IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 We never learned to bend, so we break and we break again

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Alice

avatar

Posts : 904

Profiel
Naam: Alice Pioggia
Partner: Nobody said it was easy..
Vereniging: L8 Nites

BerichtOnderwerp: We never learned to bend, so we break and we break again   zo okt 27, 2013 4:51 am

"Dat is lang geleden!" De door het roken schorre stem van Joe klonk verrast, toen hij Alice zijn café in zag lopen. Het was al meer dan vier maanden geleden dat ze hier voor het laatst achter de piano had gezeten. Jammer eigenlijk, de meeste klanten konden haar stem waarderen en betaalde graag wat extra om haar nog een nummer te horen zingen. "Ik ben een tijdje weg geweest uit Monica." Vertelde Alice, terwijl ze haar zwart leren jasje uittrok en deze op een barkruk legde. Ze droeg een donkerblauwe blouse, een lichte spijkerbroek en een paar bruine laarsjes met hakken. Haar lange rode haren vielen golvend over haar smalle schouders en op haar wangen lag een licht rode blos. De afgelopen maanden had ze in haar eentje door Australië getrokken, waar ze drie jaar geleden samen met haar broer gewoond had. In Sydney had ze wat oude vrienden van hen opgezocht, die verbaasd waren geweest haar naar al die tijd weer te zien. Ze dachten dat zij net als haar broer was vermoord. Het lichaam van haar broer was twee maanden nadat hij vermoord was gevonden in een leegstaande fabriek, die gesloopt zou worden. Hoewel Alice dit destijds al gehoord had van de politie, schrok ze toen haar vrienden vertelde dat de stad dagen lang in de ban was van de moord op Dimitri Garzia, zoals hij op dat moment geheten had. Voor een moment sloot Alice haar ogen, ze schoof de pijnlijke gedachten aan Lorenzo van zich af. "Zin om iets van je kunsten aan ons te tonen?" vroeg Joe, die over de bar heen een glas water naar haar toeschoof. Dankbaar nam ze een slok, lichtelijk verwonderd dat hij nog wist dat ze altijd water dronk voordat ze een optreden gaf. "Natuurlijk." zei ze, een glimlach sierde haar gezicht. Ze had het gemist om op te treden, ze hield van de trance waarin ze raakte wanneer ze muziek maakte. Ze hield van het feit dat andere haar muziek leken te waarden. Ze hoopte dat ze haar muziek zouden kunnen gebruiken om hun emoties in de vrije loop te laten, zoals zij dat deed wanneer ze speelde.

Met het glas water in haar hand liep ze naar de piano die op een lichte verhoging ging. Ze deed de klep die de toetsen beschermde omhoog, streek met haar vingers over de witte toetsen alvorens ze achter de piano plaats nam. Ze verstelde de microfoon iets zodat hij precies goed stond. "Goede avond iedereen! Ik hoop dat jullie een beetje genieten van jullie drankje! Mijn naam is Alice en ik ga een aantal liedjes voor jullie spelen. Dit liedje is misschien wat treurig, maar het helpt mij altijd om mijn emoties uit te drukken in muziek vandaar dat dit liedje mij geholpen heeft." Vertelde Alice, haar stem was rustig. Vroeger had ze er altijd moeite mee gehad dergelijke uitspraken te doen, maar de afgelopen maanden hadden haar deze angst doen overkomen. Wat niet betekende dat ze bereid was details vrij te geven van haar gebroken verleden. Ze legde haar vingers op de toetsen en begon te spelen. Zachtjes begon ze te zingen, haar ogen zo nu en dan gesloten. Het was duidelijk dat ze opging in haar muziek, dat er een emotionele lading hing aan ieder woord dat ze zong.

[Ian & Alice]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ian

avatar

Posts : 2188
Naam : Rebecca

Profiel
Naam: Ian Somerhalder
Partner: - I never intended to be your first love, I intended to be your last -
Vereniging: Famous

BerichtOnderwerp: Re: We never learned to bend, so we break and we break again   zo okt 27, 2013 8:36 am




Ian Somerhalder


Vreemd was het om na lange tijd terug te gaan naar Smokey Joe’s. Deze plek was altijd de plek geweest waar hij had gerepeteerd met Nonsens en de groep was een tijdje geleden uit elkaar gevallen. Alhoewel, een tijdje was het niet eens meer te noemen. Nu hij terug was in Santa Monica en zich weer had geïnstalleerd in de campus en een nieuwe kamergenote had vond hij het tijd worden om Joe weer eens op te zoeken. Vandaag had hij de knoop doorgehakt dat het tijd was om hem te bezoeken.
Hij sloeg de kraag van zijn jack omhoog tegen de kou van de wind. De herfst had zijn intrede gedaan en het was niet zachtjes geweest. Bladeren vielen van de bomen af toen hij de straat insloeg waar Smokey Joe’s zat. In de straat was het gezellig druk als vanouds, het straatbeeld zou niet veranderen. Voor hij de deur van het café open deed hoorde hij een bekende stem. Zijn mond vormde zich naar een glimlach toen hij de deur open deed en daar op het podium zat Alice. Hij bleef achterin staan waar het schemerig was en wachtte totdat ze klaar was met zingen. De pijn in haar stem voelde als een klap in zijn gezicht. Wat was er gebeurd met de vrolijke sprankelende persoonlijkheid die hij kende? Hij zuchtte diep en onhoorbaar en liep naar de bar toe waar hij een cola bestelde. De barman zette het ijskoude glas voor hem neer en hijzelf legde vijf dollar op de toonbank. Hij stak snel zijn hand op om aan te geven dat wisselgeld niet nodig was en hij draaide zich weer naar het podium waar Alice haar tweede nummer in zette. Hij bleef rustig aan de bar hangen en lette op de toonhoogte en de tekst. Er was iets aan de hand en hij durfde er zijn kamer om te verwedden dat het Joël betrof. Toen Alice klaar was met zingen liep hij naar het podium en viste ondertussen een roos mee die in een vaas stond. Bij het podium aangekomen liep hij naar Alice toe en gaf haar drie zoenen op haar wangen waarna hij haar de rode roos gaf. Zijn voorkeur was uitgegaan naar een gebaar en niet naar woorden. Woorden zouden gewoon tekortschieten voor twee oude vrienden zoals zij.


tag: Alice | words: 385 | notes: xxx
thanks


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Alice

avatar

Posts : 904

Profiel
Naam: Alice Pioggia
Partner: Nobody said it was easy..
Vereniging: L8 Nites

BerichtOnderwerp: Re: We never learned to bend, so we break and we break again   ma okt 28, 2013 9:12 am

Het tweede nummer dat ze inzetten was iets minder treurig dan de eerste. Hoewel het zeker overdreven zou zijn om het als een vrolijk, up tempo nummer te omschrijven. Die zouden later op de avond wel komen, daar was het nu nog te vroeg voor. Op het moment dat mensen nuchter waren konden ze nog wel wat melancholie hebben, wanneer ze wat alcohol op hadden kon je dit beter achterwegen laten. Het voelde goed om weer voor publiek te spelen, om te merken dat mens haar muziek waardeerden. Het leek er op dat een aantal mensen het nummer herkende, hoewel het heel anders klonk dan het origineel. Akoestisch en een octaaf hoger. Nadat ze de laatste akkoorden aan had geslagen nam ze een slokje van haar water. Een glimlach verscheen op haar gezicht bij het horen van het applaus. Echt hard was niet, maar dat viel ook niet te verwachten in een kroeg waar niet meer dan twintig man zat.

Alice was verbaasd bij het zien van de bekende gestalte van Ian. Hij gaf haar drie zoenen op haar wangen, waarna hij een rode roos overhandigde. Ze lachte zacht, typisch. "Hey Ian." Ze kwam overeind, gaf hem een kus op zijn wang. "Hoe gaat het met je?"vroeg ze, terwijl ze haar blik voor een moment richtte op de roos in haar handen. Het zien van haar oude vriend, herinnerde haar aan het feit dat ze Joël nog niet gesproken had. Hij wist nog niet eens dat ze terug was in Monica. Zou hij eigenlijk nog in Monica zijn? Misschien was hij wel op reis gegaan of verhuist. Ze schoof de gedachten met moeite van zich af, dwong zich er toe zich nu op Ian te richtte. "Zullen we even gaan zitten?" Ze knikte in de richting van de bar. Ze zou later nog wel een paar liedjes spelen, misschien wel met Ian als hij daar zin in had. Ze stapte van het podium af, ging aan de bar zitten en bestelde voor zichzelf een water. Iets waarvoor ze niet hoefde te betalen. Ze had Joe wel eens gevraagd of hij het niet vervelend vond dat ze hier enkel water dronk. Hij had lachend haar excuses weg gewuifd en gezegd dat ze wat hem betrof zijn kraan leeg mocht klinken als ze tenminste maar één liedje speelde. "Wil je wat drinken Ian?" Vragend keek ze de jongen aan. Hoe zou het met hem gaan? De laatste keer dat ze hem gesproken was had hij op het randje van een depressie gebalanceerd, later was zij degene geweest met wie het mentaal niet helemaal goed ging. Gelukkig was ze hem destijds niet tegen het lijf gelopen en was ze weg geweest voor hij hier echt de kans voor had gekregen. Alleen Joël had echt gezien dat er iets niet goed had gezeten. Iets wat enkels tot ruzies had geleid.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ian

avatar

Posts : 2188
Naam : Rebecca

Profiel
Naam: Ian Somerhalder
Partner: - I never intended to be your first love, I intended to be your last -
Vereniging: Famous

BerichtOnderwerp: Re: We never learned to bend, so we break and we break again   di okt 29, 2013 5:27 am




Ian Somerhalder


De verbaasde blik in Alice’ haar ogen sprak boekdelen en hij begreep deze blik maar al te goed. Ze had hem hier niet verwacht, laat staan met een roos. Hij grimaste ‘Hey Al’ zei hij waarna hij naar de piano keek waar ze aan zat. Het was een degelijke piano en Alice had een mooi optreden neergezet. Als antwoord op haar vraag begeleide hij haar van het podium naar de bar waarna hij zich op een van de barkrukken liet neerzakken. Hij besloot hetzelfde als Alice te bestellen, alcohol werd hier soms wel eens geschonken voor minderjarigen maar hij had besloten vandaag alle drank met alcohol te laten staan. Uit vooroverwegingen hield hij zichzelf voor.
Hij ritste zijn jack open en haalde er een songtekst uit met noten en vouwde die open. De noten waren voor zijn doen netjes geschreven en hij legde die voor Alice neer. ‘Would you like to play a little song with me later?’ zei hij met een typische Ian glimlach. Hij zong vast een paar van de eerste regels van het lied om Alice een idee te geven van de toonhoogte. Joe had vast nog wel ergens een gitaar staan die hij kon lenen en ergens een platenspeler waar hij wat mee kon kloten. Na een diepe zucht geslaakt te hebben besloot hij direct te zijn en niks achter te houden. ‘Well, as matter of fact I’m doing great. No drama at the moment. Oh well... I have a room with two make-up girls. Save me please’ zei hij en wierp een wanhopige blik op Alice. Zij was het enige meisje dat hij kende dat niet tien lagen make-up opsmeerde en daarna de deur uit ging en als die persoon dan lachte dat het make-up masker barstte. Hoewel het idee best grappig was in zijn hoofd vond hij het toch maar niks. De afgelopen zomer was ook rustig geweest, hijzelf was wel weer terug geweest naar Florida maar ook niet voor lange tijd. Hier in Santa Monica beviel het klimaat hem beter. ‘Al? How are you doing?’ na dit gezegd te hebben lag er een bezorgde blik in zijn ogen. Hij kende Alice langer als vandaag en had al gemerkt aan haar liedjes dat het niet helemaal goed zat. Hij legde zijn hand op haar schouder en kneep er zacht in. De bezorgde blik was vermend met begrip. Hij begreep het best dat ze het niet zo snel zou vertellen aan een vreemde. Maar toch kenden ze elkaar al veel langer, al vanaf de basisschool, daardoor had hij haar door en door leren kennen. Het beeld van de grote eikenhouten tafel in de keuken bij Alice zweefde even door zijn hoofd waar hij veel had gezeten in zijn jeugd. Het voelde zo ver weg. Zo ver weg…


tag: Alice | words: 466 | notes: xxx
thanks


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Alice

avatar

Posts : 904

Profiel
Naam: Alice Pioggia
Partner: Nobody said it was easy..
Vereniging: L8 Nites

BerichtOnderwerp: Re: We never learned to bend, so we break and we break again   wo okt 30, 2013 9:32 am

Al, Ian was de enige die haar zo noemde. Sommige mensen korte haar naam nog wel eens af tot Aly maar daar hield het ook vaak bij op. De glimlach op haar gezicht verbreedde iets, het was fijn om weer eens een bekend gezicht te zien. Om Ian te zien. Hij begeleidde naar de bar waar hij hetzelfde als haar bestelde. Kennelijk was zij niet de enige die had besloten deze avond nuchter door te brengen, in elk geval het begin. Een songtekst werd voor haar neus neer gelegd, ze liet haar ogen over de tekst dwalen herkende het nummer. Gelukkig, want er stonden geen noten bij en anders wat het toch verdomde moeilijk geworden om de begeleiding op de piano te spelen. "Of course." Zei ze met een lichte grijns op haar gezicht. Ze hield er van om muziek met vrienden te maken en het was tijden geleden dat zij en Ian samen een nummer hadden gespeeld. "Als je het niet erg vind zing ik hem wel een octaaf hoger, want zo laag kom ik niet." Voegde ze er lachend aan toe. Zelf had ze er totaal geen moeite mee om meerdere stemmen in een nummer te horen en zich er aan één vast te houden. Al helemaal als het simpelweg één octaaf verhogen betrof en geen tweede stem, al was dat op zich ook wel heel leuk om te doen. Twee meiden vol make-up, ja dat was echt voor Ian die een schijt hekel had aan zulke barbiepoppen. "Helemaal jouw types dus." zei ze plagend. Zelf droeg ze nooit zo veel make-up, een beetje mascara, soms wat oogschaduw maar dan meestal wel simpele aarde of goud tinten die vielen nooit zo op.
De bezorgde blik die er in Ian's ogen verschenen was maakte haar er op alert dat er nu vragen zouden komen. Iets waar ze niet echt op zat te wachten. Ze was sinds ze vertrokken was uit Marseille niet meer zo open als ze vroeger was geweest. Er was te veel gebeurd, ze had te veel verloren. Hoewel Ian wist dat haar ouders en broer overleden waren wist hij niet het hele verhaal erachter. Hij wist niet dat ze had gezien hoe haar broer was neergeschoten, dat ze door had moeten rennen terwijl ze achter haar het schot hoorde dat haar broer uit zijn leidde verloste. Huiverend haalde ze adem. Ian's hand lag op haar schouder en ze was zich er sterk van bewust dat ze zijn vraag niet gewoon kon negeren. "Wel goed." Begon ze, wetend dat dit antwoord waarschijnlijk niet voldoende zou zijn. "Ik ben er een tijdje tussen uit geweest, naar Australië. Waar mijn broer vermoord is." Het laatste voegde ze er zachtjes en iets wat aarzelend aan toe. Ze ha hem nooit verteld wat er met haar familie gebeurd was, wou die informatie ook liever van hem onthouden. Hij had altijd veel om haar familie gegeven, net als Joël. Beide jongens waren altijd welkom geweest. Haar moeder had bijna iedere avond te veel gekookt, gewoon voor het geval één van de twee mee zou eten. Wat meestal ook wel het geval was. Vooral Joël was kind aan huis geweest, al vanaf het moment dat Lorenzo en hij beste vrienden geworden waren. Maar ook Ian had de deur bij hun thuis platgelopen. Zou hij haar moeder nog herkend hebben als hij haar drie en half jaar geleden had gezien? Nadat haar man overleden was en ze in een depressie was geraakt? Waarschijnlijk niet, er was niets over geweest van de de vrouw die ze eens was gewest. "Hoe gaat het met Famous?" vroeg Alice, om het gesprek op een ander onderwerp te brengen. Ze had gehoord dat Ian Famous over had genomen en er weer wat meer leven in wou blazen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ian

avatar

Posts : 2188
Naam : Rebecca

Profiel
Naam: Ian Somerhalder
Partner: - I never intended to be your first love, I intended to be your last -
Vereniging: Famous

BerichtOnderwerp: Re: We never learned to bend, so we break and we break again   wo okt 30, 2013 11:28 pm




Ian Somerhalder


Wat betrof hulptroepen was Alice niet echt het ideaalmodel te noemen op het moment. Helemaal zijn type. Ja ja. Hij zuchtte diep en sloeg zijn ogen ten hemel. Waar hij het aan had verdiend wist hij nu nog steeds niet. ‘You know I hate Barbies. Not my type at all’ zei hij waarna hij kort hoestte. Alice kon soms heel tactvol overkomen maar vandaag was een ander verhaal. Hij wreef over zijn slapen heen en bromde even. Al snel liet hij die houding varen toen hij zag dat Alice in paniek leek te raken. Na haar woorden ‘Wel goed’ wist hij direct dat het fout zat. Er was verbijstering en afschuw te lezen op zijn gezicht bij het horen van de moord van haar broer. ‘Al. Come here’ zei hij en hij gaf haar een stevige knuffel waarna hij haar nog even vasthield in zijn armen. Had hij maar iets kunnen doen, of iets kunnen doen van betekenis voor haar. Hij drukte een kus op haar kruin en gaf haar nog een knuffel. ‘Are Mable and Dion okay? I mean… you lost your brother and they their son...’ de woorden bleven in zijn keel hangen en hij viel stil. Er raasden vele woorden door zijn hoofd maar ze schoten allemaal tekort. Mable de moeder van Alice was een geweldige kokkin. Haar vader Dion hielp zijn vrouw altijd in de keuken waar zoveel eten uit kwam als een puber in de groei maar nodig kon hebben. Thanksgiving vierde hij altijd bij de familie Pioggia thuis. Niet dat ze het bij hem thuis niet vierden maar het was gewoonweg niet hetzelfde. Joël had ook altijd het feest bij Alice thuis gevierd. Met de broer van Alice had hij het altijd goed kunnen vinden en in feite was hij Mable en Dion gaan zien als zijn eigen ouders, misschien omdat hij daar de deur platliep en daar altijd welkom was maar het echte verschil tussen het thuis van Alice en van hem was dat er bij Alice altijd huiselijkheid was. Zijn eigen vader Robert en zijn moeder Edna waren compleet andere mensen. Zijn broer en zus leken veel op zijn ouders en hij had zichzelf dikwijls afgevraagd of hij geadopteerd was. Een warm gevoel verspreidde zich door zijn armen toen hij dacht aan de familie Pioggia, het thuis dat hij had gehad ookal was het niet het zijne geweest. Mable had Joël en hem opgevangen alsof haar gezin gewoon wat was gegroeid. Ook herinnere hij zich de avonden waarop er football matches op de tv te zien waren en dat ze daar logeerde. Maar de meest scherpe herinnering bleef die eikenhouten tafel in de keuken waar ze alledie zo veel tijd hadden doorgebracht. Haar ouders waren niet alleen ouders geweest, ze waren ook de mensen geweest die hem hadden geholpen zich te ontwikkelen en niet onbelangrijk ook met zijn huiswerk. Er verscheen een kleine glimlach op zijn lippen en hij pakte zijn glas water van de bar af. Na snel een slok genomen te hebben zette hij het weer terug op de bar en fluisterde in Alice’ oor ’If there is anything I can do for you.. Just ask it. Okay? ‘.
Vanuit de kroeg stegen nu geluiden op dat ze een nummer wilden horen van Alice. Hij grinnikte en keek Alice aan. Het was misschien een goed idee om later over Famous te praten maar hij knikte enkel ten antwoord dat het goed ging met de vereniging. Hij stond op van zijn kruk en liep naar het podium toe waar hij even kort achter het gordijn een gitaar opdiepte. Deze schoof hij over zijn hoofd heen en liep toen het podium weer op. ‘Dear public! Tonight Alice and I will sing a song for you. It’s called Brother’ zei hij waarna hij in zijn handen klapte en ze uitnodigend uitstak naar Alice. Het was eigenlijk meer een soort eerbetoon aan haar overleden broer geworden nu. Het was een van de weinige dingen die hij kon doen om haar broer een laatste eer te bewijzen. Hij glimlachte en begon vast te tokkelen terwijl hij op Alice wachten wiens naam door het publiek geschreeuwd werd. Ze konden blijkbaar niet wachten.


tag: Alice | words: 700 | notes: xxx
thanks


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Alice

avatar

Posts : 904

Profiel
Naam: Alice Pioggia
Partner: Nobody said it was easy..
Vereniging: L8 Nites

BerichtOnderwerp: Re: We never learned to bend, so we break and we break again   za nov 02, 2013 10:21 am

Een diepe zucht ontsnapte over Ian's lippen, terwijl hij zijn ogen ten hemel sloeg. Alice grinnikte, terwijl ze hem zijlings aan keek. Het was soms zo makkelijk om hem te plagen. "Yeah, I know that." Ze knipoogde naar hem waarna ze een slok van haar water nam. Ondanks het feit dat het vertrouwd voelde om met hem te praten, had ze er moeite mee om over haar familie te beginnen. De verbijstering en afschuw die in zijn ogen te lezen was verbaasde haar iets. Hij wist toch dat haar broer dood was? Onmerkbaar schudde ze haar hoofd, hij zou wel gewoon niet kunnen bevatte waarom iemand Lorenzo zou willen vermoorden. Dat was ook eigenlijk niet te bevatte, Lorenzo was een aardige en lieve jongens geweest die veel meer vrienden dan vijanden had gehad. Zijn vijanden waren echter een stuk dodelijker gebleken. Ian gaf haar een knuffel, drukte een kus op haar kruin. Voor een moment sloot ze haar ogen. Zou het ooit makkelijker worden om aan haar broer te denken?
Zijn woorden waren als een klap in haar gezicht, ze maakte zich los uit zijn armen staarde hem verbijsterd aan. "I thought you knew?!" Stamelde ze. Ze was er vanuit gegaan dat Ian wist dat haar familie dood was, ze dacht dat ze het hem had verteld of dat Joël het hem had verteld. Wat moest ze nu? Hoe kon ze hem vertellen dat haar familie dood was? Een familie waarvan ze wist dat hij hen had gezien als zijn eigen. Hoe vaak hadden Ian en Joël wel niet bij hun aan de eettafel gezeten? Haar moeder had het altijd gezellig gevonden om de vrienden van haar zoon over de vloer te hebben. Ze hield van de herrie die ze met zich mee brachten, de troep die ze maakte nam ze voor lief. Alice slikte, ging met haar hand door haar rode haren. "They're dead Ian. The never lost their son because he lost them before the coulde lose him." Haar stem klonk onvast en het koste haar moeite om de tranen die achter haar ogen brandde binnen te houden. Toch dwong ze zichzelf om verder te gaan, Ian had recht op enige verklaring. Al die tijd was hij er vanuit gegaan dat haar familie nog springlevend was, terwijl het tegendeel waar was. "Do you remember when my family suddenly left, almost five years ago? We were placed in a witness protection program because my father had seen something he shouldn't have." Voor een moment keek ze Ian peilend aan, zich afvragend of hij dit alles kon bevatte. “My father was the first to get killed, a half year latter my mom was shot. For almost two years Lorenzo and I were on our own, moving from country to country until he got killed to. After that I was on my own.” Een huivering trok door haar lichaam, ze besefte dat dit de eerste keer was dat ze haar verhaal verteld had zonder in tranen uit te barste of in paniek te laten. “I’m sorry Ian, I thought you knew.” zei ze nogmaals, haar stem klonk zacht. Ze besefte dat ze Ian iets had verteld dat tijd zou kosten om te verwerken. Zelf had ze het na twee jaar nog niet verwerkt en ze betwijfelde of ze het überhaupt ooit zou verwerken.
“I’ll. You know the same goes for you, right?” zei ze als antwoord op zijn opmerking dat ze het moest vragen als hij iets voor haar kon doen. Vanuit de kroeg stegen geluiden op dat ze weer op het podium moest komen, een zachte glimlach verscheen op haar gezicht toen Ian in de richting van het podium liep. Vanachter het gordijn vandaan viste hij een gitaar die hij om zijn nek hing, waarna hij enkele woorden sprak. Het nummer had ineens een extra lading gekregen besefte Alice terwijl ze langzaam overeind kwam. Haar naam werd door het publiek geschreeuwd, iets wat een glimlach op haar gezicht deed verschijnen. Ze stapte het podium op en nam plaats achter de piano. “Well what are we waiting for Ian?” zei ze met een scheve grijns op haar gezicht, waarna ze de eerste akkoord speelde. Het klonk goed, tweestemmig en akoestisch. Anders dan het origineel, maar goed. Het deed haar ook goed om het nummer te spelen met Ian, om even haar gedachten op iets anders te richten. Om zich mee te laten slepen door de muziek, want als er iets was waarin zij goed was dan was het zich mee laten slepen door muziek en dan vooral het maken er van. Misschien wou Ian zo nog wel een nummer spelen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ian

avatar

Posts : 2188
Naam : Rebecca

Profiel
Naam: Ian Somerhalder
Partner: - I never intended to be your first love, I intended to be your last -
Vereniging: Famous

BerichtOnderwerp: Re: We never learned to bend, so we break and we break again   zo nov 03, 2013 12:46 am




Ian Somerhalder


De woorden van Alice kwamen aan als messteken. Haar familie.. zijn adoptie familie zoals hij ze zag.. waren dood? Hij kreeg het ijskoud en de vrolijke uitdrukking op zijn gezicht verdween totaal om plaats te maken voor een versteende bange tiener. Verbijsterd door dit nieuws keek hij naar de bodem van zijn glas. Dit kon niet waar zijn. Van haar broer kon hij het nog geloven maar was Alice de laatste van de hele Pioggia familie? Hij schudde zijn hoofd en fluisterde zacht Nee. Keer op keer. Nadat Alice hem verbijsterd terug aan keek en bijna schreeuwde dat hij het moest hebben geweten schudde hij langzaam zijn hoofd. Er welden tranen op in zijn ogen en hij liet ze gewoon komen. Het was onmogelijk, ondenkbaar.. Hij besloot het nu even weg te stoppen. Hij moest het nummer tot een goed einde brengen en hij wreef de tranen snel uit zijn ogen. Het moest maar even zo. Nadat het nummer klaar was en het publiek joelde om meer besloot hij het nummer van The Notebook te spelen. Never let go. Het was een prachtig nummer en hij zou het alleen zingen besloot hij. ‘Alice take a seat please’ zei hij met een even onvaste glimlach als zij had gehad. Toen hij de gitaar opnieuw stemde begon hij te [url= https://www.youtube.com/watch?v=9G4ZlwHssao]spelen[/url]. Hij sloot zijn ogen terwijl hij de snaren moeiteloos vond en bespeelde en zong met een iets schorre stem wat goed bij het nummer paste. Na dit nummer zette hij de gitaar weg en ging bij Alice aan de tafel zitten. Het was zo vreemd, de emoties kwamen zo snel weer terug dat hij daar zat als een gebroken persoon. Alice had er al mee gedeald maar toch was het bij haar ook nog alsof het haar net verteld was. Hij staarde naar de vloer en voelde de tranen weer opwellen. ‘Come one Al. We need to go outside for a few seconds’ hij pakte de hand van Alice en nam haar mee naar buiten waar hij tegen de muur ging staan en zijn handen in zijn zakken stak. Het was buiten best fris en hij deed zijn jas uit en gaf hem aan Alice waarna hij haar hand niet los liet. Hij voelde zich weer net een kleine jongen die steun nodig had. Alles leek nu ineens in duigen te vallen door die simpele woorden. Dion, Mable en Lorenzo dood. Hij beet op zijn lip en liet zich toen in elkaar zakken. Waarom had hij hier niks van geweten of hat Joël ook maar iets gezegd. ‘Al..’ zei hij en viel weer stil. Hij kon niks meer zeggen, laat staan dat hij wist wat hij moest zeggen. Hij had nog wel willen voorstellen om hen te bezoeken binnenkort. Hij had zeker geweten dat als ze dan met zijn drieën er waren dat het een geweldig weekend zou worden. Maar het was over. Dion was slachtoffer geworden gevolgd door Mable en als laatste Lorenzo. Hij haalde schokkerig adem en besloot dat emoties buiten houden hem niet verder zou helpen en liet ze de vrije loop gaan. Het kon hem niks schelen wat andere mensen zouden denken als ze hem zo zagen, helemaal niks.

tag: Alice | words: 536 | notes: xxx
thanks


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Alice

avatar

Posts : 904

Profiel
Naam: Alice Pioggia
Partner: Nobody said it was easy..
Vereniging: L8 Nites

BerichtOnderwerp: Re: We never learned to bend, so we break and we break again   za nov 16, 2013 2:22 am

De vrolijk uitdrukking op Ian’s gezicht verdween als sneeuw voor de zon. Alice besefte dat als ze hem een klap in zijn gezicht had gegeven, dat minder pijnlijk was geweest. Ze legde haar hand op zijn arm, hoewel het haar familie was wist ze dat hij er op het moment meer moeite me had dan zij. Ergens was het wel logisch, zij had al een paar jaar gehad om aan het idee te wennen, hij niet. Zijn zachte gefluister, maakte dat ze haar ogen neersloeg. Waarom had ze het hem niet eerder verteld? Waarom was het niet in haar opgekomen dat hij misschien helemaal niet wist wat er gebeurd was? De tranen in zijn ogen glinsterde in het schemerige licht van de lampen die aan het dak van de kroeg hingen. “I’m sorry Ian.” zei ze zacht.
Het publiek joelde, het was duidelijk dat het nummer in goede aard gevallen was. Een nummer dat voor Ian en haar een veel zwaardere lading gekregen had, dan ze in eerste instantie gedacht hadden. Alice knikte zachtjes als antwoord op zijn woorden en stapte van het podium af, waarna ze op een barkruk ging zitten. Met haar ogen gesloten luisterde ze naar het nummer, het klonk goed maar droevig. Ze kon de pijn in Ian’s schorre stem horen. Zouden de andere in de kroeg het ook horen? Waarschijnlijk niet of ze dachten dat hij het met opzet deed, om het nummer beter over te brengen. Een luid applaus weerklonk nadat hij de laatste akkoorden aan had geslagen en hij de gitaar weg zetten. Hij liep naar haar tafel, maar hij had nog geen seconden gezeten of hij vroeg haar om mee naar buiten te komen. Ze knikte, liet zich door hem mee naar buiten voeren en ging naast hem tegen de muur aan staan. In eerste instantie wou ze de jas die hij haar aanbood weigeren, maar ze had geen zin om een discussie te voeren en bovendien was haar dunne leren jasje niet instaat de koude herfst wind buiten te houden. Ze trok zijn jas, die haar veel te groot was, dan ook aan. Ian begon te spreken, maar hij had haar naam nog niet uit gesproken of zijn stem brak. Zijn adem klonk schokkerig en het was duidelijk dat hij niet langer in staat was zijn emoties onder controle te houden. Even aarzelde ze, daarna ging ze voor hem staan, pakte ook zijn andere hand vast. “I know how hard it is. I know how much they cared about you and how much you cared about them. You were like a third son to them.” Alice streek met haar duim over de rug van zijn hand, ze wist niet wat ze kon zeggen om iets van zijn pijn weg te nemen. Waarschijnlijk niks. Ze wist hoe ondragelijk de pijn was die hij voelde, tenslotte kende zij die pijn als geen ander. “If there is anything I can do, you only have to say it. You know that, right?” zei ze zacht, terwijl ze hem voor een moment bezorgd aan keek. Ze kon er niet tegen om een van haar beste vrienden in zo veel pijn te zien.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: We never learned to bend, so we break and we break again   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
We never learned to bend, so we break and we break again
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Santa Monica :: Public Centre :: Smokey Joe's-
Ga naar: