IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 No Regrets

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Colin

avatar

Posts : 211
Naam : Max

Profiel
Naam: Colin Strife
Partner: Forget them other boys, baby. Forget them other guys.
Vereniging:

BerichtOnderwerp: No Regrets   zo maa 18, 2012 2:46 am

Met een gigantische grijns op zijn gezicht keek Colin nog een laatste keer achterom. Zijn ouders zagen er niet echt tevreden uit. Ze wilden hun zoon niet zien vertrekken, maar hij had zijn zinnen op de studie gezet en geen mens kon hem van die beslissing terugbrengen. Daar stond hij dan, op Manchester Airport, klaar om zijn geboorteland te verlaten om naar Amerika te gaan. Gelukkig spraken ze daar ook Engels, al was het dan met een Amerikaans accent. Het was iets waar hij waarschijnlijk aan zou moeten wennen. Zijn Britse accent klonk helemaal anders. Hij had genoeg films gezien waar ze met dat typisch Amerikaanse accent spraken. Hij zou geen moeite doen om zijn eigen accent weg te werken. Daar was hij te trots op, en eerlijk gezegd zou hij niet weten hoe hij dat moest forceren. De jongen draaide zich om en liep door de gate. Met een tevreden blik in zijn ogen stapte hij op het vliegtuig, wat een tijdje later opsteeg, om hem naar Amerika te brengen.

De lampjes in het vliegtuig sprongen aan en lieten hem weten dat hij eindelijk aangekomen was. Slaperig keek hij hoe de mensen rondom hem hun riem aandeden, omdat ze zo zouden gaan landen. Hij deed zijn riem ook om en een tijdje later was het vliegtuig geland. Een taxi bracht hem van Saint Monica Airport naar het schooldomein dat Monica High heette. Daar aangekomen leek de dag net te beginne, ook al was hij thuis in de voormiddag vertrokken. Hij had best wel last van een jetlag, maar dus ging hij eerst naar zijn kamer om even te slapen. Hij dropte zijn tassen in de kast en deed de deur dicht. Die zou hij later wel uitpakken. Met kleren en al plofte hij op het bed en vrijwel meteen viel hij in een diepe, droomloze slaap.

Toen hij wakker werd, bekeek hij de omgeving iets beter. Het was een tweepersoonskamer, ook al zag het er niet naar uit dat hij een kamergenoot had. Hij legde zijn haar in de plooi en deed een verse T-shirt aan. Met zijn hoodie half open liep hij naar buiten, de kamerdeur achter zich sluitend. Hij liep doelloos door de gang, tot hij in een gigantische kamer kwam, met in het midden een trap naar wist hij veel waar. Hij negeerde de drukte van de kamer en liep richting de trap. Blijkbaar kwam die uit op een dak, waar verschillende zitzakken lagen. Colin plofte in een van de blauwe zakken en keek naar het uitzicht op de stad. Het was echt immens. Hij vroeg zich af hoe snel hij er in verdwaald zou raken. Daarom besloot hij om de eerste dagen in de buurt van de school rond te hangen. Tot hij wat vrienden had die de stad wat beter kenden. Hij hoopte toch dat hij snel vrienden zou maken. Colin was best een sociaal iemand. Echt lang kon hij niet zonder vrienden. Hij vroeg zich af of nieuwe leerlingen hier snel opgemerkt zouden worden. Hij wachtte af, benieuwd of iemand hem zou komen begroeten of niet.

[Le Kenneth]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kenneth

avatar

Posts : 1535
Naam : Caro

Profiel
Naam: Kenneth Wayne Nixon
Partner: Shot me out of the sky, you're my kryptonite, Charlene
Vereniging: Famous

BerichtOnderwerp: Re: No Regrets   zo maa 18, 2012 6:12 am

Een grijns rustte op het gezicht van de jongen terwijl hij rustig door de gangen van het gebouw liep waar hij genoeg tijd had doorgebracht toen hij nog niet zijn eigen appartement had. De jongen begroette de mensen die hij herkende met een simpel knikje. Het was niet zo lang geleden dat hij hier nog op een kamer had gelegen met Charlene, en dat zou nog wel meer voorkomen in de toekomst. Of toch zolang de twee niet bij elkaar woonde zou dat gebeuren. Eigenlijk was het best we grappig dat sommige hem niet echt leken te herkennen door het feit dat hij zijn look had omgegooid. Het was gewoon tijd dat hij afstand nam van zijn oude zelf, en daarmee ook deels van zijn oude vriendinnetjes hier. Buiten van Charlene, zij was degene met wie hij uiteindelijk verder zou willen gaan. Zij had hem ook nog niet gezien sinds hij zijn haren had laten knippen en heel die shizzle, en eigenlijk was hij op weg naar haar.Maar in plaats daarvan had hij besloten naar het dak te gaan. Eens zien of daar wat bekende waren te zien, van het voetbalteam dat hij nu coachte, of tja gewoon mensen die hij nog eens moest spreken. Wat luidruchtig duwde hij bovenaan de trap de deur open en meteen voelde hij het zonlicht op zich neer slaan. Ah, geweldig. Het was een tijdje geleden dat hij nog op het dak was geweest, maar nog steeds was het niets veranderd. Op zijn appartement had hij enkel een eigen balkon, en tja hij kon wel op het dak maar dat was niet echt hetzelfde als hier. Rustig keek hij rond, vond niet bepaald iemand die hij herkende dus hij sjokte maar droogjes verder over het dak. Klaar om zo meteen weer te vertrekken richting Charlene, of naar het voetbalveld. Want zijn eerste training was morgen, en uiteindelijk moest hij zich daarop ook nog wat gaan voorbereiden. Al zou hij het niet als moeilijk zien om de sport te geven die hij al van kleins af aan deed. Kenneth had de afgelopen met zijn neus in de boeken gezeten, wat gejamd op zijn gitaar, wat gaan drinken, en ook had hij een lijst bekeken met mensen die nog in het team zaten, met de bij behorende gezichten erbij natuurlijk. Een paar blijvezitters, een paar nieuwelingen, perfect gewoon.
Kort streek hij over zijn wang en merkte uiteindelijk een jongen met blonde haren op. Deze had hij nog nooit van zijn leven hier gezien. Kort dacht hij verder na, maar nee, er schoot hem niets te binnen. Met een grijnsje op zijn gezicht stapte hij op hem af. De blonde knul zat met zijn blik gericht op de stad, jup het was een nieuwe leerling. Geen twijfel mogelijk. Altijd wel leuk om tegen te komen. Wanneer hij de afstand overbrugd had die tussen hen in zat plofte hij naast hem neer in een van de zakken. ‘Je leert de stad wel snel genoeg kennen hoor, geloof me maar.’ Sprak hij op een vrolijke toon. Kenny richtte zijn blik al snel weer op de jongen en stak vervolgens zijn hand uit naar hem. ‘Ik ben Kenneth.’ Het feit dat de jongen hem raar zou kunnen vinden nam hij er uiteindelijk maar bij. Het feit dat in de maatschappij van vandaag, al amper vreemde mensen werden aangesproken, voor enige bedreiging voor de nationale veiligheid was gewoon een hele hoop bullshit bij elkaar, voor simpel te zeggen dat de mens een bang wezen was.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Colin

avatar

Posts : 211
Naam : Max

Profiel
Naam: Colin Strife
Partner: Forget them other boys, baby. Forget them other guys.
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: No Regrets   zo maa 18, 2012 7:55 am

De blondharige jongen wist niet echt wat hij ervan moest verwachten. Hij beet op zijn onderlip, iets wat hij wel vaker deed als hij zich ergens zorgen over maakte of als hij zat na te denken. Het was een tic nerveux van hem, een koppige die hij van zijn vader had meegekregen. Urenlang had hij samen met zijn vader in het bureau gezeten, omdat Colin geen broers of zussen had om zich mee bezig te houden. Zijn vader werkte parttime, en nam zijn jonge zoon dan gewoon mee naar zijn werk. Dat kon allemaal, want hij was de grote baas. Als hij het te druk kreeg, werd de jongen achtergelaten bij een aardige, jonge vrouw. Want ja, dat was haar werk. Hem bezighouden als zijn vader in een belangrijke vergadering zat. Echter als hij het minder druk had, kon zijn Wayne zich gewoon zelf bezig houden met zijn zoon. Dan speelden ze spelletjes waar hij nooit genoeg van kon krijgen. Een van zijn favorieten was 'mirror'. Elkaar gewoon nadoen. Dat had geleid tot het bijten op zijn lip als hij in gedachten verzonken was. Zijn moeder maakte er altijd grapjes over. Zijn groenblauwe ogen gleden over de leerlingen, die rusting in groepjes zaten te praten. Dat deed hem spontaan heimwee krijgen naar zijn eigen school, waar hij een van de populairdere jongens was. Er waren altijd wel vrienden in de buurt waar hij lekker mee kon rondhangen. Hier lag het anders. Zouden ze een vreemdeling snel toelaten in hun groep, of zou hij altijd een loner blijven? Want ja, niemand kende hem, en hij wist niet hoe het hier zat met de sociale factoren. Waren ze bang of gewoon afstandelijk omdat hij zo stil was? Een vreemd uiterlijk had hij niet, en op het accent na, kon waarschijnlijk niemand opmerken dat hij niet van hier was. Plots werd de deur niet echt zachtaardig opengegooid. Een jongen verscheen in de deuropening en hij keek rond, alsof hij naar iets of iemand zocht, maar dat niet vond. Colin richtte zijn blik weer vooruit, zich afvragend hoeveel verschillende straten er hier zouden zijn en hoe het mogelijk was dat hij er niet in verdwaald zou raken. Een doffe plof kondigde aan dat iemand in een van de zakken naast hem gaan zitten was. Toen hij opkeek, zag hij dat het de jongen was die daarnet nog in de deuropening had gestaan. ‘Je leert de stad wel snel genoeg kennen hoor, geloof me maar.’ Zei die glimlachend. Colin trok zijn wenkbrauwen spottend op. "Dan ken je mij nog niet", Grijnsde hij terug. Zijn accent viel op, tussen al het Amerikaanse geklets door.

De jongen stak zijn hand naar hem uit. ‘Ik ben Kenneth.’ Zei hij erbij. Met een grijns nam hij de hand van Kenneth aan en schudde die kort. "Colin. Colin Strife. Nieuw hier in Saint Monica", Zei hij. Hij liet zich nog een beetje verder achterover zakken in de blauwe zak waar hij in zat. Veel zin om nu iets te doen had hij niet. Ook al had hij best wel diep geslapen, moe was hij nog steeds. Hij stak de schuld op zijn uitputtende reis, al kon het ook liggen aan die slapeloze nachten die hij had doorgebracht de laatste tijd. Hij had niet kunnen beslissen of hij aan Eryn kon zeggen dat hij weg ging, waarschijnlijk voor een lange periode. En net op dat moment was ze zo teder met hem omgegaan. Ze had hem letterlijk gek gemaakt door haar aanrakingen en de liefde die ze voor hem had. Het had hem nachtenlang beziggehouden, maar hij weigerde om op zijn beslissing terug te komen. Gaan, niet gaan. Uiteindelijk was hij toch vertrokken, en tot hiertoe had hij er nog geen spijt van, al wist hij niet wat er zou gebeuren als hij haar opbelde om te zeggen waar hij uithing. Zou ze doordraaien, of zou ze het begrijpen? Het was iets wat alleen duidelijk zou zijn als hij haar ook werkelijk sprak, maar hij besloot om het nog niet meteen te doen. "Kom jij van hier of ook uit een ander deel van de wereld?" Vroeg hij toen maar, om zijn gedachten te verzetten.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kenneth

avatar

Posts : 1535
Naam : Caro

Profiel
Naam: Kenneth Wayne Nixon
Partner: Shot me out of the sky, you're my kryptonite, Charlene
Vereniging: Famous

BerichtOnderwerp: Re: No Regrets   ma maa 19, 2012 1:22 am

Kenneth wachtte rustig af op enige reactie van de nieuwe jongen. Eigenlijk was het best nog wel raar dat hij hier nog gewoon zat terwijl hij evengoed thuis op zijn terras kon zitten om van het uitzicht te komen genieten. Maar dan was de kans dat hij de jongen naast zich nooit had ontmoet, en dat zou misschien nog al stom wezen, ook al zou de tijd dat uitwijzen. Voor kort schoten zijn ogen naar enkele mensen die binnen kwamen, en daar zaten de jongens bij die hij nodig had. Maar uiteindelijk kon hij nu niet bepaald opstappen, dat zou gewoon onbeleefd zijn tegen over de blonde jongen. Dus hij bleef maar mooi zitten, wachtend tot hij zou gaan reageren op hem. Toch besloot Kenneth die andere ook maar in het oog te houden, zodat ze niet onopvallend weg konden sneaken later. Want dan kon hij ze weer verder gaan zoeken, en tja daar had hij werkelijk geen zin in om eerlijk te zijn. Dan kon hij net zo goed beter gaan wachten tot de training ook werkelijk was, kon hij zichzelf van al het geloop besparen en was hij veel eerder bij Charlene geweest vandaag. Hm, waarom had hij daar niet eerder aan gedacht eigenlijk? Wanneer de jongen naast hem uiteindelijk reageerde op zijn woorden moest hij even lachen. Point taken. ‘Ach, het lijkt groter dan het werkelijk is hoor. Plus, als je een goede gids hebt dan ken je de stad op twee dagen al.’ Het accent van de jongen was stiekem wel grappig, of gewoon raar maar goed dat was vrij normaal aangezien de jongen heel waarschijnlijk niet van de States was. Groot Brittannië, een land waar hij ook nog wel eens naar toe zou gaan. Gewoon om eens op te treden en wat voetbalwedstrijden daar mee te maken. Al zou dat nog niet voor in de nabije toekomst zijn, eerst alles hier maar regelen.
De jongen stelde zich al gauw voor als Colin, dat zou een naam worden die hij zou gaan onthouden. Of toch al zeker proberen die te onthouden, met al zijn schoolzaken, en dan nog is het coachen, en zijn persoonlijke leven trachtte hij nog wel eens iets te vergeten. Maar wie niet? Uiteindelijk drong het tot hem door dat de jongen sprak over Saint Monica. Kort krulde zijn mondhoeken even naar omhoog. ‘Kleine tip, zeg in het vervolg Santa Monica, mensen bekijken je hier nog wel eens vreemd als je Saint gaat zeggen.’ Knipoogde hij. Natuurlijk bekeek men je hier raar als je zoiets zei, logisch ook aangezien het niet Saint Monica heette. Oke, het betekende het zelfde als je het echt wou gaan vertalen en die shizzle, maar toch. Even keek hij Colin aan, deze leek ergens helemaal anders te zitten met zijn gedachten, maar hij besloot zijn mond maar gewoon te houden, aangezien hij de jongen nu enkel nog alleen bij naam kende zou het stiekem stalkerig overkomen als hij plots zou vragen wat er scheelde. ‘Wel, ik kom gewoon uit een ander deel van het land, niet echt zo interessant, ik weet het.’ Grijnsde hij eventjes. Het was al duidelijk dat de jongen uit een ander land kwam door zijn accent, daarom vroeg hij er ook niet naar. ‘Dus Engeland, right? Hoe is het daar? Ik wil er ooit wel eens heen gaan, maar dat moet nog even wachten.’ Zelfs dit kwam al raar over moest iemand het tegen hem zeggen, veel trok hij er zich niet van aan. Maar uiteindelijk interesseerde hij zich ook wel werkelijk in het geboorteland van de jongen. Laura was uit Engeland geweest, en ze vertelde vroeger voor het ongeluk altijd honderd uit over het land, stiekem had hij dat altijd wel leuk aan haar gevonden. Even keek Kenneth naar de hemel, heel waarschijnlijk zou ze nu niet over hem waken, maar zou ze bij haar familie in Engeland zijn, of toch in hun gedachten. Een zucht schoof over zijn lippen, snel zorgde hij dat de gedachten verdwenen. Geen zin om te pruilen tegen over de nieuweling hier.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Colin

avatar

Posts : 211
Naam : Max

Profiel
Naam: Colin Strife
Partner: Forget them other boys, baby. Forget them other guys.
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: No Regrets   ma maa 19, 2012 8:11 am

Zijn gedachten maakten weer een sprongetje naar het verleden, iets wat hij eigenlijk af zou moeten leren als hij in gesprek was met iemand. Helaas kon hij het niet helpen. Hij had altijd de neiging om nieuwe mensen te vergelijken met oude bekenden. Kenneth leek qua karakter best wel op een jongen die hij wel tot een van zijn betere vrienden benoemt had. Khyle was precies zo; supersociaal, vrolijk en vriendelijk. Colin vond Kenneth wel aardig, vooral omdat hij geen rotopmerkingen leek te maken over het feit dat hij nieuw was. En zijn accent. Als hij ergens schrik voor had, dan was het wel dat iemand hem zou uitlachen om zijn Britse accent. Hij was nog nooit in Amerika geweest, dus hij wist niet hoe ze er op zouden reageren. En de jongeren van tegenwoordig zochten nu eenmaal nogal snel redenen om iemand te kwetsen. Dat zat er blijkbaar in gestampt. De beste zijn, je boven iemand opstellen, de baas zijn. Hij had een hekel aan zo'n mensen. Hij kon ze gewoon niet verdragen. Hun eigenschappen leken bijna het tegenovergestelde van de zijne, omdat hij er extra op lette. Hij haatte het als iemand zo tegen hem deed, dus hij zou het niet in zijn hoofd halen om iemand anders ook zo te behandelen. ‘Ach, het lijkt groter dan het werkelijk is hoor. Plus, als je een goede gids hebt dan ken je de stad op twee dagen al.’ Sprak Kenneth en Colin's blauwgroene ogen gleden over de grote stad. Een nerveus glimlachje kwam om zijn lippen. Hij was niet bang om te verdwalen. Hij was gewoon bang om de verkeerde mensen tegen te komen. Deze stad leek nog zoveel groter dan Manchester, en zelfs daar was het niet veilig om in je eentje rond te lopen als je de weg niet kende.

‘Kleine tip, zeg in het vervolg Santa Monica, mensen bekijken je hier nog wel eens vreemd als je Saint gaat zeggen.’ Raadde Kenneth hem aan. "Got it", Grijnsde hij terug. Beginnersfouten. Zolang er iemand was die hem daarop kon wijzen en hem kon corrigeren, kwam het allemaal goed, right? ‘Wel, ik kom gewoon uit een ander deel van het land, niet echt zo interessant, ik weet het.’ Antwoordde Kenneth op zijn vraag van daarnet. Colin grinnikte, blij dat hij iemand had gevonden die tenminste zin had in een gesprek. Het zou nogal lonely zijn als hij zijn eerste dag helemaal vriendloos was. ‘Dus Engeland, right? Hoe is het daar? Ik wil er ooit wel eens heen gaan, maar dat moet nog even wachten.’ Raadde Kenneth. Ja, aangezien hij met zo'n prachtig Brits accentje sprak, was het niet heel erg moeilijk om achter zijn land van herkomst te komen. "That's right," Begon hij opgewekt. "Ik kom uit Manchester. Als je het mij vraagt, is alles er prachtig, behalve het weer", Zei hij enthousiast, blij dat hij kon praten over iets waar hij veel over wist. Kwam hij niet als een randdebiel over. "En dan heb je onze voetbalploeg, Manchester United. Ooit al van gehoord?" Vroeg hij toen, nieuwsgierig. Hij wist dat ze hier in Amerika niet veel gaven om voetbal, maar het was altijd al zijn passie geweest. De blonde jongen vroeg zich af wat hij nog meer over Engeland kon vertellen. "Oh ja, en als je ooit in Engeland bent, probeer dan een English Breakfast", Raadde hij hem aan, als een pro reisgids. "Ik heb een pro plan. Ik neem je gewoon mee als ik naar huis ga, om mijn ouders te bezoeken. Kan ik je alle awesome dingen laten zien", Grijnsde hij scheef, ook al klonk het vast insane. Hij kende Kenneth nog maar net, maar dat boeide niet.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dave

avatar

Posts : 145
Naam : Joke ;3

Profiel
Naam: Dave
Partner: x
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: No Regrets   ma maa 19, 2012 9:29 am

Een uitgelaten zucht verliet zijn keel terwijl hij zich in zijn broek schopte, zijn schoenen aantrok en zich naar de badkamer haastte. Een Ray Ban zonnebril rustte op zijn neus terwijl hij een goedkeurende blik op de spiegel wierp en zijn mondhoeken optrok om zijn witte tanden te bekijken. Hij wou er altijd op zijn beste uitzien en van verschillende mensen wist hij dat dat in de smaak viel. Zijn roodgeruite hemd met een losse sweater boven maakte duidelijk dat Dave niet van plan was om uit te gaan. Zijn jeans was aan zijn knieën half gescheurd maar ook daar had hij half over nagedacht. Over uiterlijk en dergelijke wist ie wel redelijk veel. Sommigen zeiden zelfs dat ie op een homo leek met als zijn verschillende outfits die toch altijd perfect bij elkaar pasten.
Een laatste blik op de spiegel en hij stoof zijn kamer uit, smeet de deur achter zich dicht en vergrendelde zijn deur door het slot om te draaien en zijn sleutels losjes in zijn broekzak te gooien. Nonchalant drukte hij zijn beide handen in zijn voorste zakken en wandelde richting de deur die hij dit keer zachtjes sloot aangezien de vrouw aan de balie hem wel zeer op de vingers keek. Even keek hij om zich heen maar besloot dan toch maar richting het Flat Roof te lopen. Het was er meestal altijd wel gezellig en mensen die rust wilden zaten daar op de zitzakken. Net wat hij wilde; rust. Zijn capuchon gooide hij over zijn hoofd terwijl hij de Living Building weer instapte en de trap naar boven nam. De zonnestralen die vrijwel meteen op zijn gezicht schenen gaven hem een warm gevoel. Met zijn armen even gelukzalig achter zijn hoofd rok hij zich uit en wandelde richting de balustrade waar hij zijn armen relax over gooide. Zijn donkere ogen gingen het dak af en meteen vielen hem een tweetal jongens op aan de linkerkant van het dak in de zitzakken. Zou hij erop af gaan? Dave had zichzelf voorgenomen iets socialer te worden aangezien hij de laatste dag nogal vaak in zijn kamer zat te klooien met zijn laptop. Goedkeurend pushte hij zich naar het tweetal en keek hen vanuit zijn zonnebril glimlachend aan. "Hello." Zijn toon klonk vriendelijk -misschien wat geforceerd- maar toch deed hij zijn best die glimlach er op te laten staan. "Mag ik?" Even keek hij de twee een per een aan en liet zich uiteindelijk in een zitzak vallen naast de blondharige dude. Beiden zagen ze er wel leuk uit; chill. "Ik ben Dave." Aangezien hij merkte dat het gesprek wat stilviel doordat hij hun gesprek wat had verstoord haalde hij even diep adem waarna hij een grijns op zijn gezicht plakte. Zijn armen liet hij maar losjes over zijn gebogen benen vallen. Niet meteen wetend wat nog te zeggen draaiden zijn ogen naar een niet mis meisje aan de overkant van de Flat Roof. Haar lange bruine haren wapperden achter haar schouders mee met de wind en haar roodkleurige jurkje viel perfect om haar lichaam. Dave beet op zijn onderlip, keek van de twee dudes naar het meisje en richtte zich uiteindelijk toch maar naar de twee. Meisjes waren voor hem meestal maar een afleiding, niet zo best als hij daarvoor twee jongens zou laten zitten. Vrienden had hij op dit moment best nodig, al was het maar om zijn redelijk aparte leventje om te gooien. Hij streek met zijn rechterhand een pluk haar van voor zijn ogen en richtte daarna zijn bruine ogen op de bruinharige jongen die hij op een of andere manier van ergens herkende. "Kenneth?" Dave had al veel over hem gehoord op school, zijn streken en relaties en stuff. Of het nu deze dude was wist hij niet, hij leek wel op de beschrijving die hij er ooit eens van gekregen had.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kenneth

avatar

Posts : 1535
Naam : Caro

Profiel
Naam: Kenneth Wayne Nixon
Partner: Shot me out of the sky, you're my kryptonite, Charlene
Vereniging: Famous

BerichtOnderwerp: Re: No Regrets   di maa 20, 2012 7:56 am

Kenneth staarde even naar zijn handen, zo maar zonder reden. De jongen mistte zijn dagelijkse ritten op de motor, het dagelijkse getokkel op zijn gitaar, iets wat hij binnenkort ook maar weer eens moest opnemen. Heel stiekem moest hij gewoon weer in de muziek stappen zoals eens met Nonsens, maar die band was opgedoekt jammer genoeg, en voor de rest had hij nog niet veel drummers, gitaristen en mensen die het keyboard konden bespelen tegen gekomen. Best wel klote, maar goed, daar kwam hij ook wel weer over heen. De jongen kon altijd terug vallen op het gewoon spelen op de straat, daar had hij niemand anders voor nodig. Maar dan moest hij nodig tijd maken om daar eens aan te gaan beginnen. Ach, het zou hem heel waarschijnlijk wel gaan lukken, de inzet er voor had hij al, dus dan zou de rest ook wel gaan volgen natuurlijk. Eigenlijk, om eerlijk te zijn, kon hij evengoed zelf een band gaan starten, al wist hij zelf dat hij daar te weinig tijd voor had omwille van zijn studies, en de andere zaken waar hij zich natuurlijk ook nog mee bezighield.
Met zijn gedachten duidelijk verder weg dan zijn bedoeling was, ontging de reactie van de jongen hem. Muziek maken was naast voetbal, zijn uitjes op de motor, en zijn vrienden en daarmee dus ook Charlene een heel belangrijk stuk in zijn leven. Het was iets wat hij van kleins af aan had gedaan, eveneens als de sport die ervoor had gezorgd dat hij op deze school had kunnen beginnen. Uiteindelijk deed een soort van gegrinnik hem ontsnappen uit zijn gedachten waardoor hij even kort gedesoriënteerd leek. Juist, hij moest zijn hoofd erbij houden tijdens gesprekken, anders zou het nogal uitdraaien op iets vreemd, en aangezien hij Colin wel op een of andere manier interessant vond om mee te praten, wou hij dus niet dat zoiets nog gebeurde. Wanneer de jongen meedeelde dat hij uit Manchester kwam verscheen er een grote grijns op zijn gezicht. Manchester, het enigste wat hij van dat plaatsje wist was dat het een geweldig voetbal team had, maar hij wist zeker dat Colin hier hem wel zou inlichten over de rest. De enthousiaste toon van de jongen leek hem echter aan te steken, best wel grappig aangezien hij nogal hyperend over kwam nu. ‘Natuurlijk heb ik daar al van gehoord, geweldige ploeg.’ Een hyperende Kenneth was niet vaak te zien, dus eigenlijk had deze jongen het best goed getroffen hem zo te ontmoeten deze dag. Niet dat hij tegenwoordig down was, alles liep immers goed in zijn leven, en hij had nergens meer last van nu hij op de universiteit zat, daar werd tenminste niet zo vaak geroddeld als op Monica High zelf. ‘Een Engels ontbijt ea?’ Bedenkelijk keek hij de jongen aan. Daar had hij al genoeg over gehoord. ‘Is dat het enorme ontbijt wat niet velen weten op te krijgen?’ Sprak hij lachend. Zoiets kreeg hij waarschijnlijk zelf niet op, het was van wat hij gehoord had dan toch, werkelijk veel te veel voor iemand om op te krijgen. Was het misschien daarom waarom sommigen Britten zo dik waren? Het volgende wat over de lippen van de blonde jongen rolde deed hem nog harder lachen. ‘Gaan je ouders het wel goed vinden als je de eerste de beste Amerikaan mee neemt? Stiekem gaan ze me vast heel raar vinden of zo, en gaan ze like op het Britse Engels tegen me beginnen en versta ik er geen moer van, en dan ga ik dingen antwoorden die ze helemaal niet bedoelde ofzo. Niet dat ik het afwijs hoor.’ Ja hoor, heel waarschijnlijk meende Colin er vast geen enkel woord van, I mean het was gek om hem gewoon mee te nemen, ze waren nog als vreemde voor elkaar.
Plots, vanuit het niets zette een jongen zich bij het tweetal neer waardoor Kenneth even fronste. Maar uiteindelijk glimlachte hij toch naar hem en kroezelde eventjes door zijn haren. De jongen kwam hem alles behalve bekend voor, ook een nieuweling? Nee, hij had hem waarschijnlijk ooit wel eens zien lopen toen hij de stad in was gedoken. Algauw stelde de zwartharige jongen zich voor, en heel even leek er iets van herkenning door Kenneth heen te gaan. Niet dat ze werkelijk ooit gesproken hadden, maar hij wist nu wel ongeveer wie de dude was. Kort keek hij Colin aan, officieel dit gesprek was stil gevallen, net nu het wel lollig begon te worden. Toen hij zijn naam echter hoorde van Dave keek hij hem meteen aan. Hoe kon hij hem nu kennen? Hij zat niet eens meer op Monica High, en volgens hem zat Dave niet op de universiteit. ‘Hm, is het een goed iets dat je mijn naam kent of niet?’ Grijnsde hij even kort. Niet wetend of hij hier wel zo vrolijk om moest zijn of niet.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Colin

avatar

Posts : 211
Naam : Max

Profiel
Naam: Colin Strife
Partner: Forget them other boys, baby. Forget them other guys.
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: No Regrets   do maa 22, 2012 12:58 am

Het ontging hem niet dat een Kenneth begon te grijnzen toen hij Manchester vermeldde. Kwam waarschijnlijk door de bekendheid van de voetbalploeg. Het had hen wel een naam gegeven, ook al was Manchester niet zo gigantisch groot als de meeste belangrijke steden. Welja, als vijfde grootste stad van Engeland mocht Manchester er wel wezen. Het was dan ook een mooie stad, zowel qua cultuur als studiemogelijkheden. Maar hij had gekozen voor iets meer uitdaging. Amerika leek hem interessanter om te studeren, vooral omdat hij slim genoeg was om die hogere studies aan te kunnen. Aan hersens had hij geen gebrek, al miste hij soms de inzet om ook werkelijk iets te doen voor school. Hij hing liever gewoon rond en hij kon het natuurlijk niet maken dat hij een van zijn voetbaltrainingen miste. Dat zou hij ook missen, realiseerde hij zich nu. Het was een van de vele dingen die hij als sport uitgeprobeerd had, maar het had meteen zijn liefde en voorkeur gehad. Niet dat hij er erg goed in was, maar hij deed het graag. En iets wat je graag deed, ging je automatisch verbeteren, toch? Helaas kon hij niet meer gaan trainen nu, want hij wist niet hoe populair voetbal hier was. Veel Amerikaanse voetbalploegen kende hij niet. ‘Natuurlijk heb ik daar al van gehoord, geweldige ploeg.’ Reageerde Kenneth, redelijk hyperactief. De grijns op zijn gezicht werd nog groter. Awesome. "I know right", Zei hij glimlachend. ‘Een Engels ontbijt ea?’ Zei Kenneth toen. Hij keek nogal weird. ‘Is dat het enorme ontbijt wat niet velen weten op te krijgen?’ Colin schoot in de lach. Veel toeristen waagden zich inderdaad aan het ontbijt, maar het klopte dat er bijna nooit iemand was die het volledig op kreeg. Colin wel, maar ze aten het alleen op zaterdagochtend. Daar keek hij elke week naar uit, omdat het gewoon zo lekker was. En het gaf hem energie voor bijna de hele dag, dus dat kwam ook mooi uit, want zijn training was nogal intensief op zaterdagnamiddag, aangezien die dan ook drie uur duurde. "You heard of it", Grijnsde de jongen breed. Het Engelse ontbijt had dan ook een reputatie over de hele wereld, en Amerikanen onderschatten het iedere keer opnieuw. Hij wou het best wel zien gebeuren, Kenneth die zichzelf zo vol had gegeten dat hij geen hap meer op kon, maar dat er nog steeds eten over waren. Dan kwam nog het feit dat je ook alles moest lusten. Hij wist dat sommige mensen problemen hadden met de mushrooms en de warme tomaten, maar daar zei hij nooit nee tegen.

‘Gaan je ouders het wel goed vinden als je de eerste de beste Amerikaan mee neemt? Stiekem gaan ze me vast heel raar vinden of zo, en gaan ze like op het Britse Engels tegen me beginnen en versta ik er geen moer van, en dan ga ik dingen antwoorden die ze helemaal niet bedoelde ofzo. Niet dat ik het afwijs hoor.’ Zei Kenneth, en ergens had hij wel gelijk. Eigenlijk kende hij de jongen amper, maar dat kon hem niet veel schelen. Hij was niet van plan om in de eerste twee maanden te gaan, hij zou nog tijd genoeg hebben om rond te hangen en hem beter te leren kennen. En dat accent, dat was een probleem voor later. "We hebben nog tijd, don't worry. Als ik subtiel wat dingen over je vertel tegen hen, dan zullen ze het wel goed vinden. En dat accent, dat lossen we wel op later", Reageerde hij vrolijk. "Is het zo erg dan?" Vroeg hij een beetje argwanend. Want ja, hij klonk toch ook heel erg Brits, zou Kenneth hèm eigenlijk wel goed begrijpen?

Ineens kwam er een jongen bij hen zitten. Hij zei redelijk vriendelijk hallo. Wel jammer dat het gesprek zo een beetje stilviel. Nuja, hij zat hier nog een hele tijd, mogelijkheid genoeg om Kenneth nog eens te ontmoeten, een andere keer. De jongen droeg passende kleding, iets wat Colin wel kon waarderen. Zelf lette hij ook op zijn uiterlijk, al ging hij er niet mee overdrijven. Hij was niet ijdel. In tegenstelling tot wat Eryn beweerde, natuurlijk. Daar plaagde ze hem altijd mee. De jongen stelde zichzelf voor als Dave. "Ik ben Colin. Nice to meet you", Zei hij vriendelijk terug. Dave leek Kenneth wel bij naam te kennen, maar omgekeerd was dat niet het geval. Misschien gewoon door 'horen zeggen'. Dit maakte hem wel nieuwsgierig. Hoe bekend was Kenneth hier? Welke dingen had hij gedaan dat een onbekende zijn naam al wist?
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dave

avatar

Posts : 145
Naam : Joke ;3

Profiel
Naam: Dave
Partner: x
Vereniging:

BerichtOnderwerp: Re: No Regrets   vr maa 23, 2012 8:35 am

De manier waarop de jongen hem aankeek werd Dave al meteen duidelijk dat zijn naam dus daadwerkelijk Kenneth was. Een grijns sierde zijn gelaat terwijl hij met zijn wijsvinger langs zijn kaaklijn streek en hem daarna maar liet zakken. Zijn armen lagen nog steeds losjes over zijn benen al frutselden zijn vingers met de veters van zijn schoenen. Zijn haren werden bij elke windvlaag weggeblazen wat hem naarmate de tijd steeds meer begon te irriteren. Dus de oplossing kwam vrijwel meteen; capuchon over z'n hoofd. Zijn bruine ogen keken vanuit zijn Ray Ban zonnebril naar Kenneth die hem nog steeds verstomd stond aan te gapen en hem een vraag stelde die wel te verwachten was. "Volgens mij is het een goed én slecht teken. Alhoewel, ik heb al veel over je gehoord dat je veel ervaring hebt met een aantal meiden. Niet dat ik er iets tegen heb, best cool en stuff. Maar ook je liefdeszaken die als een lopend vuurtje de school rondvliegen. Volgens mij word je zowat aangezien als de 'old-badboy' van Monica High. Ik vang maar wat dingen op van gesprek tot gesprek." Zijn stem klonk nog steeds rustig en vriendelijk wat dus verried dat hij de jongen wat op stang wilde jagen, zien wat hoe hij zou reageren. Terwijl hij wachtte op een reactie draaide hij zijn hoofd naar de blondharige jongen die zich voorstelde als Colin. "Mooi weertje om een pint te drinken lijkt me, valt er hier niets te zuipen?" Zijn stem klonk lichtelijk verwijtend, niet naar de twee jongens toe maar naar het bestuur dat nooit wat drank beschikbaar had. Steeds moesten ze het zelf betalen, iets wat Dave niet al te grappig vond. Maar ja, veel viel er niet tegen te beginnen.
Met zijn hand streek hij door zijn kortgeknipte haren waarna zijn ooghoeken het meisje van daarnet in de gaten hielden. Af en toe merkte hij dat ook zij eens terugblikte maar nooit echt aansporen nam om op hem af te lopen. Jammer. Zijn ogen gingen voor even weer naar Colin, hij had een beste cute uiterlijk. Moest ie een homo geweest zijn was hij er wel op gevallen. Als hetero viel dat natuurlijk nogal moeilijk om te zeggen wat hij van een dude vond. "Allebei van de universiteit?" Aangezien het gesprek stilviel en dat merendeels zijn schuld was wilde hij dat maar goed trekken. Voor even stelde hij zich recht om te kijken waar het meisje heen ging, zag dat ze de trap afdaalde en meteen beet hij op zijn onderlip. Daar ging zijn kans voor vanavond. Damn. Om geen argwaan te trekken ging hij maar terug zitten en merkte dat de poefzak een vreselijk 'scheterig' geluid maakte. Verklaarde ook waarom opeens vele blikken op hem gericht werden en hij kort met zijn ogen rolde. "Zitzak." Concludeerde hij voor de zekerheid, wetend dat als hij dat niet deed ze hem vast voor een of andere vuile zak zouden aanzien. Zijn gedachten gingen als uit het niets naar zijn vorige vriendin, een uiterlijk die het meisje van daarnet ook bezat. Zijn voorliefde voor blondharige meisjes met een strak achterwerk waren misschien wel gekomen door zijn ex-vriendin die hem nog steeds nauw bij het hart lag. Voor even sloot hij zijn ogen, slikte en probeerde het beeld van haar achter zijn ogen te verbannen en glimlachte flauwtjes toen hem dat merendeels lukte. "Nog nooit gehad dat een meisje je zo dicht bij het hart ligt en je dan toch dumpt voor een ander?" Het floepte er als het niets uit, hij kon zichzelf wel vermoorden. Maar toch kon hij er niet aan doen dat hij blij was de vraag te hebben gesteld. Het was soms moeilijk om zulke vragen te stellen aan een meisje die hij amper kende, die begrepen dat dus nooit. Voor hen was het maar taboe, alsof ze dachten dat jongens daadwerkelijk geen gevoelens hadden. Fail, wel dus. Een zucht verliet zijn keel toen hij zijn lichaam verplaatste en zich op zijn zij legde om zo op de twee jongens neer te kijken. Meer dan kijken kon hij momenteel ook niet doen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kenneth

avatar

Posts : 1535
Naam : Caro

Profiel
Naam: Kenneth Wayne Nixon
Partner: Shot me out of the sky, you're my kryptonite, Charlene
Vereniging: Famous

BerichtOnderwerp: Re: No Regrets   wo maa 28, 2012 3:27 am

Manchester, de stad bij uitstek, naast London dan, voor hem. Gewoon voor de voetbalploeg alleen al. Hier in de States was de sport niet bepaald heel populair, maar ze speelden het hier uiteraard ook. Voor hem was het altijd al een soort van droom geweest om ooit naar het stadion van de ploeg te gaan, naast doorbreken in de muziek wereld dan toch. En misschien kon Colin hier hem daar nog eens bij helpen ook, het zou wel freaking amazing zijn moest het echt gebeuren ook. En tja, uiteindelijk was hij dan ook al eens in Engeland geweest ook al was het maar een deel er van maar goed, zolang het maar gebeurde was de jongen al blij genoeg eigenlijk. Al snel kreeg hij nog een reactie van de blondharige jongen waarop hij even grijnsde. Als deze dude al genoeg wist van voetbal, dan zou het dus misschien mogelijk zijn dat de jongen het hier ook speelde en dat hij hem dus moest gaan trainen. Het zou sowiezo een grappig zicht zijn dat hij nu als coach fungeerde op MH, maar het was een perfecte combo in zijn leven, en tja zo kon hij de volgende talenten al misschien klaar gaan stomen. Al zou hij zelf natuurlijk ook niet gaan stoppen met spelen, nee dan moest er toch al iets ergs gebeuren voor dat zou gebeuren. Een plotse lachstuip die afkomstig was van Colin deed hem even fronsen. ‘Natuurlijk heb ik er van gehoord, wat dacht je dan?’ Klonk het vrolijk vanuit zijn richting. Ooit zou hij het wel eens wagen omdat binnen te krijgen, of het zou lukken, wie weet. Maar hij zou de uitdaging aangaan. ‘Ooit zal ik het wel eens proberen op te krijgen, al denk ik dat ik me dan eerst drie dagen moet uithongeren of wat dan ook voor het me lukt.’
‘Je accent? Ja hoor heel erg.’ Grijnsde hij speels. ‘Nee, ik heb al erger gehoord op tv, so no stress ik zal ze wel kunnen verstaan hoop ik. Tenzij ze zoals die mensen van Wales praten, daar versta ik werkelijk niets van.’ Het was raar, over heel de wereld was het dialect van Wales moeilijk te verstaan. Geen idee hoe dat kwam, maar goed uiteindelijk maakte het hem niet uit. Als Kenneth Colin kon verstaan, dan zou hij zijn ouders ook wel verstaan zeker, dat was toch voor hem het logiste.
De jongen keerde zijn blik weer naar Dave die uiteindelijk zichzelf verklaarde waarom hij zijn naam kende. Op sommige punten had hij gelijk, al had hij nu niet zo veel meiden gehad, alleen tja hoe het meestal uitging zorgde nogal voor heel veel drama. ‘Ach, zoals je zelf zegt old-badboy. Tijden veranderen nu eenmaal, maar dat verklaart wel waarom je me bij naam kent. Al sta ik verstelt dat ze er nog altijd over praten aangezien ik er toch weg ben.’ Tja, roddels bleven altijd bestaan, en Charlene zat ook nog op MH dus, dat zou ook de reden kunnen zijn van de roddels. Aangezien hij goed genoeg wist, dat als er woorden over haar rondgingen, zijn naam er soms ook wel bij tussen zat. En dan zijn stunten nog die hij had uitgehaald op school. Het had hem wat moeite gekost om met zijn status op school de plek van Coach te kunnen bemachtigen. Maar de directie had het hem uiteindelijk ‘vergeven’ al wist hij evengoed dat de jongens die nu in het team zaten niet bepaald makkelijke zielen waren, dus misschien was dat zijn straf.
Zijn blik dwaalde al snel af naar de hemel, tgoh dat alles hier zo had kunnen lopen zou hij nooit gedacht hebben. Natuurlijk was het leven een grote verassing, maar nooit had hij ze zo groot verwacht, al vanaf hij in Tennessee was gaan wonen en heel die heisa met de bendes, Laura, en al die andere zooi. Uiteindelijk had hij het er toch nog goed vanaf gebracht, al had hij zo nu en dan nog eens een zware dip, of andere problemen waar zijn vriendin mee te maken had soms. ‘Jup, college it is. Of toch voor mij.’ Glimlachte Kenneth kalm naar Dave. Het studentenleven beviel hem werkelijk goed, als hij de nachten niet doorbracht bij Charlene dan zat hij wel in de Underground of in een kroeg met een paar vrienden van hem. Het studeren, dat gebeurde wanneer hij thuiskwam of soms wel helemaal niet, al nam hij zijn punten meestal toch wel serieus. Wanneer Dave opstond fronste hij even, maar hij zweeg maar. Het geluid dat de jongen maakte wanneer hij weer ging zitten deed een grijns op zijn gezicht komen. ‘Schuif de schuld maar op de zitzak ja.’ Grijnsde hij vrolijk naar hem. Heel waarschijnlijk was het wellicht de waarheid, maar het was altijd grappig om iemand uit te dagen of wat dan ook. En aangezien dat Kenneth zijn meest uitgevoerde hobby was, ging hij deze kans dus echt niet laten schieten. Waarom zou hij ook?
Het lachen verging hem al snel wanneer Dave een vraag stelde. Ja, om eerlijk te zijn had hij het al meegemaakt. Emilie, ook al was dat grotendeels zijn schuld, maar het was iets wat hij Lyron nooit helemaal zou vergeven. Als hij toen de kans had gehad om het met haar uit te kunnen praten, wie weet waar hij dan misschien vandaag stond? De jongen hield met heel zijn hart van Charlene, maar Emilie was iemand die hij nooit zou vergeten. ‘Het klinkt wel bekend.’ Sprak de jongen zacht, maar perfect hoorbaar voor de andere twee.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: No Regrets   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
No Regrets
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Monica High School :: Living Building :: Flat Roof-
Ga naar: