Ik weet het niet. Ik maak me zorgen om Angel, ik haat het dat ik hier ben en niks kan doen om haar te helpen. Ze is twee weken geleden tien geworden, maar dat maakt het niet oké dat ze met mannen naar bed gaat om heroïne te kunnen komen. Het is een kwestie van tijd voor ze er aan onder door gaat. Ik heb me moeder er kapot aan zien gaan maar ik weet zeker dat Angel het nog geen jaar volhoudt. Daarvoor is ze te klein, ik kan haar niet verliezen Esther." Het laatste was niet veel meer dan een fluistering, hij staarde voor zich uit. Liet zijn hoofd in zijn handen zakken, het was tijden geleden dat hij zo eerlijk was geweest. Dat hij zichzelf zo open voor iemand had gesteld. Hij beet op zijn lip, herpakte zichzelf en tilde zijn hoofd op. Keek Esther recht aan in haar blauwe ogen. "Hoe gaat het met jouw?" Vroeg hij, hopend dat ze net als hem eerlijk antwoord zou geven.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Esther

avatar

Posts : 1062
Naam : Diantaa ;D

Profiel
Naam: Esther Marylin Campbell.
Partner: Don't you share your smile with anyone else but me. I wanna touch your heart. I wanna crush it in my hands.
Vereniging: Die Hard! - r.i.p.

BerichtOnderwerp: Re: My heart is flawless   zo feb 12, 2012 4:09 am

Esther was opgelucht dat Nick haar niet afwees en gewoon koeltjes weg zou lopen omdat ze het de laatste tijd toch al niet goed hadden. Wanneer ze dan ook voelde dat het bankje wat dieper wegzakte aan zijn kant, maakte haar hart een salto. Het was raar, dit had ze al in tijden niet meer zo intens gevoeld als ze bij hem in de buurt was. Hetzelfde gevoel als dat ze heel soms bij Christian had gehad, maar minder sterk als dat het bij deze jongen was. Haar oude, beste vriend. Ze twijfelde of dat nog steeds het geval was, aangezien hun contact voor lange tijd verloren was gegaan en ze beide in de tussentijd enorm veranderd waren. Per toeval waren ze elkaar hier weer tegengekomen, verbazingwekkend eigenlijk. Was het toeval, of het lot?
Het maakte eigenlijk niet bepaald uit, ze waren elkaar weer tegengekomen en dat was het belangrijkste. Maar hoe het nu tussen hen zat, dat was eigenlijk nog best onduidelijk in haar gedachten. Ze zou er vanzelf wel achter komen, toch? Misschien dat hij hetzelfde dacht en hij het voortouw zou nemen om die vraag te stellen.
Haar handen had ze inmiddels langs de zijkanten van haar hoofd geplaatst, zodra ze naar de zwarte grond keek. De vraag die Nick stelde deed haar opkijken en voor kort zuchten. ''Nee, het is Janice maar.'' Beantwoordde ze het dan ook vrijwel zachtjes en kon het niet laten om voor kort een blik op het apparaat te werpen.
Zou hij opmerken dat het expres zo'n emotioneel lied was wat ze had ingesteld, of er niet eens naar opkijken? Zijn capuchon ging af, waardoor ze hem wat beter in het zicht kreeg, maar lang keek ze hem niet aan. Na enkele seconden klonk de laatste piano toon en floepte het muziekje uit op haar mobiel. Niet dat het helemaal afgespeeld had, maar wel lang genoeg om te horen dat het niet haar op en top metal-nummer was, van het genre waar ze normaal gesproken naar luisterde.
Ze luisterde aandachtig naar wat haar vriend te zeggen had en glimlachte zelfs gewoon vriendelijk, wat haar maar zelden lukte met het gevoel erbij, ook al had dat niets met het klote onderwerp te maken waar ze het over hadden. ''Whoa, wacht? Tien en nu al..'' Esther kapte haar zin af, wist niet hoe ze verder moest gaan. Zelfs zij was hier geschokt van. Angel? Dat kon niet. ''En je vrienden dan? Hebben die haar niet tegengehouden? Ik snap het niet, hoe is ze aan die heroïne gekomen dan?'' Wist ze als enige te verzinnen om uit te brengen en durfde haar blik na een aantal seconden niet meer op de zijne te richten, waarna die al gauw afdreef naar haar handen die nog steeds rustig op haar benen lagen.
Zoals ze stiekem wel al had verwacht, kreeg ze de vraag die ze net aan hem had gesteld gewoon teruggekaatst en wist dat ze die eveneens eerlijk moest beantwoorden. Anders klonk het zo asociaal. Hoewel ze dat gedrag meestal wel vertoonde, betekende dat niet dat ze puur en puur van haat en nijd opgebouwd was. Het was moeilijk te verklaren en toe te geven; maar zelfs zij had van binnen een klein hartje wat met liefde gevuld was, ook al was het moeilijk te vinden. ''Best.'' Zei ze, maar vlak daarna slikte ze en durfde haar blik niet meer op hem te richten. Dit keer voelde ze haar hart wat harder bonken, waarom wist ze niet precies. Wat was dit toch? Hoe kon dit? ''Mijn vader ligt al een tijdje in zijn graf, mijn lievelingstante is laatst ook er onder door gegaan, die dag dat Jimmy terugkwam in ons clubhuis, en mijn moeders doen alsof het allemaal maar niets is geweest. Ik wil haar niet spreken, hoewel zij daar het tegenovergestelde over denkt.'' De roodharige meid slikte opnieuw, dit keer wat zwaarder, en hoewel ze er tegenop keek, wist ze haar hoofd naar hem te draaien. Haar blauwe ogen vonden de zijne en vanaf dat moment leek haar adem te stokken. Ze wou niet meer over dit onderwerp praten, het gaf alleen maar ongemakkelijkheid. En ze wou vooral al geen medelijden, iets wat ze nu wel al voor hem en Angel voelde. Was het daarom dat ze zich altijd zo kil tegenover anderen vertoonde? Omdat ze angst had voor andere emoties die zwakker waren? De blije, liefdevolle emoties?
Op dat moment bracht ze de vingertoppen van haar rechterhand naar zijn kin, zodat die recht tegenover de hare zou staan en bracht daarna haar rode, volle lippen naar de zijne toe, waarbij ze haar ogen ondertussen sloot.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nick

avatar

Posts : 752

Profiel
Naam: Nick di Destino
Partner: -
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: My heart is flawless   zo maa 11, 2012 4:11 am

Janice maar? Nick wist dat Esther geen goede band had met haar moeder, maar dat hij had het idee dat het er de laatste tijd niet beter op was geworden. Zoals Ether over haar sprak, klonk het alsof ze haar iets verschrikkelijk aan had gedaan. Maar wat? Onderzoekend keek Nick het roodharige meisje aan, hij probeerde haar emoties te pijlen. Haar gedachten te raden. Het was moeilijk, ze had zich net als hem afgesloten van de buitenwereld. Liet niet snel zien hoe ze zich van binnen voelde, al wist hij dat hij er door haar schild heen zou kunnen prikken. Als hij niks verkeerd zou zeggen, iets wat met Esther nogal lastig was. Aangezien ze de normaalste woorden verkeerd op kon vatten, ze schoot in de aanval als je te dicht bij kwam. Nick moest eerlijk toe geven dat hij dat zelf deed, als mensen hem te veel vroegen werd hij altijd kwaad. Het was toch zijn leven? Daar hoefde niemand zich mee te bemoeien, ze konden er toch niks aan veranderen. Oké, soms was het fijn met iemand te praten. Soms moest je gewoon echt wat kwijt, zoals hij nu. Het was makkelijker om aan Esther te vertellen hoe het nu eigenlijk zat, dan aan Iana. Waarom wist hij niet. Misschien omdat Esther hem eerder zou begrijpen, al kwam ze uit een ander milieu als hem. Ze wist er meer van dan Iana, ze kende de achterbuurt en het leven er in. Niet zoals hij, tenslotte was ze er niet opgegroeid. Maar ze wist hoe het er aan toe kon gaan, bovendien zou ze hem niet zo snel veroordelen voor zijn daden. Tenslotte had ze zelf vaak genoeg de wet overtreden. Esther begon te praten, viel weer stil. Nick beet op zijn lip, hij wou niet laten zien hoeveel pijn dit hem deed. Hoeveel pijn zijn zusjes verslaving hem deed. Hij haalde diep adem, besloot gewoon antwoord te geven op haar vragen. Zijn stem klonk zacht, bijna breekbaar. "Mijn zusje is nogal koppig, ze luistert naar niemand. Alleen naar mij, maar nu ik hier zit kan ik haar niet onder controle houden. Mijn vrienden hebben het geprobeerd maar ze is het niet geluk. Aan heroïne komen, is in onze buurt niet zo moeilijk. Ik was op mijn zevende al het loop jongetje van me moeder. Doordat me zusje en ik als het waren verslaafd zijn geboren, was ze nog sneller aan die troep verslaafd dan normale kinderen." Voor een moment keek hij naar Esther, ze had haar blik neer geslagen. Het was bijna alsof ze hem niet aan durfde te kijken.
Haar best klonk ongeloofwaardig, maar hij zei niks. Voelde dat het beter was zijn mond te houden, voor nu. Ergens verbaasde het hem dat ze verder sprak, dat ze hem de waarheid vertelde. Hij wist dat haar vader was overleden, wist hoe moeilijk ze het er mee had. Het nieuws van haar tante was nieuw voor hem, zonder er bij na te denken sloeg hij zijn arm om haar heen. Sommige mensen zat het ook altijd tegen. "Waaraan is je tante overleden?" vroeg hij aarzelend, terwijl hij haar met zijn blauwe ogen onderzoekend aan keek. Hij wist niet goed wat hij moest zeggen, hij kon nooit goed met dergelijke situaties om gaan. Zo goed als hij was, in luchtige, flirterige gesprekken, zo slecht was hij in diepe serieuze gesprekken. Esther legde haar vingertoppen onder zijn kin, voor hij goed en wel besefte wat er gebeurde drukte ze haar zachte lippen op de zijne. Hij sloot zijn ogen, bijna automatisch. Beantwoorde haar kus, nog geen vier seconden later besefte hij wat hij nu eigenlijk deed. Direct trok hij zijn hoofd terug, legde zijn hand op haar schouder en duwde haar op die manier iets bij hem vandaar. "Nee, Esther." Mompelde hij, hij liet zijn hand zakken, haalde ook zijn arm -die nog om haar heen lag- weg. "Ik ben weer samen met Iana, en ik wil het niet nog eens verpesten. Ik geef om je, maar... ik zie je niet zoals ik Iana zie. Het spijt me." Fluisterde hij, waarna hij op stond en naar de dak rand toe liep. Hij legde zijn handen tegen zijn achterhoofd, richtte zijn blik op de hemel. Damn, dit had hij niet zien aan komen. Hij wist niet dat Esther meer voor hem voelde dan vriendschap, hij wist niet dat hij zo zou reageren als ze hem zoende. Het had goed gevoeld, heel even, had zijn hart een slag sneller geslagen. Hij wou zijn relatie met Iana niet verpesten, niet weer. Hij hield van haar, wist dat ze de enige voor hem was. Of niet? Fuck, nu begon hij ook te twijfelen. Hij onderdrukte de neiging over zijn schouder naar Esther te kijken, hij wou niet weten hoe ze hier op reageerde. Hoe ze zou reageren op het feit dat hij weer met Iana was, op het feit dat hij haar had afgewezen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: My heart is flawless   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
My heart is flawless
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Monica High School :: Living Building :: Flat Roof-
Ga naar: